travelinreisverslagen
Reisverslagen:

< Reisverslagen pagina 7                                                                                                                         Reisverslagen pagina 5 >  

travelinreport2012.08.17
  Zuid-Ethiopia

Inmiddels al weer even geleden dat we een wat langer reisverslag hebben geschreven, en maar goed ook, aangezien iedereen zijn of haar computer/netbook/telefoon mee heeft moeten nemen naar het toilet om daar al onze foto's eindelijk eens te kunnen bekijken ;) Als we dan ook nog eens hele verhalen hadden gehad, dan hadden jullie helemaal niet meer van deze website afgekomen :)

Aan het einde van het vorige reisverslag hadden we net ons vervangende motorblok door de douane geloodsd op het vliegveld van Addis Ababa. Vanaf het vliegveld ging het motorblok op het dak van een lokale taxi naar Wim's Holland House. Daar hebben we in een paar dagen het vervangende motorblok in het frame van de motor gesleuteld. Ook hebben we preventief de nokkenasketting vervangen, zodat dit motorblok hopelijk wel heel blijft. Verder hebben we nog wat andere dingen aan onze motoren (proberen) te fixen, vooral de oververhitting van de andere motor, maar het is helaas niet gelukt dit op te lossen. Dit alles nam nog aardig wat tijd in beslag. Ondertussen hadden Wim en Rahel, de uitbaters van Wim's Holland House, gepland om naar Nederland te gaan en hadden ze ons gevraagd op de 'winkel te passen'. Toen we uiteindelijk klaar waren met de motoren, hebben we nog een paar dagen gewacht, tot zij terug waren uit Nederland, zodat we alles weer terug over konden dragen.

Uiteindelijk konden we onszelf losweken uit Addis Ababa en gingen we weer rijden naar het zuiden. De route tot aan het stadje Hosana was bekend, daar waren we de vorige keer gestrand. Daarna was het 'nieuw terrein' en het landschap was weer prachtig! Omdat we 'ervaring' hadden met deze route, hadden we bedacht dat we in een dag naar het stadje Arba Minch in het zuiden konden rijden. Tot 100 kilometer voor dit stadje was alles prima, maar het laatste stuk bevatte flinke stukken off-road, riviercrossings en stukken ondergelopen weg. Het was allemaal goed te doen, maar als het regent, kan je hier makkelijk vast komen te zitten.

Arba Minch was een aardig universiteitsstadje, maar de attracties waren vooral de 2 meren in de buurt. Hiertussen was een National Park en dat wilden we proberen te verkennen. We wisten alleen niet of we er met de motor in mochten. De volgende dag bij de ingang van het park bleek het geen enkel probleem, dus we hoefden nu alleen maar de ongveer 30km naar de vlaktes te rijden waar zebra's en ander wildlife te zien zou zijn. Vol goede moed gingen we op pad en de weg was weliswaar onverhard, maar heel goed te berijden. Tot na een paar kilometer de weg behoorlijk 'vochtig' en modderig begon te worden. Op een gegeven moment kwamen we bij een plas op de weg, deze was echter zo groot dat we het einde niet konden zien. Gewoon maar doorheen rijden en kijken hoever we komen... Halverwege werd de plas echter behoorlijk diep, dus we hebben een paar natte voeten gehaald, maar we hebben het wel gehaald. Gelijk daarna was de weg weer droog en perfect, dus we konden wat tempo maken en zagen nog wat beesten (bavianen, vogels, hertjes). Na weer een paar kilometer begon de weg te stijgen en werd steeds rotsachtiger. Weer wat verder werd het wel heel gortig, maar we gingen de uitdaging aan. Weer wat later begonnen we te vallen, de weg was gewoon te veel losse rotsen en ging te steil omhoog. Na een paar keer vallen waren we behoorlijk uitgeput en begon het weer te betrekken. Als het nu zou gaan regenen, zou die plas in het begin nog wel een heel vervelend kunnen worden, dus we besloten terug te gaan. We hadden net iets meer als 10 kilometer gereden en de weg had duidelijk gewonnen. Gelukkig hadden we op de weg terug nog wel prachtige uitzichten over het meer met nijlpaarden, vogels en wrattenzwijnen op de oever. Later kwamen we een paar andere motorrijders tegen en die vertelden dat ze al na 5 kilometer omgedraaid waren, dus we hebben het niet slecht gedaan! ;)

