travelinreisverslagen
Reisverslagen:
< Reisverslagen pagina 10                                                                                                                         Reisverslagen pagina 8 >  

travelinreport2013.05.23
  Back to Tanzania, back into Africa... Hotter than hot (Tanzania deel 2)

3 Maanden Nederland, 3 maanden kou, brrr, maar ook sneeuw, veel sneeuw, oh zo mooi! En we hebben nog geschaatst op natuurijs ook, er was zelfs bijna weer sprake van een heuse Elfstedentocht! Dat zou wel helemaal leuk zijn geweest helemaal nu Ans (Dave zijn ma) en Watse vorig jaar naar Friesland waren verhuisd, hadden we mooi met zijn allen kunnen gaan kijken! Helaas, 2cm dikte van het ijs tekort, 13 cm gehaald, terwijl het er 15 had moeten zijn..... t'Was jammer :(

Met de paps van Marly is alles weer in orde, die knapt elke dag meer op en is bijna weer de oude, eueueuhhh, sorry pa, de jonge!! We besluiten begin februari om weer terug te vliegen naar Tanzania, alleen dat lukt nog niet gelijk, al die maanden was Andries thuis in Dar, waar onze motoren opgeslagen stonden, en net toen wij dachten, we kunnen weer, zat hij 2 weken voor het werk in het buitenland, dus nog even wachten voor ons, ach, we hebben genoeg te doen, we vermaken ons opperbest. Nieuwe uitrusting uitgezocht en gekocht voor mee op reis, en daar zijn we eigenlijk de afgelopen maanden mee bezig geweest, jeetje, wat gaat daar toch een tijd in zitten, je zal maar een baan hebben, dan lukt dat allemaal echt niet! ;)

10 maart vliegen we dan eindelijk en de familie zwaait ons uit op het vliegveld! Tot over..... tja, hoe lang blijven we dit keer weg he......



De vlucht gaat lekker snel, alleen helaas is het boven Egypte en Sudan tot aan Tanzania al donker dus we zien geen woestijnen, geen pyramides vanuit de lucht, en we hebben een tussenlanding op het Kilimanjaro vliegveld, maar helaas, ook Kili zien we niet vanuit de lucht. In Dar es Salaam wachten Andries en onze motoren ons op.

Het is goed om hier weer terug te zijn, maar het eerste wat opvalt is: jeetje wat is het ongelofelijk warm, nee, ronduit heet zelfs! Niet alleen is het tussen de 30 en 35 graden en schijnt er een knalfelle zon, maar de luchtvochtigheid is hier ook permanent boven de 80 procent. Het is dus klefwarm en bovendien is dit niet echt goed voor je spullen. De motoren zijn in die 3 maanden dan ook meer geroest als in de afgelopen 2 jaar (en ze stonden nog wel binnen!) en alle spullen die we achtergelaten hadden, ruiken enorm muffig en vertonen sporen van beginnende schimmel. Snel alles goed wassen (gelukkig is er een echte wasmachine in huis, zeer zeldzaam in Afrika) en in de zon laten drogen, dus! Wat een enorme overgand uit het Winterse Nederland, maar ook wel weer lekker, en.... een 24 uur's sauna, wie wil dat nou niet!?




Voor Andries maakt het niks uit hoe lang we blijven logeren, hij vindt het maar al te gezellig mensen in huis dus we kunnen de komende tijd gebruiken om de motoren weer reisklaar te maken, onze nieuwe spullen uit te proberen, alles weer eens proefpakken, en een gezellige tijd met elkaar door te brengen. Andries, bedankt voor al je gastvrijheid en je hulp in november, toen je ons zo snel kon ontvangen en de motoren al die maanden hebt gestald! En nu ook weer!







Na een paar weken (!) reizen we weer verder, alhoewel, de reis is 20 kilometer wel te verstaan! Van het centrum van Dar rijden we, met een ferry oversteek, naar Kigamboni (South Beach), naar het Kipepeo resort waar we de vorige keer gestrand waren, (hi hi, grappige woordspeling, al zeg ik het zelf ;)) voordat we onverwachts terug naar Nederland gingen.




Het is een pracht plek, met mooie witte stranden, azuurblauwe zee.... hmmmmm, wat wil een mens nog meer! We blijven hier een paar dagen, hebben mooi kunnen checken of echt alles het nog naar behoren doet, of de tent nog heel is enz. We zitten nu immers nog in de buurt van het centrum van Dar, dus moesten we nog iets vervangen aan de motoren of ander spul, dan kan het hier nog. Helaas, na een 3e keer onze Optimus campingbrander te gebruiken, merken we dat het vuurtje wel heel snel heel veel kleiner wordt totdat er zelfs helemaal geen benzine, dus geen vuur meer uitkomt. Ai ai ai, verstopt? We checken alles, maken alles schoon, prikken alle gaatjes door, het mag niet baten, overleden. Hoe is het mogelijk, dat ding is hier in Tanzania natuurlijk niet te krijgen, net 3 maanden in Nederland geweest, hadden daar zo een nieuwe kunnen kopen, en we gebruiken hem zo vaak, (zelfs voor onderweg op zijn Afrikaans solderen, zie eerdere verhaal in Uganda en het vervangen van bijvoorbeeld de wiellagers) dat het echt een gemis voor ons is nu. Hoe gaan we dat oplossen?




