travelinreisverslagen
Reisverslagen:
< Reisverslagen pagina 9                                                                                                                         Reisverslagen pagina 7 >  

travelinreport2013.04.29
  Rwanda 2: Het land van Lake Kivu en 1000 heuvels

We lezen over een mooie scenic route langs het Kivu meer, 200 km afzakkend naar het zuiden, alleen niemand kan er ons echt iets over vertellen, over de conditie van de weg. De ene kaart noemt het goed, op een ander lezen we weer onbegaanbaar? Zelfs de eigenaresse van ons hotelletje/camping aan het meer, weet er niks over te zeggen, terwijl ze dus eigenlijk aan het begin van die weg woont. Gelukkig blijkt ze wel een heel erg gedetaileerde kaart te hebben, (wist ze zelf niet ;) die we van haar mochten hebben.

We besluiten die weg te nemen, zo erg slecht kan het niet zijn, heel Rwanda is zo mooi aangelegd met zijn wegen, met het mooiste asfalt! Nog geen 10 km later...... de brug over een riviertje is ingestort. Oeps, en nu?


De bora bora's (brommertaxi's) gaan allen via de uitloop van de rivier in het meer, waar de rivier heel ondiep is. Hmmmmm, dat kunnen wij ook!! Gelukkig dat we hier nu niet met een jeep of andere auto staan, dat was dus niet gegaan. Maar nu dus wel, de lokale brommertjes volgend, via een dijkje (een meter steil omlaag), de rivier door en nog een dijkje (een meter steil omhoog)..... yes, we staan aan de overkant! Viel best mee eigenlijk! ;) Vaak denk je van te voren dat het enger is, ach en dan nog, zolang er geen grote afgrond naast je is, en je zult vallen..... genoeg mensen om je heen die je altijd direct helpen!

De weg verder is prachtig! Zo ruig, zo off-road, zo mooi, geen ander verkeer, de weg gelukkig droog!



De zon schijnt, een strakblauwe hemel, langs het meer, door de bergen met mooie uitzichten, met aan de overkant dus De Congo, onder ons stenen huisjes met rode daken, net de Mediterannee.....



Alleen hier hebben de mensen geen geld en dure auto's, maar lopen ze, en fietsen, dat zie je hier ook heel veel. Zelfs de vrouwen fietsen hier, zo mooi om te zien (tot nu toe alleen maar vrouwen achterop gezien!) Yeb, deze route is een succes!

Onze 1e overnachting is halverwege, (zo'n 115 km gereden) in Kibuye, een heus stadje met..... asfalt!? We slapen in een christelijk hostel, gelegen op een schiereiland met een prachtig uitzicht over het meer.....




wouw, zo mooi, en net op tijd binnen, het begint te regenen, en hard ook! s'Avonds hier heerlijk gegeten, wat een beschaving zo plots weer, hoe kan dat toch, zo een verschil op een paar kilometer van elkaar.

De volgende dag op weg naar Cyangugu, in het zuiden van Rwanda, dan hebben we de hele route afgelegd. Het duurt allemaal veel langer dan we dachten, de bordjes die gisteren zo mooi aangaven welke kant we op moesten (echt waar, bijna heuse ANWB fietsbordjes! :)) mistten we nu telkens, of waren ze er niet meer? Heel moeilijk zou het niet moeten zijn, het meer rechts van je houden, maar toch de ene zandweg of de andere? Welke loopt er dood? En tuurlijk rijden we verkeerd, mede doordat wat dorpelingen zeiden dat we ook best zo konden rijden. (ipv volledig terug) Uiteindelijk komen we er ook, dus ze hadden gelijk, maar we hebben gereden over weilanden, de weg raakte 'op', de weg was dus letterlijk weg, en werd gras....., water, .... 'gaan we echt goed?'



Het was een mooie weg, een mooi avontuur. Hierdoor wel heel veel later op de dag weer aangekomen in Cyangugu, maar gelukkig, we halen het in ieder geval weer voor de regen, mede doordat de laaste 20 km gelukkig weer asfalt is, en we weer flink gas kunnen geven! De bui, de donkere lucht hing weer echt vlak achter ons......

Van Cyangugu rijden we over weer mooi strak asfalt door het Nyungwe National Park (waar de echte oorsprong van de Nijl is, pas ontdekt in 2006!!) op weg terug naar Kigali, de hoofdstad. Ook weer een prachtige route om te rijden, door de groene bossen, en omdat dit nationaal park is, geen gewassen, geen theeplantages, geen akkers, maar bomen en later moerassen.



Jammer genoeg voor ons weer dat een bezoekje aan het park om een wandeling van zo een 8 kilometer te maken ons 40 dollar per persoon zou gaan kosten!!! Rwanda is duur, heel duur met zijn nationale parken. En dat terwijl de mensen in armoede leven.....zo dubbel, het geld gaat ook niet echt naar de mensen maar waar wel heen?. Maar goed we wilden wel wandelen, maar niet voor 40 dollar, en kijk nu.... de paden lopen vanaf de weg, dus ach, motoren neergezet en een klein kilometertje het pad opgelopen. Helaas, geen apies, maar wel mooi oerwoud!