De volgende dag was het tijd voor een andere lokale attractie: de krokodillenmarkt. In eerste instantie dachten wij dat ze hier handtasjes van krokodillenleer verkochten en waren we niet bepaald geinteresseerd, maar toen duidelijk werd dat het gewoon een plek aan het meer was waar zoveel krokodillen waren dat het wel een markt leek, groeide de interesse! We maakten een prachtige rondvaart over het meer tot we bij een inham van het meer binnenvoeren waar inderdaad zoveel krokodillen lagen, dat ze bijna OP elkaar lagen! Wow! Van jonge, relatief kleine beesten tot oude kroks, die werkelijk kolosaal waren! En dat op soms minder als een meter afstand, in een dan in een keer heel klein bootje... Geweldig! :)

Onze vrienden van travelsick.nl hadden ons getipt over een lodge in het dorpje Dorze, in de bergen achter Arba Minch. De volgende dag reden we dus de berg op, op zoek naar de lodge. De weg in de bergen was onverhard, behoorlijk steil en van een modderige klei, wat het flink glad maakte. Om het nog wat moeilijker te maken, begon een van de motoren weer oververhit te raken. Het wordt tijd dat we dit probleem oplossen, maar ondanks dat we van alles geprobeerd hebben, hebben we de oorzaak nog niet kunnen vinden... Na een heel steil, modderig en daardoor flink uitdagend laatste stuk van de weg omhoog, vonden we de Dorze Lodge. De lodge had allemaal hutjes, gebouwd in lokale traditionele stijl, en stond op het randje van een afgrond, wat voor een ongelofelijk spectaculair uitzicht zorgt! In de namiddag liepen we een rondje door het dorpje, waarin veel hutten nog in de traditionele stijl gebouwd waren. We namen ook een achteraf-weggetje, dus we zagen het echte leven, zoals een vrouw, die haar koe van een weiland op kwam halen om het in haar tuin te parkeren voor de nacht. Geweldig leuk om te zien.

Hierna was het de beurt aan de voor ons laatste attractie van Ethiopia: de Omo valley in het zuidwesten, waar veel stammen nog compleet traditioneel leven. Het begon weer met een flinke uitdaging, want de weg die we gekozen hadden, was weer best heftig. Ongeveer 150 km onverhard, in een gebied waar bijna geen bewoning was. De weg ging dan ook 100km rechtdoor, om daarna een bocht te maken en dan weer 50 km rechtdoor te gaan... Onderweg kwamen we af en toe wel lokale mensen tegen langs de kant van de weg, die meestal vee aan het hoeden waren. Langzaam waren steeds meer van deze mensen in de traditionele kledingstijl van de stammen! Onder een boom naast een rivier vonden we een groep van 5 mannen en 10 vrouwen van de Hamer stam. Bijna helemaal naakt, hun haar in stringen gemengd met rode klei en vol met versieringen, die voor hun allerlei betekenissen hebben. Het was moeizaam communiceren met deze groep, want ze spreken natuurlijk bijna geen Engels en toen ze na een paar minuten eigenlijk alleen geinteresseerd bleken in een foto, waarvoor wij dan voor moesten betalen, hadden wij genoeg gezien.