Laat nu net Dave z'n moeder in Friesland een Nederlands/Tanzaniaanse familie ontmoet hebben, die na 8 jaar in Nederland te hebben gewoond , heeft besloten om weer in Tanzania te gaan wonen en over 1 week naar Tanzania vliegt. Laat nu net diezelfde familie een huis hebben in de omgeving van Pangani, waar wij al weken over aan het twijfelen waren om misschien weer heen te gaan, omdat ze ons hadden uitgenodigd om langs te komen, en omdat we er vorig jaar november ook al waren geweest, bij Peponi Beach Resort, en daar eigenlijk best wel weer heen wilden omdat het daar zo een mooi paradijs is met zoveel natuur en dieren om je heen, maar ja, we twijfelden dus, want het ligt dus in het noorden van Tanzania, dus dat betekent 300 km backtracken....... en dat doe je dus eigenlijk niet, of wel? Maarja, nu met de gedachte om Edwin en Eliza te ontmoeten, wat we eigenlijk echt wel heel graag wilden, werd nu met die brander de keuze nog wat makkelijker. Na wat emails over en weer, wilden ze natuurlijk met alle liefde een door ons in Nederland bestelde brander voor ons meenemen in hun koffer. Het principe tegen backtracken overboord dan maar en hup, op naar het noorden. Eerst weer een paar dagen op het paradijselijke Peponi gekampeerd.




Waar we dit keer wel heel veel dieren zagen, waaronder een 1 meter grote 'gewone' (echt, verzin ik niet) bruine huisslang (ach, ja, qua naampje zou je hem zo in huis vertroetelen) die dus, terwijl wij net zaten te lunchen, ook dacht dat ie wel honger had, dus boven op ons dakje (van waar wij met de tent onder staan) een rat had gevangen om vervolgens 1 meter achter onze tent naar beneden te vallen en heerlijk zijn ratje gaat zitten oppeuzelen!




Wat een gaaf gezicht zeg, echt, dit hadden wij beiden nog niet eerder gezien! Eerst bijt ie de rat, tot z'n gif z'n werk heeft gedaan, (zie overige fotos in ons fotoalbum) vervolgens draait ie de rat, opent hij zijn kaken om in zo'n 10 minuten tijd de rat in zijn geheel naar binnen te werken. We laten de foto's later aan de buren zien, Tanzanianen die in de Serengeti wildsafari's organiseren, en zij delen ons mee dat het om een 'gewone' bruine huisslang gaat, en dat ie niet zo heel erg giftig is! Pfff, ok. Verder vermaken we ons weer met de vele Vervet aapjes, bushbaby's, hagedissen groot en klein, Guinea Fowls, mongoose, insekten groot en klein, zelfs een varaan, hele grote vleermuizen en nog een fel groene boomslang, maar ook die schijnt niet giftig te zijn (werd ons verteld?). Die laatste 3, en de gewone bruine huisslang, hadden we de vorige keer niet gezien.




Na een weekje horen we dat Edwin en Eliza inmiddels in Tanzania zijn gearriveerd, dus we pakken alles in en rijden 20 km zuidelijker, naar hun huis. Edwin, Eliza, Lisa en Jamie hebben 8 jaar in Nederland, Friesland gewoond, Lisa en Jamie zijn heuse Friezen! En nu zijn ze dus met hun ouders op een nieuw avontuur in hun leven, een bestaan opbouwen in Pangani, Tanzania! Samen met de zus van Eliza, en haar dochter Santuscha, en tijdelijk ook nog met bezoek van de halfzus van Edwin, Dalila .




De familie heeft een mooi stukje grond waar ze in de toekomst hun eigen huis op willen afbouwen (er is al een voorzichtig begin), bungalows, een campsite en noem maar op. We hopen dan ook van harte dat het ze gaat lukken en we houden kontakt met ze over de gang van zaken. Dus voor wie er ooit naar Tanzania gaat... en wie er nu al zou willen blijven slapen of kamperen... iedereen is altijd welkom! Wij werden dan ook zo gastvrij ontvangen en konden ons tentje naast hun hutjes, oftwel huizen neerzetten!




We hebben een paar gezellig dagen met elkaar, zwemmen heerlijk in de zee, genieten van de kookkunsten van Eliza, vieren de 10e verjaardag van Jamie, bakken pannenkoeken.




En, ze hadden natuurlijk onze nieuwe brander bij zich, ook daar waren we weer heel blij mee! Edwin, Eliza en familie, heel erg bedankt voor jullie gastvrijheid en hulp! En heel veel succes in Tanzania!

Ondertussen hebben we kontakt met Tamara en Ente, Tamara hebben we eerder ooit eens al slingerend in een boom in Laos ontmoet, en daar vertelde zij dat Ente, haar vriend op dat moment met de fiets West-Afrika onveilig aan het maken was (veldjes en daarmee bijna zijn tentje afbranden, heeft ie gelukkig zelf overleefd) en al die jaren hadden we kontakt gehouden. En nu waren het Ente EN Tamara die op de fiets van Zuid-afrika omhoog naar het noorden kwamen fietsen, dit keer langs de oostkant. Gezien onze onderbreking in Nederland dachten we, die fiets hebben we gemist, want ze waren al in Uganda, dus noordelijker dan wij nu. Maar toen bleek dat ze afgebogen waren en over een paar weken vanaf Dar naar huis zouden vliegen, aha, dan komen ze dus via Pangani? En ja hoor, op één dag na hadden we elkaar niet zullen treffen, maar gelukkig, wij waren nog in de buurt (wat goed he dat wij niet zo snel reizen ;)) en zijn dus weer terug gereden naar Peponi (wat vervelend) om vervolgens een hele gezellige dag met Tamara en Ente te hebben. Ik heb zelf 4 maanden in India en 4 maanden in Thailand gefiets, maar als ik dan weer hoor wat hun beiden hebben gedaan, wat ze hebben meegemaakt, hoe ze hebben geslapen, hoeveel ze hebben gefiets...... chapeau!! Hun vlucht vertrekt over een paar dagen, dus ze moeten verder, ze balen... het is hier inderdaad een paradijs.