We rijden lekker door, het is 15.00 uur! We zijn in Butare, (zuidelijk Rwanda) en nog maar zo'n 100 km onder Kigale, als we willen kunnen we het makkelijk halen! 'Ok, we rijden door naar Kigale, we gaan lekker zo!' Nog niet gezegd of...... shit, kogellager van Dave zijn voorwiel kapot :( Toch maar hier overnachten dan. We mogen ook niet snel reizen he, hebben we 'eindelijk' een land eens in 15 dagen doorkruist (ipv 4 weken alle andere landen tot nu toe) hebben we weer een gevalletje pech! ;) Gelukkig hebben ze hier ook weer veel en genoeg hotelletjes, en we hebben kogellagers bij ons. Dus s'avonds, voor de deur van ons hotelletje en onder belangstelling van de medewerkers, de kogellager met behulp van ons kookstelletje verwarmd en uit het wiel weten te krijgen en vooral belangrijk, er ook weer een nieuwe in weten te krijgen! Yeah, gelukt! Mooi, kunnen we ook weer afvinken in ons lijstje met wat we allemaal eigenlijk blijken te kunnen, ok, vooral Dave dan ;)




Van Butare naar Kigali is nu nog maar een kort stukje, we komen dan ook bijtijds aan in Kigali, checken weer in bij ons hotelletje waar we eerder ook waren, stallen de motoren weer in de hal, lobby, patio, ontbijtruimte, tja, wat is het eigenlijk ;)


En genieten nog een dagje van Kigali, shoppen nog wat dingen bij elkaar, want morgen vertrekken we naar Tanzania! Wordt een lange dag, een nieuw land, waar we weer weinig tot niks van weten..... Het volgende avontuur!


Klik hier voor nog meer foto's bij dit reisverslag!

travelinreport2013.04.18
  Rwanda 1: Het land van plastic fantastic en vulkanen

In Uganda hebben we dus enorm ons best gedaan om al onze plastic zakjes weg te ruimen cq te verstoppen. Nu vragen jullie je natuurlijk af "waarom hebben jullie zoveel plastic tasjes bij jullie?" Tja, met die enorme dikke regenbuien hier houden we het nooit helemaal 100% waterdicht, dus hebben we al onze spulletjes in plastic zakjes, en daar ook nog wat reserve voor bij ons. En nu vragen jullie je natuurlijk af waarom we zo onze plastic zakjes moeten ruimen?? Omdat er in Rwanda een algemeen verbod op plastic zakjes bestaat sinds enige jaren, bij invoeren van maar ook in het hele land zelf, zelfs bij supermarkten zouden ze geen plastic geven maar papieren zakken. 'Zou dat echt werken in een Afrikaans land' vroegen wij onszelf af. We hadden gehoord en gelezen van andere reizigers dat ze wisselend waren bij de grens met het checken op plastic, sommigen moesten inderdaad hun plastic inleveren. We zouden wel zien, al onze bagage wat nu in plastic zakjes zat, kon echt niet zonder, aangezien het ook hier elke dag regende.

De grensovergang ging gelukkig weer heel makkelijk en totaal geen vraag naar plastic, voor we het wisten stonden we al in Rwanda. Van de grens zouden we in één keer doorrijden naar Kigali, de hoofdstad. Rwanda is een vrij klein land, ongeveer vergelijkbaar met Nederland qua km2, alleen dan met vele heuvels, het wordt dan ook wel het land met de 1000 heuvels genoemd. Het is dan ook gelijk al prachtig om door dit land te rijden, theeplantages links en rechts om ons heen, de mooiste slingerwegen over het mooie asfalt, door bergen en dalen en tot nu toe vuilnisvrij langs de wegen. Maar dat zie je wel vaker in de armste landen, geen geld om boodschappen te doen in de supermarkt, dus ook geen producten, dus ook geen afval :( Triest eigenlijk he, hoe meer geld, hoe meer ontwikkeling, hoe meer troep.






In de horizon zien we Kigali al van verre... tegen een helling opgebouwd, met rondom theeplantages en mooi en indrukwekkend om te zien, zelfs heuse flatgebouwen aan de skyline, een echte stad maar ook toch weer zo groen en schoon allemaal. Het is echt waar, zelfs hier in de stad is het schoon!!?? En raar maar waar..... voor ons rijd een bora bora (een brommertaxi) en de bestuurder ziet op de weg voor hem één plastic zakje (en echt waar, het enige plastic zakje op dat moment) rijd in de richting ervan en 'prikt' al rijdend met zijn schoen in het zakje om hem vervolgens met zijn hand van zijn schoen te pakken en in zijn jas zak te stoppen....??? Als je ons op de motor op dat moment had gezien, met open mond van verbazing! Verder was dus echt de hele stad schoon, in alle straten gewoon geen vuil, geen plastic!??