Onze bestemming die dag was het dorpje Turmi, waar de volgende dag een markt zou zijn waar veel Hamer mensen zouden zijn. Dat bleek inderdaad het geval en ondanks dat de markt ook een heel erg toeristisch gedeelte had, waar de Hamer hun sieraden aan toeristen probeerden te verkopen, was het toch erg interessant om op het authentieke gedeelte van de markt de mensen te zien handelen. In dit dorpje kwamen we ook 2 Turkse motorrijders tegen, die zich gingen wagen aan de zogenaamde Turkana-route naar Kenia. We hadden deze route ook graag gedaan, maar daarvoor hebben wij een escorte nodig van een auto (4x4), aangezien wij niet genoeg water en brandstof kunnen dragen. Deze escorte hadden we overigens gehad als ons motorblok het niet begeven had, een paar weken geleden. We wensten de Turkse motorrijders succes, want hun gingen dit zonder escorte doen (maar hun hebben grotere motoren en kunnen dus meer brandstof en water meenemen).

De dagen daarna reden we nog naar het stadje Jinka, waar een soortgelijke markt zou zijn, maar dan met mensen van de Mursi stam, maar helaas hebben we die markt nooit kunnen vinden en de rest van het stadje was niet de moeite waard. De rit erheen en weer terug was wel weer door prachtige landschappen, dus daar haalden we onze voldoening vandaan, waarmee we nu met een gerust hart Ethiopia konden verlaten.

Hoe ons afscheid van Ethiopia en ons welkom in Kenia was, lees je in het volgende reisverslag!

travelinreport2012.06.12
  Serieuze motorpech

..."Zo, Ethiopie was goed zo he, echt tijd om verder te gaan, Kenia, we hebben er zin in". Boem, klang...... Oeps, "wat is dat?, Ben ik wat verloren? Kijk eens onder de motor". Nog geen minuut later stopt de motor ermee...

En hoe het verder ging:

Weer aan de kant van de weg, we raken er bijna aangewend zo de laatste weken, natuurlijk weer snel een horde kinderen om ons heen, maar ook dit keer bleven ze gelukkig alleen wat kijken en lachen, niks vervelends. Wat is dit nu weer, motor start niet meer, slaat wel rond, maar verder niks???? Bij het makkelijkste beginnen dan maar, een 'wijze' les uit eerdere mankementen van ons en van andere reizigers ;) .....benzine? Tank zit nog vol, bougies dan? Nieuwe bougies erin, nee helpt niet. Elektrisch doet alles het prima, dus de accu is het zeker niet, en die hebben we ook zo goed vastgezet na de laatste keren :) Wat is het dan? Niks wordt meer aangedreven, de nokkasketting dan misschien? Deksel van het motorblok openen en shit, een heel stuk schakel van de nokkasketting kapot, nee, dat wordt vandaag geen meter meer verder rijden, gaat'm niet meer worden, voorlopig even over en uit voor deze reis qua kilometers maken, hier zal echt een hele nieuwe nokkasketting voor moeten komen.

250 km van Addis, 150 km voor onze eigenlijke volgende stop. 30 km verder is er een dorpje of weer 30 km terug naar Hossana. Beter om terug te gaan naar Hossana, is ook een wat grotere stad om een truck te regelen om terug te rijden naar Addis, want ja, dit onderdeel moet toch echt uit Nederland komen, aangezien ze hier in Ethiopie bijna geen Honda's hebben. Veel Suzuki en Yamaha, maar bijna geen Honda.

We hebben een sleepkabel bij ons, maar ja, dat nog nooit eerder gedaan, maar alles moet een 1e keer zijn he! Toch maar af en toe proberen wat trucks aan te houden. Helaas geen trucks, maar wel een 4x4 met laadbak die ons met alle liefde wil meenemen, maar helaas, zijn laadbak is te klein voor 1 motor, maar toch bedankt. Nog een 4x4, he politie, jammer, ook de laadbak te klein, dan toch maar slepen. Wat een ervaring, het ging super, Marly voorop en de sleepkabel aan de kapotte motor waar Dave dan op zit, met een gangetje van 20/40 km per uur, prima systeem, en goede samenwerking (en gelukkig dat we onderling met elkaar kunnen praten om elkaar aanwijzingen te geven via de........) 30 km terug met .....politie escorte, en eenmaal in Hossana hebben ze ons ook nog naar een hotel ge-escort, geweldig en super aardige agenten, commander Addis (hoe grappig) en chauffeur Getachew. Een heerlijk hotel, luxe, even lekker bijkomend van het sleepavontuur, want het ging perfect, maarre..... het was ook best heel erg spannend ;)