Wij hadden eigenlijk 2 dagen na hun verder willen rijden, maar ja, het is hier zo mooi, morgen dan...., morgen dan.......morgen? En dan komt Koninginnedag wel heel dichtbij, dus of we moeten heel snel het zuiden van Tanzania door, Malawi in en daar naar de ambassade...., gelukkig kijken we op de website van de ambassades in Malawi, oei, Nederland heeft helemaal geen ambassade in Malawi, Zambia is de dichtsbijzijnde.... mmmm, dan in Dar misschien, maar ja, het is wel pas over 2 weken, wat gaan we dan doen in de tussentijd..... Ach, wij vervelen ons nooit! We besluiten om eens zonder eens iets echt te 'moeten', klinkt gek he als we al zo lang aan het reizen zijn en niet werken, maar we 'moeten' altijd wel iets, verder door reizen naar de volgende bestemming, dingen regelen zoals wat waar en hoe halen we eten en water vandaag? (je draait hier niet overal een kraantje open waar je water uit kunt drinken he!! En flessen water willen we het liefste niet, vanwege het mileu, doe we in Nederland ook niet, werken we ook niet mee aan de plasticberg, dus soms duurt het regelen van water 10 min, of langer bij het opvangen van regenwater).




de motoren fixen (die helaas maar al te vaak kleine mankementjes hebben, ze zijn al oud he!) Foto's van alle dagen reizen, maar daarmee zijn we eindelijk eens flink bij na 3 maanden Nederland! Dus het hoofd is (als ik voor mezelf mag spreken) eindelijk eens echt leeg, geen schuldgevoel meer van dat ik eens echt niks doe en dus geen geld verdien, en niet werk. Raar maar waar, maar na al die jaren heb je dus onbewust nog steeds een soort van 'schuld'gevoel van niet te werken. En dat terwijl wij wel 'werken' maar op een andere manier, en er alleen geen loon voor krijgen.... zucht, een gevoel dat héééél moeilijk is uit te leggen. Maar goed, nu voel ik me dus eens echt vrij in mijn hoofd, dus we besluiten om hier te blijven, op Peponi, we staan met onze tent onder een rieten afdakje, dus altijd droog bij eventueel regen, we hebben elektriciteit bij de tent, hebben weer een brandertje om op te koken. We besluiten eerst een paar dagen naar Tanga te gaan, (30 km, over een onverharde weg, ten noorden van Peponi)Daar boodschappen te doen, kapotte kleding gelijk maar laten fixen,




gebruik te maken van het 'zeer nodige' (snelle) internet, geld te pinnen




En na 3 dagen zijn we dus weer terug op Peponi. 'Ik ga schrijven' Zou het dit keer lukken, ik probeer het al jaren, maar ja, ik heb direct altijd alweer een schrijversblok, oftewel zoveel ideeen, maar krijg het maar eens op papier.... (wordt vervolgd??? ;) ). Verder vermaken we ons met foto's maken en weer bijwerken, snorkelen, wandelen en af en toe eens wat werken zoals klussen, bellen naar huis.




En we worden nog meer creatief, we missen hier een koud biertje, we hebben wel bier hoor, geen paniek, dit is geen echt Robinson eiland waar we moeten overleven, maar we hebben geen koelkast op onze motor, dus we verzinnen zelf een koelkast. Een fles in een (schone) sok met een zakje erboven waar water uit druppelt, op de sok valt, waardoor de wind de natte sok koelt! En of dat het werkt!




Yeb, wij gaan ons hier wel een paar weekjes vermaken..........:)

Klik hier voor nog meer foto's bij dit reisverslag!

travelinreport2013.05.23
  Tanzania 1: Petrol? No have!

De weg van Kigali, de hoofstad van Rwanda, was nog mooi, we gingen het dichtbevolkte Rwanda verlaten en op naar de grens met Tanzania! Het was toch nog zo een 250 km rijden naar de grensovergang. Met mooie groene heuvels met de vele theeplantages, veel veel mensen langs de weg. Rwanda is dan ook behoorlijk overbevolkt, en dat zie je ook, overal mensen in een land net zo groot als nederland.

De grensovergang ging weer supersnel gelukkig, Rwanda uit in een floep en een zucht, en via een brug over een rivier met wel een hele mooie waterval staan we voor we het weten al weer bij de douane van Tanzania! 'Welkom in Tanzania!' Ook hier zijn de mannen en vrouwen die er werken vriendelijk en behulpzaam. En na het kopen van een visum en het invoeren van de motoren rijden we zonder problemen Tanzania in. 10 km na de grensovergang: '???? Wat is het hier leeg, waar is iedereen?'