Hoe krijgt een regering één land zo ver om alle inwoners hetzelfde te laten denken en doen? Is hier met de harde hand dit opgelegd? Ik bedoel, ook al schrijven wij in Nederland of andere landen hier boetes voor uit, dan nog hebben veel mensen daar lak aan. Worden er hier zweepslagen voor gegeven? Nee, dat geloven we toch niet. Gezien het verleden, de genocide van de Hutu's en de Tutsi's heeft toch ook al genoeg schade aangebracht aan de bevolking dat we ons dat niet kunnen voorstellen, maar is dat misschien wel de reden dat mensen zo doen wat ze opgedragen word? Echt, wat is het geheim hiervan? Is het positief of eigenlijk misschien wel heel negatief? Misschien vraagt dit eigenlijk nog wel om veel meer onderzoek en zouden veel andere landen hier iets uit kunnen halen?? Wordt dus misschien vervolgd (?). Is Rwanda hiermee onbewust maar bewust opgelegd heel mileu bewust!? (Ethiopie onbewust mileubewust) Wel weer 1 nadeel, de bomen he, want nu wordt alles, maar dan ook alles in papieren zakjes gedaan, b.v. als je een broodje koopt wordt dat in een zakje gedaan, vervolgens ga je naar de kassa, en dan doen ze dat papieren zakje weer in een ander, wat groter, papieren zakje :( Tja, dat doen ze dus in veel andere landen met de plastic zakjes, en hier dus met de papieren..... recyclen van papieren zakjes vinden ze dan maar weer raar, als ik dan met mijn 'oude' papieren zakje kom en die aan ze geef willen ze het alsnog in een nieuw papieren zakje doen :)

Rwanda, een land als voorbeeld, mmmmmm, niet echt met in het verleden de genocide. In Kigali is er dan ook een museum over de uitmoording van de Tutsi's door de Hutu's, voor meer info zie deze link: .......... Het is naar, het grijpt je aan, je begrijpt het niet, het valt ook niet te begrijpen, familie, jarenlange buren, vrienden, noem maar op, die elkaar te lijf gaan en elkaar uitmoorden op de meest vreselijke manier. En het meest onbegrijpelijk maar wel nu gaande..... diezelfde buurman die je broer of moeder heeft vermoord woont weer 'gewoon' naast je! En dat proberen ze hier nu, om zonder haatgevoelens weer met elkaar door het leven te gaan! Voor nu gaat dat goed, maar voor hoe lang he..... het lontje gloeit waarschijnlijk nog ergens diep van binnen :( Het zijn zulke mooie lieve mensen, allemaal.... wij hopen dan ook van harte dat ze voor altijd en eeuwig in vrede met elkaar kunnen leven!

In het museum zien we dan ook alle genocides van de afgelopen eeuwen de revu passeren..... bah, wat een narigheid, hoe wreed zijn mensen. Tijdens de kolonalisaties van Afrika zijn meerdere blanken zo fout geweest, in 4 jaar tijd (1904-1908) zijn er in Namibie door Europeanen 2 stammen, de Herero en de Nama bijna geheel uitgemoord!! Op het eind waren er maar een 27.000 overlevenden!(90.000 ervoor) Voor meer info: ........ We kwamen echt zo ontdaan uit het museum vandaan, en als je dan daarna op straat gaat kijken hoe de mensen eruit zien...... "he, die jongen is wat langer, dus dat zou dan een Tutsi kunnen zijn? Of "hij is wat lichter van huidskleur" Ach, niemand weet het eigenlijk echt, want de naam voor de Tutsi's, of de bepaling ervan, kwam eigenlijk van de blanken. Het waren de blanken die de mensen van status de Tutsi's noemden, of de mensen met geld, of meer opleiding. De rijke boeren werden de Tutsi's de knechten de Hutu's..... Tja, wat kun je een volk dus aan doen he om ze dingen op te leggen of te verplichten. Uiteindelijk heeft dus de jarenlange onderdrukking van de Hutu's hun uiteindelijk aangezet om massaal de Tutsi's te gaan uitmoorden. Allemaal zo onbegrijpbaar voor ons die in een veilige wereld zijn opgegroeid.

Ok, nu weer wat van positieve en leuke verhalen.

Kigali is verder dus behoorlijk ontwikkeld, maar de weg hierheen weer vooral veel armoede, alleen maar kleine dorpjes en theeplantages gezien, mensen in 3 lagen kapotte kleding over elkaar heen! En hier dus flats, nog net geen wolkenkrabbers, grote winkelcentra's met de meest chique winkels, grote supermarkten met inderdaad papieren zakken, mooie trottoirs zonder gaten in de weg, keurig onderhouden gebouwen ???? Wat is hier gebeurd? Alle landen tot nu toe zijn vergaan nadat de Westerlingen zijn vertrokken? De Afrikanen zelf plegen geen onderhoud, maar hier wel? Hoe komt dat, alles is te recht, te mooi. Ok, beetje overdreven maar voor Afrikaanse begrippen niet! En nog iets moois, de westerlingen die hier hebben gezeten waren de Belgen, en wat hebben ze daar voor iets moois van overgehouden en in ere gehouden.... friet met ECHTE Belgische mayonaise!!! Mjammie, we wisten niet wat ons overkwam! Zo lekker, en wat is een mens (wij dan) dan weer snel tevreden he! ;)




Nog iets vreemds aan dit land. De Rwandezen zijn dus de Belgen gewend, nog niet eens zo lang geleden zijn die vertrokken, maar hoe vreemd stonden ze naar ons te kijken, echt af en toe net Ethiopie (maar dat is nooit gekoloniseert geweest, dus nooit eerdere eeuwen echt veel blanken gewend). Even 2 tellen stilstaan en tientallen Rwandezen om ons heen, en maar vragen stellen en lachen... in het begin altijd even aftasten voor ons de eerste dagen in een nieuw land, beetje aanzien hoe de bevolking is, maar al snel blijkt ook hier weer dat ze stuk voor stuk zo aardig zijn en echt alleen maar geinteresseerd en nieuwsgierig. Maar het blijft vreemd dat ze hier zo naar ons kijken alsof er weer een kudde olifanten door de straat loopt?