De volgende dag op zoek naar een truck, en vast Wim en Rahel gebeld, "we komen er weer aan hoor"! Zij konden ook een truck voor ons regelen, maar eerst maar eens zelf proberen iets te fixen, hier vanuit Hosanna. Op straat een paar truckchaufeurs aangehouden, mmmm, wordt niks, meerendeel spreekt geen woord engels en van handen en voeten hebben ze geen kaas gegeten, dat is vaak zo eng, een andere taal, dat ze van schrik al weglopen.

Plots 2 giechelende meiden achter ons, "Hello, hello!" Vast weer Ethiopiers die iets willen? Nee, waarempel, 2 amerikaanse, die naar later blijkt, hier beide werken als vrijwilligers, en ze zagen ons voorbijlopen en gingen ons toen achterna om te vragen wat we hier, in deze 'uithoek', doen. Ze zeiden nog tegen elkaar, "Hi hi, we lijken nu net 2 Ethiopiers die toeristen lastig vallen, hi hi". Inderdaad dus, grappig. Of we mee terug gingen om wat te drinken. En bij hun vraag wat wij hier deden want hier komt normaal nooit een toerist, ons verhaal verteld en blijkt dat zij een Ethiopische vriend hebben die weer een vriend heeft die vervoer kan regelen, naja, hoe toevallig nu! Altijd goed, kom maar op.

We wisten wat de prijs ongeveer zou moeten zijn, van vorig jaar truck van Sudan naar Addis, en inmiddels ook van Wim en Rahel. Jammer genoeg rekende de vriend van de vriend net even 3x die prijs, dus helaas, we gaan verder zoeken. We hebben dan ook geen haast meer, 1, 2 of 3 dagen later terug naar Addis, we zitten in een lekker hotel, en het onderdeel moet toch uit Nederland gaan komen, dus...... tijd zat.

En toch ook maar wel nog even langs de politie, hier in Hossana, om nog maar eens te bedanken, en misschien iets van een geschreven briefje (als 'bewijs' van onze pech) van de commander vanwege onze 5 juni tijdslimiet, want ja, dan loopt het visum voor de motoren toch echt af en gezien de omvang van de pech zullen we dat zeker niet meer halen! We zullen dan ook in Addis Ababa toch echt weer langs de customs moeten en een goede babbel met onze grote vriend Ajub moeten hebben ;)

De commander was even aan het luchen, dus wij zelf ook aan de overkant van het politiebureau op een terras onze lunch genuttigd en na een uurtje kwam commander Addis ons vergezellen, met zijn hele gevolg, "alles goed?". We wilden hun wat te drinken aanbieden maar al snel kregen wij koffie van hun. Hoe we met het vervoer vorderden? En we deden ons verhaal. Nou, nu gingen zij wel even voor ons kijken. En al snel kwam er een mega grote vrachtwagen met oplegger die per direct naar Addis ging, en wij konden mee! Mmmmm, 2000 birr, voor 1 motor, als we de 2e er ook op wilden dan was het 1000 birr meer??? koste hem meer benzine! Tuurlijk, een motor van 125 kilo op een zware truck met oplegger zal zeker heel veel meer benzine kosten :) Dus toch iets te veel geld wat de chauffeur vroeg, en buiten dat, het was al wat laat, hij zou maar tot de rand van Addis rijden en vandaar zouden wij weer, waarschijnlijk dan in het donker voor ander vervoer moeten kijken, "Nee, sorry, erg lief van jullie, maar laat maar, bedankt". Dus maar weer terug naar het hotel, en inmiddels telefoontje van Wim en Rahel die ook al een truck hadden die ons dan de volgende dag eventueel zou komen halen. Zitten we op onze kamer van ons hotel, staat Getachew, de chauffeur van comandant Addis bij ons voor de deur, in zijn niet engels uit te leggen dat hij, naar wij denken, toch weer nog een truck heeft, nog voor die dag en hij schrijft het bedrag op. Nou, het bedrag komt meer in de richting van wat het zou moeten zijn, nog iets te veel, maar dit klinkt wel aanlokkelijk, en geen mega truck maar een Iveco, dus besluiten we het te doen. Motoren op de truck geladen, tassen ingepakt, Getachew, de chauffeur nog met ons mee naar een winkeltje voor water, wat bananen en koekjes voor onderweg, hij wilde echt dat we helemaal goed tevreden waren en goed op weg gingen, en we moesten hem dan ook echt bellen zogauw als we in Addis waren. Wat een schat.