Hoeveel mensen, hoe gecultifeerd Rwanda was, hoe leeg is het hier, geen mensen, geen huizen, geen hutjes, niks, alleen maar vlaktes met laag struikgewas en af en toe een verdwaalde koe ;) (die hier enorme horens hebben trouwens)


We hebben er al ruim 250 km in Rwanda op zitten en we moeten nog flink doorrijden, want we moeten nog zeker zo een 200 km rijden, althans, dat denken we. De kaarten (echte papieren en soort van GPS op onze telefoon) geven allemaal net een andere afstand aan, en op de ene kaart vermelden ze asfalt, een off-road en de andere meld onbekend, dus een verrassing wat het gaat worden en in de reisgids staat wel vermeld dat er in dat ene dorpje, Biharamulo, dus zo een 200 km verder, wel hotels zijn, maar of dat zo is? We kunnen verder namelijk bijna geen informatie vinden over deze omgeving, dus ach, we rijden op goed geluk, meestal komt dat juist wel goed en maak je daardoor de meest onvergetelijke dingen mee.

Gelukkig hadden we in Rwanda nog getankt, want tot nu toe zien we ook nergens nog een tankstation, hopelijk in Biharamulo?

Gelukkig, na zo een 220 km eindelijk het dorpje Biharamulo, onderweg hierheen echt helemaal niks dan af en toe wat huisjes maar geen dorpje, geen stadje, geen benzine. En dit dorpje stelt ook al niet al te veel voor. De weg hierheen was mooi geasfalteerd gelukkig, dus qua tijd voor het donker hebben we het gered, maar 10 km hiervoor stopte het asfalt en werd het onverhard, net als in het hele dorpje nu, niks geen asfalt. Maar kijk daar, toch een hotelletje, en nog één, en nog één..... we kunnen kiezen!

Wel lekker lokaal allemaal, maar dat mag de pret niet drukken, bedden, schone lakens en lekkere kussens..... het stof op ons lichaam kunnen we buiten in een hokje met wat emmers water van ons afspoelen, ah gelukkig, ze heeft ook water op het vuur staan, toch nog een heuse warme douche dus!

De volgende dag gaan we weer op pad, het wordt weer een lange dag, de afstanden hier in Tanzania zijn groter dan in het kleinere Rwanda, we zullen er weer aan moeten wennen, 300 tot 500 km per dag is hier niks. Als eerste maar eens tanken bij het benzinestation, we zijn tenslotte praktisch helemaal leeg. "No benzine!". Mmmmm, dan mar naar het volgende benzinestation.... "no have!" Ook al niet, dat wordt lastig nu, dan maar weer terug het dorpje in en gaan vragen. Ja hoor, alleen maar op de black market benzine te krijgen, en voor de hoofdprijs, 2 euro per liter! Maar eens gaan onderhandelen..... Het heeft ons een uurtje gekost, maar uiteindelijk 30 liter voor 1,75 euro per liter (ter info: normale prijs in Tanzania is 1 euro per ltr) 10 ltr per motor en ook voor de zekerheid maar de tankjes gevuld a 5ltr per tankje, wie weet wat we verder op weg nog gaan krijgen!?

En mooi stukje asfalt weer......, daar beginnen we mee :) Al snel verandert het en de volgende 200 km is onverhard, maar wel goed te rijden, het regent gelukkig niet en het is zo mooi, en zo echt...


Éénmaal aangekomen in ...... is er wel benzine bij de stations maar staan er rijen dikke brommertjes en auto's bij de pompen. Mmmm, als we nu de tijd hadden, maar we willen voor het donker in Mwanza aankomen, we moeten nog een ferry hebben, nog geld wisselen.... dan maar weer de zwarte markt, en mama vraagt gelukkig een wat eerlijkere prijs, 1,25 per ltr!


Benzine is dus echt een heus probleem in Tanzania, vreemd, tot nu toe hebben we daar nog niemand eerder (andere reizigers) over gehoord, wel Malawi, dat is jarenlang een benzine probleem land geweest (dat t'schijnt nu iets beter te zijn met de nieuwe vrouwelijke president ......... ), maar hier nu dus ook?? We vullen dan ook maar regelmatig ook onze reserve tankjes achterop, en tanken zogauw als dat we plastic flessen gevuld met benzine langs de weg zien staan, aangezien we nu echt niet weten over hoeveel km we weer wat vinden.

En nu nog geld pinnen, we hadden aan de grens met Rwanda ons Rwandese geld gewisseld, maar inmiddels is dat bijna op, t'gaat dan ook dubbel zo snel he, met die dure benzine prijzen, en we dachten ergens onderweg kunnen we vast wel aan geld komen, we hebben ook dollars om te wisselen als we niet kunnen pinnen. Maar ook dat is moeilijk hier, de pinautomaten slikken onze pasjes niet, geen banken of wisselkantoortjes om dollars te wisselen, ai wat nu? Dan maar de hotels proberen, mmmm, spreken niets of nauwelijks engels, nee, wisselen dus ook niet, dan de wat duurdere hotels proberen, ach, die heb je hier niet, ah wel, toch eentje daar. Vragen we de receptionist of we hier kunnen wisselen, nee, ook hun wisselen niet. Ondertussen worden we gadegeslagen door wat toeristen (?) op het terras en we raken met ze aan de praat, ze blijken hier te werken in de omgeving. Ik denk, laat ik het maar proberen... "willen jullie misschien dollars wisselen voor ons? niet veel, 30 dollar maar, dan kunnen wij qua benzine weer verder richting Mwanza en daar kunnen we dan wel pinnen!" "No, problem, sure you dont want more?" "No, thanx, this will do!" Hoe een mazzel hebben wij he! Het hele dorp geen blanke, geen toerist, en wij treffen net deze geweldige 3 kerels! Bedankt!