Hoe anders is Rwanda verder: Geen rieten hutjes zoals in al de landen tot nu toe in Afrika, maar stenen huisjes met rode dakpannen (later langs Lake Kivu echt net de Mediterannee). Rieten hutjes zijn hier "ouderwets" dus traditioneel en worden meer als gebruikt als hotelletjes voor de toeristen, want die vinden het geweldig om in zo een traditioneel hutje te slapen, wij ook natuurlijk, echt dat is zo dicht bij de natuur. Tja, wij houden daar nu eenmaal van he, ook in ons tentje slapen vinden we heerlijk, je hoort alles om je heen, de natuur, vogels, kikkers, nijlpaarden.... en oh ja, soms, heel soms ook af en toe de keu tegen de biljartballen en het gelal van mensen in een plaastselijke openlucht kroeg :)

Nog meer weetjes, vanwege onze zuiderburen rijden ze hier in Rwanda rechts! Yeb, Kenia was links, Uganda was links, en straks is Tanzania ook weer links, dus even wennen aan het rechtsrijden nu om over een paar weken weer links te moeten rijden, ach, zo worden we heel behendig he.

Alle grond wordt hier gebruikt, voor landbouw, echt geen stukje is onbenut gelaten, terras aan terras, hoe groen het ook is, geen enkele natuur, behalve dan in de beschermde nationale natuurparken. Waar je kijkt, groene heuvels met terassen, landbouw en theeplantages, heel veel thee! Helaas daarmee ook weer heel veel armoede, wat eigenlijk het tegenovergestelde zou moeten zijn (?). Het trekt mensen aan om naar de plantages te komen om te werken, maar krijgen waarschijnlijk zulke lage lonen? Thee wordt met de hand geplukt, heel intensief werk, wat door veel mensenhanden gedaan moet worden! Als we daar maar aan denken he, bij ons volgende kopje thee!




In Kigali moeten we ook nog wat praktische dingen regelen. De accu van Dave z'n motor is in het zuiden van Uganda stuk gegaan en we konden daar geen passende nieuwe vinden. We dachten: Kigali is de hoofdstad van Rwanda en in een hoofdstad vindt je meestal meer als in provinciestadjes, dus de laatste paar dagen in Uganda heeft Dave z'n motor aangeduwd en in Kigali moeten we een nieuwe accu vinden. Maar onze accu's blijken toch wat minder standaard dan gedacht en we vinden geen accu met de goede pasvorm. Wel een paar die bijna passen, maar allemaal net niet. Aan het einde van de dag komen we bij een importeur van Suzuki en hij komt zowaar met de precieze accu aanzetten. Een probleempje maar, die accu moet 270 euro opbrengen... In NL kost diezelfde accu 70 euro. Hmmm. Een van de bijna passende accu's eerder deze dag was 15 euro en moest met enige aanpassingen ook wel passen, dus we besparen ons 255 euro (kan je 15 van die nieuwe accu's van kopen) en kopen de goedkope. De garage biedt ook aan om hem in te bouwen en we zijn benieuwd naar hun oplossing. Helaas is de oplossing niks meer als een hamer waarmee de accu met geweld het frame ingeslagen wordt. En als de 'monteur' tot de ontdekking komt dat mijn originele accudraad net een paar centimeter te kort is, verlengd hij hem met een stukje draad waarmee je normaal een LED-lampje aansluit, veel te dun voor de stroom die de startmotor nodig heeft. Wonder boven wonder start de motor toch wel en we rijden gelijk terug naar het hotel waar we de accu fatsoenlijk installeren en aansluiten. Dave hoeft niet meer aan te duwen! :)




Van Kigali zijn we naar het noord-westen van Rwanda gereden, naar Musanze, waar vele vulkanen de omgeving geweldig mooi maken, in een soort van vallei, omringd met 5 flinke vulkanen. Ook hier kun je, net als in Uganda (park grenst dan ook aan elkaar) gorilla's trekken. In Uganda was het 500 dollar, hier is het zelfs 750 dollar!! Voor een (wel hele mooie) wandeling naar een gorilla familie om dan vervolgens 1 uurtje van heel dichtbij (max. 8 meter afstand) de familie te mogen bewonderen. Oh, wat hadden wij dit graag gedaan, we hebben de families gezien op de foto's in het bezoekercentrum, wat mooi, zo dichtbij, zo echt.... maar oh zo duur. Nee, weer maar eens besloten om iets moois over te slaan. Afrika is te duur voor de lange tijd reizigers. Als we dit soort trekkingen zouden ondernemen, dan zijn we over een maand anders alweer terug in Nederland, is ons geld echt een keer op ;) We besluiten een dagje te gaan crossen op de motor door de omgeving (heerlijk een keertje weer off-road zonder bagage!) En maken we mooie wandelingenen door de omgeving, in de hoop toch een gorilla familie te zien die hier regelmatig laten zien in de omliggende dorpjes, helaas :( Maar het drukt bij ons de pret niet, wat een mooie omgeving, Parc National de Vulcanos, al die uitzichten, al die vulkanen, zo een lieve mensen, zo vriendelijk! En een paar grote hotels, 'Zullen we even binnen gaan kijken?' 'Hoeveel voor een kamer? 750 dollar per persoon?! Ja, het is heel mooi hier!' Gratis natuur en dan 750 dollar (PP!) voor een kamer durven te vragen, en er lopen net twee kindjes voorbij, de één met een kip in zijn handjes op blote voetjes en scheuren in de kleding.....