Weer gevuld met benzine en weer wat Shillings rijden we verder. 20 km voor de de ferry naar Mwanza kijk nou..... een bezinestation met benzine en zonder rij!!! Gooi maar vol! Oeps, hoeveel geld hebben we precies? Ja, precies ja, het geld wat er nu op de tankmeter staat! Shit, dan hebben we geen geld meer voor de overtocht met de ferry, en die is maar 50 cent pp, maar we hebben dus echt helemaal geen één shilling meer :( Hoe een handige harry's zijn wij hier zeg! Weer op zoek om maar iets te gaan wisselen, hotels, nee, "No have". Pinautomaten, ja...., met chirrus logo, helaas.... buiten werking :( Toch nog maar een hotelletje proberen, en er zit daar een man op het terras, vrij modern uitziend, "do you speak english?" Ah, vloeiend, mooi. En we leggen hem uit dat we maar 1 dollar aan shillings nodig hebben voor de ferry, of hij die voor ons zou willen wisselen, "offcourse, no problem". En we hebben weer geld voor de ferry, pfffff.

We halen het dus nog, een mooie weg naar de ferry. Inderdaad maar 50 cent (met zijn 2en) dus we hebben nog gld over :)


De overtocht gaat snel en eenmaal over is het nog maar 20 km naar Mwanza, en wat is het mooi hier, grote ronde keien vormen het beeld hier. Kunstwerken opzichzelf.


De mensen leven op, onder en rond de stenen, gebruiken de stenen voor diverse doeleinden


Mwanza is een grote stad (2e grootste stad van Tanzania), gelegen aan Lake Victoria. Hier kunnen we inderdaad gelukkig pinnen, tanken en horen we van het benzineprobleem, normaal komt het niet zo voor in Tanzania, maar de overheid had de prijzen willen verlagen op de benzine, terwijl diverse inkopers al de volle pond betaald hadden, en dan dus flink verlies zouden lijden bij een prijsverlaging, dus uit protest werd er geen benzine meer geleverd. Het was blijkbaar dan ook maar net die week dat wij nu binnen kwamen, want eenmaal weer op weg kwamen we nog 1x een benzinestation tegen die geen benzine meer had, rijden we net weg, worden we weer teruggeroepen omdat de tankwagen net komt aanrijden "10 min. Sir, then we have benzine!" :)

Om van hier naar de kust te rijden hebben we 2 keuzes, rechtstreeks kan niet, want dan moeten we door de Serengeti en jammer genoeg mag dat niet met de motor (nergens in Tanzania mag je met de motor een nationaal park in! :( ) Dus of we moeten van Mwanza de grens met Kenia over en dan via Nairobi onderdoor en dan weer Tanzania in, een omweg! Of we moeten zuidelijk om de Serengeti heen, wat betekent ... ookeen flinke omweg. We besluiten toch zuidelijk om de Serengeti te gaan, anders wordt het een duur grapje qua visas.

De weg na a Mwanza is weer leeg, af en toe kleine dorpjes, het wegdek is als een spiegel, zulk mooi asfalt en kijk nou, welke westerling heeft hier de infrastructuur aangelegd? In een heel klein dorpje (Alle dorpjes zijn totaal nooit bestraat!) langs de hoofdweg serieuze betonnen verkeersborden, heuse zebrapaden en een heel mooi riool afwateringsysteem langs de weg? Mooi aangelegd hoor maar.....waarom hier?


Verder zuidelijker wordt het steeds droger, steeds onbewoonder, af en toe een koe met een Masai, waar leven die mensen van, er is hier echt helemaal niks? Die 2 liter water per dag die wij in Nederland te horen krijgen per dag te moeten drinken gaan ze hier zeker niet redden! De Masai drinken koeiebloed, dat tappen ze af van levende koeien, een speciale manier, waarna de koe dus blijft leven, maar zou dat dan die westerse voorgeschreven 2 ltr water pr dag vervangen? De Masai is in ieder geval een heel speciaal en mooi volk die onder de moeilijkste omstandigheden weet te overleven, dat is hier nu wel heel duidelijk te zien.


Langs de weg komen ook steeds meer baobabs, daar staat deze omgeving ook bekend om, droogte en baobabs, enorme grote dikke bomen met mooie vormen, de één nog mooier dan de ander, sommige zijn dan ook al heel oud, aangezien een baobab boom wel 3000 jaar oud kan worden (!!!).


Na zo een omweg van 800 km zien we dan in de verte De Kilimanjaro?.... Het is een grote punt, die opkomt uit het niets...., ah, nee, het is Mt. Meru, het kleinere zusje van Kili. Links van ons passeren we ook de Ngorogoro crater, het schijnt heel mooi te zijn, het is heel mooi, dat weten we, maar helaas, ook hier mogen wij niet met de motor naar binnen, en een auto huren, met gids, met toegang tot de krater komt al gauw op zo een 600 dollar voor 1 dag, mmmmmm, doen we maar niet :( We slapen in Arusha, en blijven hier 2 dagen, alles weer even bijvullen, geshopt in de Shoprite, een grote supermarkt keten in zuidelijke Afrika.


Dus weer even rantsoen ingeslagen (Nutella, melk, porridge, honing), gepint en dus alles weer letterlijk volgetankt! In Arusha staat de, veel op foto voorkomende blogs van reizigers, de clocktower wat precies, qua kilometers, halverwege Cairo en Cape Town is.


Veel boeken en websites van andere reizigers schrijven dat ze hier (wederom zoals in heel Tanzania) worden lastig gevallen door Tanzanianen, die willen dan geld voor de foto, want het is hun klokkentoren! Maar hier hebben wij helaal niks van gemerkt, net als tot nu toe in de rest van Tanzania. Tot nu toe krijgen we alleen maar vriendelijke glimlachen en zijn het behulpzame mensen. Het is maar net weer hoe je de mensen zelf weer benadert, net als in Ethiopie. Als je hier rijdt, reist of rondloopt alsof jij de beste bent, alsof het jouw land is en iedereen maar opzij moet gaan voor jou of moet doen wat jij wilt, oftewel je je uit de hoogte gedraagt alsof de lokale bevolking niks betekent (heus, dat zien we onder de blanken heel veel hier, triest hoor, van reiziger tot blanke inwoner van Tanzania)! .....Respect voor iedereen werkt ook hier het beste en is eigenlijk ook gewoon normaal! Later in Tanzania horen we zelfs (en dit is echt waar!) een verhaal van een blanke Zuid afrikaan, die nu sinds 8 jaar in Tanzania woont en ons verteld dat hij nooit zo beseft heeft, sinds hij in Tanzania woont, dat de zwarte mens ook hard kan werken en een modaal gezin kan zijn ????? Hij had nog nooit hiervoor gesproken met de zwarte Zuid-Afrikanen! Uit welk jaar komt hij?? Waarschijnlijk heeft hij, zoals veel blanken, in Zuid Afrika in een veilige blanke wijk gewoont, doet alles met de auto, loopt nooit over straat en woont/leeft dus eigenlijk in 1 grote luchtbel...... De mensen zijn nu eenmaal anders, maar wie of wat bepaalt wat klopt en wat er goed of fout is!?

Pfff, ok, weer even mijn hart gelucht :) Verder met de trip naar de zee! Want daar kunnen we niet op wachten, na maanden van regen, nattigheid en kou smachten we naar de zee, naar hitte, zweten, zand en zon.

Van Arusha rijden we naar Moshi, van hier starten de expedities naar Kilimanjaro. Helaas hangt er om Kili een dik pak wolken, dus we zien haar niet (zoals weinig mensen, de wolken zijn er meer dan niet). We gaan hem niet beklimmen, ook weer te duur, tijdens zo een lange reis als de onze moet je echt keuzes maken, 1500 euro pp, dat is meer iets voor als je een 3 weekse vakantie tijdens een werkjaar houdt en er speciaal voor gaat sparen, wij reizen nu liever voor 1500 euro wat maandjes langer door ;) En er gaan nog zoveel andere mooie dingen onderweg komen waar we liever ons geld aan uitgeven! En..... nu hebben we weer wat om ooit terug te komen naar Tanzania, de Serengeti, de Ngorogoro en Kili!

De volgende morgen klaren de wolken wat op en warempel, we krijgen een glimp van haar, maar het is te donker om de Kili te kunnen fotograferen, helaas, blijft dus een geheugenmomentje!

Van Moshi rijden we naar de Usambara Mountains, als tip gehoord dat die ook echt de moeite waard zijn, mmmm, wel weer hoog, dus koud, ah ja, de warmte en het strand moet nog maar even wachten. En gelukkig maar, wat is het mooi hier.


We rijden via een prachtige bochtige weg naar Lesotho, hoog in de bergen. Ooit een Duitse enclave geweest, totaal niks van het droge Tanzania terug te zien, groene bergen, heuse degelijke echte huizen (mooi onderhouden, wat extreem is in veel Afrikaanse landen, het woord onderhoud bestaat hier niet, maken en gebruiken tot het uiteen valt en niet meer te gebruiken is en dan niks meer hebben, ook niks nieuws meer bouwen) Maar hier dus wel, althans waarschijnlijk dan de gebouwen van de blanke eigenaren. We maken mooie wandelingen in de ongeving, en dat is toch wel op en top Tanzania. Klei huisjes, kolenvuurtjes, vogels, dieren zoals vele kameleonen en zo groen en wat een uitzichten overal.


Na Lesotho rijden we dan echt naar de kust, na eerst nog wat flinke regenbuien onderweg...


Gelukkig iedere keer maar van 5 min, wel alles kleddernat, maar binnen 10 min ook weer alles droog, want de temperatuur wordt warmer, heet zelfs, en we beginnen te zweten tijdens het rijden! Heerlijk ;) Eindelijk eens rijden met de jassen open! Via Tanga rijden we 30 km via een onverharde weg naar Peponi, op 20km van het dorpje Pangani. Een lodge met campsite op vele advies van andere reizigers, het zou een waar paradijsje zijn, en dat is het ook! Gelegen aan het strand, aan de zee, uitzicht vanuit ons tentje over het de zee.


Vele vele vele beestjes hier! We zien hier voor het eerst Bushbaby's:


En verder een lange lijst: Vervet aapjes, mongoose, grote hagedissen, kleine hagedissen, geckos, varanen, slangen, krabben, heremietkreeften, grote vleermuizen, ijsvogels en vele andere vogels, mini bijtjes, mega hommels, Guinea fowls (een soort mega parelhoen?)