Van hier naar Lake Kivu gereden, in het westen van Rwanda, naar Gysenyi, vlakbij, of eigenlijk op de grens met De Congo! Alleen in De Congo heet de stad Goma! De grens loopt namelijk, net als in Baarle-Nassau (Nederland-Belgie) dwars door de stad! De muren lopen langs je buren! Het is zelfs mogelijk om hier de grens over te rijden en een stempel van De Congo in je paspoort te hebben, velen zijn ons hierin voorgegaan, maar wij hebben er niet zoveel mee, leuk zo een stempel, maar je bent dan toch niet echt in het land geweest he! Het was nu gelukkig rustig aan de andere kant, want aan de andere kant, in De Congo dus, rommelt het nogal, maar gelukkig dat het in het stadje de laatste jaren wat rustiger is. Rwanda is blijkbaar een stuk goedkoper dan de Congo, aangezien er hier heel wat dure auto's en de meest snelle motoren (Ducati! Die we hadden nog nergens gezien in Afrika) met Congoleze nummerplaten rondrijden en geparkeerd staan bij de vele restaurantjes rond het meer! NOTE: Een paar weken later..... de rebellen nemen de stad Goma in! Hierbij zijn ook een paar verdwaalde kogels in de Rwandeze kant terecht gekomen...




Klik hier voor nog meer foto's bij dit reisverslag!

travelinreport2013.03.31
  Eerste weekjes in de sauna

Tanzania, Dar Es Salaam Een heerlijke sauna, Dar Es Salaam, 35 graden en een enorme hoge luchtvochtigheid, de Hollandse kilo's van de afgelopen maanden zijn er gelijk weer vanaf! :) We hebben 2 weken bij Andries doorgebracht, Andries, nog enorm bedankt voor je gastvrijheid!!

In 2 weken tijd hebben we onze NX-en weer rijklaar gemaakt, en onze bagage weer passend, we hadden de afgelopen maanden in Nederland het een en ander nieuw gekocht, dus alles moest weer een plekje krijgen.

Proefnachtje in de tuin bij Andries in in ons tentje, yeb, alles werkt nog, tent nog in prima staat. we kunnen verder.....

Dus na 2 weken luxe, 20 km zuidelijker (ja ja, 20 km, wat een 'proef' rit he ;)) afgezakt om bij Kipepeo beach camping en resort nog wat nachtjes te spenderen. Hier waren we vorig jaar geeindigd voordat we van huis uit te horen kregen dat Marly haar pa het ziekenhuis in moest en dat we besloten terug naar Nederland te gaan. De eigenaren van Kipepeo hadden ook wat hulp nodig met hun computer en hadden ons van harte voor nog een paar dagen bij hun uitgenodigd, geen straf hoor, want witte stranden, palmbomen en een heerlijke zee! We zitten hier alleen wel ook midden in het regenseizoen, dus af en toe ook wat flinke wolkbreuken, maar ach, de temperatuur blijft goed!

Zelf weer koken op onze Optimus benzine brander! "Shit, doet het niet meer, een pannetje water koken duurt 15 min, en ten slotte doet ie het helemaal niet meer, het brandstof slangetje zit echt volledig verstopt, en wat we ook geprobeerd hebben...... niks, nada, njente :( En we waren er altijd zo blij mee, deze brander gebruikten we echt elke dag en tja, dit hadden we niet verwacht, dus ook niet opnieuw aangeschaft in Nederland. Snel denken......

Laten we nu net in Nederland (via Dave zijn moeder) kontakt hebben gekregen met mensen in Friesland, die in Tanzania wonen en die nu dit weekend weer naar Tanzania zouden komen, en zij hadden ons ook bij hun thuis uitgenodigd. Zo een 200 km ten noorden van Dar Es Salaam, in Pangani. Daar wilden we natuurlijk best wel heen.

Dus wij hun ge-emaild, of wij een brander in Nederland konden bestellen en die dan naar hun adres in Friesland konden laten sturen, zodat zij die dan weer voor ons mee konden nemen naar Tanzania......Pfff, gelukt, alles in 1 dagje geregeld, want tja, moesten het wel op tijd bestellen, want met de post in Nederland weet je het ook niet altijd. Oh sorry, 1 dag later hadden ze de brander al in huis! ;)

In tussen nog steeds op Kipepeo, de computers waren al gefixed voor wij daar kwamen, dus na een paar dagen daar, alvorens echt naar het zuiden te gaan, zijn we nu dus eerst nog 300 km ten noorden van Dar es Salaam, op een nog mooiere camping, waar we vorig jaar ook zijn geweest, Peponi campsite! En vandaag al weer een fantastisch mooi snorkeltripje gemaakt! Echt het paradijs hier, en natuurlijk onze nieuwe onderwater camera hier uitgeprobeerd, net de foto's, het resultaat bekeken en dat zag er super mooi uit!

Het weer is hier ook een stuk beter, wel ook regen (maar vooral s'nachts tot nu toe) maar de temperatuur is veel lekkerder, zo een 25 tot 28 graden en veel minder vochtig dan in Dar.

Vanaf hier rijden we van de week dan naar Pangani, zo een 30 km hier weer zuidelijk om Edwin en Eliza op te zoeken, en ons oh zo nodige brandertje op te halen!!!


travelinreport2012.11.27
  Klussen op z'n Afrikaans (Zuid-Uganda)

Aan het einde van het vorige reisverslag waren we gebleven op de mooie witte stranden van de Ssese Islands, in Lake Victoria.

Helaas moesten we verder en lieten we ook dit paradijsje achter ons, nu met een korte boottocht naar de westoever van het meer, want onze volgende bestemming was Fort Portal, een stadje in het westen van Uganda. We namen een omweg om er te komen, om door het Queen Elizabeth National Park te rijden. We hadden gehoord dat als je de hoofdwegen volgt, je door dit park kan rijden, zonder entree te betalen. Dat laat een Nederlander zich natuurlijk geen 2 keer zeggen! :) De weg was mooi, vooral omdat we vlak voor het park zelf een enorm mooi uitzicht over het park hadden!

Én.... ja hoor, een olifant! Weliswaar 20 meter verder, maar eentje en dan ook nog tussen de bosjes, maar toch, het is weer een echte!.



En we weten nu de weg voor als we over een paar dagen langs deze weg terug komen om weer zuidelijker af te zakken. Eenmaal in Fort Portal hadden we een tripje naar de bergen bij Fort Portal gepland, wat ons op een paar kilometer van de grens met Congo zou brengen. De volgende dag rijden we om deze bergenketen, de Rwenzori Mountains, of Mountains of the Moon, heen en komen op een steeds slechter wordende weg richting Congo.



De weg was in aanleg en er waren veel Chinezen, die deze weg (zoals alle Afrikaanse wegen) aan het aanleggen waren. Het was leuk en interessant om te zien en het landschap was mooi, maar na een paar uur werd de weg wel erg heftig en zijn we voldaan teruggekeerd naar de thuisbasis: ons hotelletjes in Fort Portal. Helaas waren we net te laat omgedraaid, dus een half uurtje voor de stad begon het te stortregenen en zelfs te hagelen (!) en we kwamen drijfnat en koud (en dat in Afrika ;)) terug in ons hotel.



Vanaf Fort Portal ging de weg weer naar het zuiden. We hadden gelezen dat vlak onder Fort Portal een paar kratermeren waren, die de moeite waren om te zien. We gingen naar een camping, die door de Lonely Planet werd aangeraden. Dat is een beetje een gok, want soms zijn die hotels/campings/restaurants, juist door hun aanbeveling in deze reisgids, behoorlijk nonchalant geworden en helemaal niet zo goed meer. Gelukkig was deze aanbeveling wel terecht, want het bleek een prachtige plek en de camping werd leuk beheerd door Ugandezen. De comunity-camping lag aan de rand van een kratermeer, waarvan het water zo'n 20-30 meter onder de rand begon..



De hele rand en hellingen van dit kratermeer waren nog begroeid met originele jungle en het barstte er van de apen! Er was een National Park in de buurt wat bekend staat vanwege z'n apen en we twijfelden om dat te bezoeken, maar nadat we de hele verdere middag en de volgende ochtend continue apen om ons heen hadden, besloten we dat het park simpelweg niet beter kon zijn als dit. Er waren wel 4 verschillende soorten apen (Velvet Monkey, Red-tailed Monkey, Black&White Colobus Monkey en Red Colobus Monkey) en ze zaten overal in de bomen, soms op minder als 1 meter afstand..



Tijdens het zwemmen in het meer zaten de apen ons vanuit de bomen te bestuderen (hoewel ze meestal meer interesse hadden in hun blaadjes eten) en tijdens ons ontbijt probeerden ze ons eten te stelen. We vonden het een geweldige ervaring en bleven dus nog een dagje langer op deze prachtige plek. De dag erna was weer vooral gevuld met vele apenstreken, maar we hebben ook gewandeld in een moerasbos in de buurt. Mooie natuur hier, met als hoogtepunt het zien van een hele groep blauwe grote turaco's. De zwarte, kleinere variant van deze grappige vogels zien we al sinds Ethiopia, maar je hoort ze meestal meer (ook zo een grappig geluid) als dat je ze ziet, laat staan dat je ze makkelijk kan fotograferen, want ze zitten altijd verstopt in het bladerdak. De grote, blauwe variant is heel zeldzaam en hadden we nog nooit gezien, maar nu zat er plotseling een boom vol op een paar meter afstand! Super, net een vliegende kipkuifpapagaai! ;)



Na nog een keer opstaan en ontbijten tussen de velen apen, lieten we dit "mini Nationale Park in een camping" achter om weer terug te gaan naar het grootste National Park van Uganda: Queen Elizabeth. Het park heet zo omdat Queen Elizabeth zelf hier in de jaren zestig een safari heeft gemaakt. Voor haar was alles natuurlijk in de puntjes geregeld, maar wij moesten het zelf een beetje uitzoeken. We wisten dat we wel met de motoren in het park mochten, maar geen entree hoefden te betalen als we maar op de hoofdwegen bleven. Maar ja, wat zijn precies de hoofdwegen? Gelukkig was er een visitor's centrum, waar een kaart hing waar alle hoofdwegen, verhard en onverhard, precies op aangeven stonden. Een uurtje later waren we het park aan het verkennen en zagen we de eerste olifanten. Een flinke groep en niet heel ver van de weg. Best spannend als je daar met je motortjes staat! ;) Verder heel veel verschillende soorten herten (impala's, hartenbeest) wrattenzwijnen, buffels, maar helaas (of misschien maar goed ook!) geen leeuwen. Hierna staken we voor de vierde keer de evenaar weer eens over, maar dit keer stond er weer een herkenningspunt. 's Avonds vonden we een mooie camping net buiten het park, zodat we de volgende dag gelijk weer het park in konden.