Van Peponi maken ze ook snorkeltrips naar Sandy island met een echte dhow, een lokale traditionele zeilboot.


Dat doen we natuurlijk ook en dat is zo mooi, samen met de 2 broers (hoe leuk, ook uit Nederland) Het snorkelen is best mooi, geen mega koraal, maar toch wel heel wat te zien. We proberen voor het eerst onze GoPro (onze motor aktion camera die ook tot 60 meter waterdicht is) uit tijdens het snorkelen! We zijn razend benieuwd naar de kwaliteit, voor het eerst dat we onderwater foto's maken!


Na meerdere snorkel stops zeilen we naar sandy Island en wanen we ons als echte Robinsons op het kleine eilandje dat alleen maar uit wit wit zand bestaat, met daarom heen een azuurblauwe zee........wat een paradijselijk gevoel, heerlijk!


We willen wel langer op Peponi blijven, maar we "moeten" echt verder willen we Zuid Afrika ooit bereiken ;)

Het is van Peponi 380 km naar Dar es Salaam (de grootste stad van Tanzania, niet de hoofdstad, dat is Dodoma), we besluiten via Bagamoyo te rijden, ook als advies omdat hier nog mooie huizen met mooi gekarfde houten deuren staan, (ook overblijfselen uit de Duitse tijd begin van de 20e eeuw) de moeite van een bezoekje waard en het is ook wel prettig om de rit naar Dar te breken zodat we niet de kans hebben om 'savonds in het donker aan te komen.

Bagamoyo, we gingen op zoek naar de huizen met mooie houten deuren, niet te vinden, gelukkig dat we een motor hebben en altijd heerlijk zelf kunnen rond rijden en zoeken, ah daar, 1 straatje met DE huizen.


Tuurlijk vervallen, de mensen wonen in de huizen met de mooie houten gekarfde deuren, maar ook hier weer, onderhoudt??? Wat is dat? Dus ze wonen inmiddels meer in ruines dan in een huis.


Lekkende daken, afgebroken muren...... Maar wel weer interressant om te zien, toch wel apart ook weer, die oude bouwvallen tussen de Tanzaniaanse huizen.

Van Bagamoyo is het nog maar zo een 100 km naar Dar es Salaam. We rijden via het centrum (lang leve de navigatie op onze telefoon om de weg te vinden, in de steden is dat toch zeker wel heel handig!) om nog wat boodschappen in te slaan en te pinnen, vervolgens nemen we de ferry naar South beach, naar de campsite Kipepeo, waar Erna uit Nederland de boel managed, samen met haar man Dale uit Australie. Een mooie plek, hier hagelwitte stranden en een azuurblauwe zee!


Tentje opgezet, zo een 20 meter van de waterlijn, ook hier weer een paradijs! Alhoewel hier wel hekken staan vanwege de veiligheid (in Peponi alles open, geeft toch een mooier gevoel) en er hier minder tot geen dieren zijn helaas, maar dobberen in de zee is hier weer paradijselijk!


We dachten, strand hebben we al gehad, dus we blijven hier maar een paar dagen. Regelen wat belangrijke dingen in het centrum van Dar, zoals motoronderdelen en gaan dan door naar het zuiden van Tanzania.

Helaas, tot 3x toe wilden we vertrekken, 1x Marly flink aan de buikpijn. We zijn dan hier ook begonnen met het slikken van malaria tabletten, Doxycycline, aangezien hier een behoorlijke kans oop een besmetting aanwezig is, Dar is nogal een echte haard, en ook van de heffigste vorm, malaria tropicana, en die wil je niet krijgen! Maar goed de bijwerkingen zijn dus ook niet niks, beide flinke heftige buikpijn, maar gelukkig geen enge dromen zoals je vaak bij Lariam hoort. En ai.... 3 dagen later nog een bijwerking, na 5 min in de zon op het strand (terwijl we inmiddels al flink gekleurd zijn na een week strand eerder) kleurt Marly roze en rood op, om vervolgens volledig voor een paar uur in brand te staan! Overgevoelig voor de zon! Lekker hier in Dar bij 45 graden, hoe blijf je hier uit de zon? Wat een troep zeg.

De 2e keer vertrekken, alles op gepakt..... start Dave zijn motor niet, verzopen....... + startrelais kapot.

De 3e keer uiteindelijk, donderdag 3 december krijgen we om 9 uur in de ochtend zo een plensbui te verwerken dat het hele terrein één grote waterval wordt en wij meer in de weer zijn redden wat er te redden valt om droog te houden dan dat we de boel dus kunnen inpakken. "Morgen dan maar vertrekken?"

Het was er om te doen, die avond krijgt Marly een email van mama, pa ligt in het ziekenhuis, en moet aan zijn hart worden geopereerd!

We besluiten naar huis te gaan, Erna tipt ons een Nederlander die in Dar woont om hem eens te bellen voor het stallen van de motoren, ze geeft ons zijn nummer, we bellen Andries met ons verhaal en zonder aarzelen zegt ie dat we natuurlijk de motoren bij hem neer mogen zetten! 4 uur later hebben we onze tickets voor die avond geboekt en om 16.00 uur rijden we bepakt en bezakt naar Andries. Zetten alles bij hem neer, eten nog samen een hapje in de Q-bar, drinken nog een biertje en bellen een taxi om ons naar het vliegveld te brengen.

Erna bedankt voor het advies en speciale dank naar Andries voor je hulp en gastvrijheid!