Tijdens deze 2e dag gingen we het gehele park van noord naar zuid doorkruisen, op wat kleinere onverharde wegen, maar ook dit waren publieke wegen, dus ook hier mochten we met de motor rijden en hoefden we geen toegang te betalen. Na een uurtje kwamen we bij een dorpje aan de oever van een meer en wow, daar stond een hele kudde olifanten in het meer te drinken! Mooi om naar te kijken, maar het viel op dat de lokale bevolking druk in overleg was over het al dan niet rijden over de weg. Even later bleek waarom, want een fietser werd bijna van z'n fiets gelopen door een olifant die de weg overstak. Al snel volgden er meer olifanten en bleek dat een hele kudde van wel 30 of meer dieren op weg was naar de drinkplek! Supergaaf!




Na een tijdje waren bijna alle olifanten bij het meer, toen er plotseling een soort van paniek was in de kudde. De hele kudde liep uit het water en bleef langs de weg staan, terwijl enkele olifanten de weg overstaken en aan de andere kant langs de weg bleven staan. Heel mooi om te zien, maar wij moesten nog wel verder vandaag en dat moet dan langs deze weg! Een paar locals waagden het even later om door te rijden, dus wij gingen ook maar eens voorzichtig kijken.




Eerst dichterbij de kudde aan weerskanten van de weg om mooie foto's van dichtbij te maken. Dan nog eens goed kijken waar ze precies allemaal staan en dan snel het hele spectakel voorbij rijden. Toen we de groep bijna voorbij waren, stonden er een paar grote, imposante mannetjes. Deze zagen er fotogeniek uit, dus toen we zeker wisten dat we de groep voorbij waren en er geen olifanten meer achter de bosjes stonden, zijn we nog een stukje teruggereden voor nog wat foto's. Deze mannetjes vonden dat een minder goed idee en gingen al snel in de waarschuwingshouding (je recht aankijken, oren wijd, onrustig en recht op je af lopen), dus na een paar foto's reden we maar snel weer verder!




Naarmate we verder zuidelijker van het park kwamen, werd het steeds meer afgelegen. De weg was offroad en er was niemand te bekennen. Gelukkig wisten we dat hier een camping zat, anders hadden we getwijfeld of het wel verstandig was om hier te rijden. Deze camping was nog niet zo lang geleden begonnen en alles was nog in aanbouw, dus gelukkig hadden we ons eigen tentje. De locatie was mooi, aan een bocht in een kleine rivier (de camping heet dan ook "@theriver") en wat al gebouwd was, was mooi gedaan. De gastvrouw/manager was erg vriendelijk en aangezien we de enige waren, kregen we de volle aandacht. Tijdens zo'n gesprek kom je vaak veel over het land en het reilen en zijlen te weten, dus dit was interessant.




De camping lag aan het uiterste zuiden van het Queen Elizabeth park, dus toen we de camping de volgende ochtend verlieten, reden we gelijk weer in de "beschaving". We waren nu op weg naar het grensstadje met Rwanda, maar onderweg zouden we nog het Bwindi Forest National Park passeren en daar wilden we misschien nog een stop maken. Dit bos staat bekend vanwege de zeldzame berggorillas die hier zitten, maar aangezien het bezoeken van deze gorillas 500 dollar kost, hadden we ervoor gekozen om dat niet te doen. Stiekem hoopten we een verdwaalde gorilla te zien, want we hadden gehoord dat ze soms buiten het park zitten.




Met deze hoop (en om het bos te zien) namen we toch maar de afslag naar het bos. Het was maar een kleine omweg, weliswaar off-road, en 1 nachtje kan geen kwaad. De weg werd echter al snel slechter en het begon behoorlijk te regenen, dus de laatste 15km naar het eerste "gorilladorp" duurde toch wat langer. In de schemer kwamen we aan en alle accomodatie was hier duur, zelfs het kamperen. Een local zag ons twijfelen en kwam plotseling met een goedkope kamer, waar normaal alleen de gidsen slapen. De volgende ochtend maakten we een wandeling langs de rand van het bos door een mooie omgeving (met een waterkrachtcentrale-tje, aangelegd met Nederlandse hulp), maar geen gorilla gezien, natuurlijk.




Dus pakten we onze spullen en vervolgden de weg door het bos. Na een half uurtje rijden, werden we gebeld (lastig als je op de motor zit!) door de local van de kamer. Er waren gorillas in het dorp! Maar al snel bleek dat we evengoed een fiks geldbedrag moesten betalen om ze te zien en dat we er binnen een kwartier moesten zijn, omdat ze anders weer weg zouden zijn. We hebben het maar niet gedaan...

De weg door het bos was prachtig, maar werd steeds modderiger. Er waren stukken met wel 20-30 meter van 20 cm diepe modder en al snel begonnen we te vallen... Gelukkig was dit een laag punt van de weg en al snel gingen we weer omhoog, werd het minder modderig en zijn we uiteindelijk maar 4 keer gevallen.