Om 23.30 .....???? zitten we in het vliegtuig op weg naar huis. Ongeloofelijk dat het allemaal zo snel kan!

We vliegen met een tussenstop in Cairo! Op Cairo moeten we opnieuw inchecken om naar Amsterdam door te vliegen, iedereen, dat hadden ze ons in Dar ook meegedeeld, omdat er een storing in het systeem was, konden ze daar niet de tickets uitprinten voor Cairo Amsterdam, klonk aannemelijk ...."Hoe komen jullie hier, waar zijn jullie tickets?"

Lang verhaal kort, ons ticket was blijkbaar nooit definitiev geboekt, hoe wij in Tanzania op de vlucht zijn gekomen is iedereen een raadsel, we hebben dus zwart gevlogen! (oeps) Het had nooit gekund maar toch gebeurt. Maar nu dus een probleem, want we hebben nu dus geen ticket voor Cairo Amsterdam, de vlucht ging al, maar het ticketoffice in Nederland, waar we geboekt hadden, was nog gesloten, aangezien het 6 uur in de ochtend was :( Er zat niks anders op dan de vlucht te laten gaan. Een paar uur later hebben we opnieuw een ticket voor de volgende dag geboekt (allemaal via Dave zijn vader aangezien we geen internetverbinding hadden! Cor weer heel erg bedankt!) en iedereen in Nederland laten weten dat we een dagje later kwamen! Inmiddels gehoord dat mijn vader stabiel was en niet voor dinsdag geopereerd zou worden, dus dat was een hele geruststelling! Er zat er niks anders op om een dagje Cairo te doen, geen straf, we waren hier inmiddels al eerder geweest, kennen de weg en vinden het een mooie stad.


Met de taxi naar hetzelfde hotelletje op 6 hoog met DE lift (zie filmpje You-tube), vlakbij het Tahir plein, rondje centrum en plein gedaan, waar de demonstraties nog steeds, al 1.5 jaar, bezig zijn. Tentjes, toiletten, eetstalletjes, de mensen wonen op het plein en laten hun stem nog steeds horen, het plein is dan ook afgezet, iedereen wordt gefoulleerd, en geen auto's of ander verkeer mag meer over het plein (1.5 jaar geleden alles nog open). Het zijn momenteel vredige demonstraties, de straten ernaast zijn dan ook alle rust zelve, allemaal terrasjes met gezinnen die allemaal van heerlijke kopjes thee genieten!
Klik hier voor nog meer foto's bij dit reisverslag!

We kopen er de nodige souveniers, babykleding voor Tessie, Marlies haar dochtertje, die ik nu wel mooi kan gaan bewonderen door dit alles, dubbel maar waar, ik wil haar natuurlijk heel graag zien (en Marlies ook natuurlijk ;). En we kopen dozen baklava voor de papa's en de mama's waar we, ook heel dubbel, toch weer naar uitzien om die weer te gaan zien! En al onze vrienden, met de kerst in Nederland...... Vreemd en dubbel.

De volgende dag vliegen we geheel normaal naar Nederland.

En mijn pa werd die dinsdag geopereerd, had snel daarna alweer de behoorlijke babbels en grappen en is inmiddels al weer geheel herstelt van zijn operatie! Hij werd zelfs speciaal gevolgd bij de sport therapie een aantal weken na de operatie omdat hij zo snel al weer zijn conditie terug had!

En wij..... we hebben een witte wondere wereld gehad, kerst, geschaatst, iedereen die wilde weer gezien, Marlies bedankt dat we even op jou woning konden wonen! En inmiddels zijn we al weer fris en 'uitgerust' op pad voor het derde deel van onze reis op weg naar Zuid-Afrika! Kijken hoe ver we nu komen ;)

Klik hier voor nog meer foto's bij dit reisverslag!

NOTE: Info over malaria, we hebben ons er veel over ingelezen, Dave vooral, en die is nu bijna expert ;) Maar tot nu toe hebben wij dus geen anti malaria tabletten zoals Malerone, Lariam of doxycycline geslikt! Puur op gevoel, navragen bij de lokale bevolking, gezond verstand te gebruiken (alhoewel dat natuurlijk ook wel eens een gok kan zijn).

Maar de artsen in Nederland, het Tropeninstituur, de GGD noem maar op, geven alle reizigers die zich naar een malaria gebied gaan begeven een oude print mee! (namelijk bij mijn eerste malaria risico reis, naar Zuid-Afrika in 19..) Nu geven ze dus nog steeds dezelfde print mee! Toen ook niks geslikt, want het was winter, totaal geen malaria in Zui Afrika, maar toen volgens de GGD wel nodig!) Er zijn op internet veel betere schema's in te zien, die door middel van jaargetijde en andere invloeden de gebieden inkleuren van aanwezigheid van malaria. Kenia bv, op de kaart van de GGD een risico gebied, terwijl Kenia op een klein gedeelte na bijna malaria vrij is! Vandaar, gebruik zelf je gezonde verstand en laat je beter informeren van alle kanten dan alleen maar in Nederland! En slik niet voor niks die anti malaria als het dus niet nodig is, want dat doen de Westerlingen die hier wonen ook niet, en de pillen zijn ook niet al te mensvriendelijk!

Later zullen we op onze website een speciaal item besteden aan Malaria en de preventie ervan.



< Reisverslagen pagina 10                                                                                                                         Reisverslagen pagina 8 >