Dit kost veel energie, vooral bij temperaturen van 25-30 graden in je motorpak, dus we waren blij dat de weg weer goed werd en we weer met een beetje normaal verkoelend tempo door het prachtige bos konden rijden. We waren volop aan het genieten toen plotseling een motor ermee stopte. De motor was helemaal dood, sloeg niet aan bij het starten. De naald van de toerenteller bewoog ook niet, dit kwam ons bekend voor en binnen 5 minuten wisten we dat het (weer!) de elektronishe ontsteking was. Gelukkig weten we een snelle fix (electronische ontstekings unit hard tegen een platte steen slaan...), dus na een uurtje (motoren af- en weer opladen en dan ook maar gelijk lunchen) konden we weer verder, maar we wisten dat deze snelle fix slechts tijdelijk is, dus we moesten snel wat beschaving vinden.




De weg door het National Park was bochtig en nog aardig offroad, dus in een dag reden we maar 40 km. Daar was gelukkig een klein dorpje met een camping, dus we waren weer onder de pannen voor de nacht. Dit bleek zo'n mooi plekje dat we de volgende dag besloten om nog een dagje te blijven om de omgeving eens goed te verkennen. We hadden de dag daarvoor ook een aapje langs de kant van de weg gezien, van een soort die we nog niet eerder gezien hebben en gingen daar naar op zoek. We liepen de hele dag door de mooie bossige omgeving, maar het aapje vinden we niet.




Dit dorpje is ook zo klein dat er geen soldeerbout is om de elektronische ontsteking te maken, dus we besluiten de volgende ochtend om het erop te wagen en verder te rijden naar de stad Kabale, die nog maar zo'n 50 km verder ligt. De eerste 20 km off-road gaat alles goed, maar plotseling stopt de motor er weer mee. Weer alle bagage afladen en de snelle fix toepassen. We starten de motor opnieuw, maar nu is de accu leeg. We weten niet waarom en het lijkt er niks mee te maken te hebben, maar we moeten de motor nu wel aanduwen. Dat lukt en we kunnen weer verder en wacht ons een verrassing: om de bocht rijden we het bos uit en begint het asfalt! :) "We hebben het gehaald"! Er is een T-splitsing en we weten niet of we rechts of links moeten, maar we gaan rechts en gaan het even later wel op de navigatie bekijken. Plotseling stopt de motor er weer mee. De snelle fix werkt niet meer en we moeten de electronische ontsteking nu toch echt gaan repareren. Er is een dorpje, maar weer geen soldeerbout. Dan maar op de Afrikaanse bush-mechanic manier: we pakken een schroevendraaier en stoken die heet met onze camping-benzinebrander.




Hiermee soldeert Dave het losse contact aan elkaar. Dit alles langs de kant van de weg en onder grote belangstelling van de passerende lokale bevolking. De reparatie moet later nog wel netjes overgedaan worden, maar nu kunnen we tenminste weer normaal rijden. We rijden verder, terwijl de weg steeds verder klimt en steeds bochtiger wordt. We passeren Lake Bunyonyi, wat naast de stad Kabale ligt en waar we ook graag naartoe willen. Maar begint het meer hier dan al? We rijden verder door een prachtig landschap, maar langzaam begint het door te dringen: we rijden de verkeerde kant op. We hadden links gemoeten bij de eerdere T-splitsing, maar door alle commotie van de reparatie, zijn we helemaal vergeten de navigatie te checken. We moeten het hele eind weer terug en dan nog naar de stad, hopelijk houdt de motor het, want met de lege accu is het lastig starten (en vermoeiend iedere keer de motor aanduwen met volle bepakking).





Gelukkig bereiken we snel het stadje Kabale, alwaar we de electronische ontsteking netjes kunnen solderen. Dat probleem is opgelost, maar nu moeten we nog een nieuwe accu vinden, want de oude heeft het echt begeven. Dat lukt niet zo snel en we besluiten naar het meer te verhuizen, want de stad is maar 8 km verder en aan het meer is het veel mooier!




We spenderen aan paar dagen aan het mooie meer Bunyonyi, waar we wandelen, kanovaren en genieten van deze mooie omgeving. We rijden een paar keer terug naar de stad om te zoeken naar een geschikte accu, maar kunnen niks vinden. Die moeten we dan maar kopen in Kigali, de hoofdstad van Rwanda. Als we op een dag boodschappen aan het doen zijn, staat er een klein jongetje naast Dave in een winkeltje. Dave probeert wat te kopen, maar het jongetje vraagt iedere 3 seconden: "How are you?". Dave wordt er een beetje moe van (dit was waarschijnlijk al de 100e keer die dag dat kindjes "How are you?" vroegen en het was pas 9 uur 's ochtends) en negeert het jongetje. Uiteindelijk is de verkoopster in het winkeltje het ook zat dat de conversatie verstoord wordt en zegt tegen het jongentje: "Yes, the mister is fine!!!".

       Klik hier voor nog meer foto's!!!


Lake Bunyonyi is onze laatste stop in Uganda en na nog wat voorbereidingen (alle plastic zakjes verstoppen en/of weggooien! Die zijn namelijk verboden in Rwanda!!! maar hierover meer in ons Rwanda verslag) en nog wat laatste boodschapjes doen in het stadje Kabale, rijden we ons volgende land tegemoet: Rwanda! Daarover lees je alles in onze volgende reportage! :)





Klik hier voor nog meer foto's bij dit reisverslag!



< Reisverslagen pagina 9                                                                                                                         Reisverslagen pagina 7 >