Nog geen 3 uur later stonden we in Addis Ababa weer bij Wim en Rahel voor hun neus....."Welkom thuis" hi hi. Ach, we zijn niet de eersten die na vertrek toch weer door pech voor hun neus staan, en we zullen waarschijnlijk ook niet de laatste zijn. Ze hebben al meerdere malen overlanders in 'nood' geholpen en terug laten slepen naar Wim's, zie ook onze eerdere verhalen.

De volgende dag ook maar gelijk naar de customs, naar mr Ajub, alwaar we dus al eerder ons gezicht hadden laten zien toen onze motoren, bij het begin van deze reis, al te lang in Ethiopie waren en waardoor we toen halsoverkop naar de Keniaanse grens moesten. Hij kon ons toen niet echt verder helpen behalve dat hij toen onze motoren, bij wet, in beslag had mogen nemen maar dat absoluut niet deed, vanwege ons verhaal en goed onderbouwde bewijzen (Rontgen foto's van de arm van Dave) kregen we toen dus 5 dagen de tijd om dan toch alsnog Ethiopie te verlaten, maar hoe graag hij ons toen had willen helpen, we waren de 6 maanden voorbij, meer kon hij toen echt niet doen, dit ging toen zelfs zijn petje te boven. Eenmaal later, even 800 km verder, bij de grens toen dus geklets en geslijmd en toen konden we daar van de grens meneer, nadat hij daar met mnr. Ajub (Althans, dat denken we, want dat is zijn namelijk baas, snap je het nog?) heeft gebeld, konden we dus wel weer terug Ethiopie in en alsnog een 40 dagen motorvisum krijgen. Geen idee hoe, wat, waarom, en waarom niet en waarom wel, hier in Ethiopie, waarschijnlijk dat ze de originele Moyale grens stempel niet in Addis op kantoor hebben, (ofzoiets :) ?? Dus tja, je weet het hier niet....... en wat zal het nu gaan worden, we zijn immers op tijd, het is pas 2 juni, dus eigenlijk, als het volgens hun wet gaat, doen we nu precies hoe het hoort? Toch? Mogen we blijven? Of moeten we nu echt het land uit en dan de motoren in rap tempo op een truck naar Kenia? Of per vliegtuig? We zijn benieuwd?

"He hallo, how are you? How is you're arm? So you made it back he?! How can I help you now?" Enfin, lang verhaal kort ;) Zonder enig probleem, "tot wanneer?", "Oh?, euh, doe maar eind juli dan", "ok, prima". Welkom in Ethiopie! (????..... maar pffff ;)

Gezien de schade aan de motor dachten we geluk te hebben, aangezien een vriendin van ons hier in Addis Ababa (Mari-lou, die we al van vorig jaar kennen) op dat moment in Nederland was en dus redelijk makkelijk een vervangende nokkenasketting voor ons mee kon nemen. Zo gezegd, zo gedaan, maar toen we in de dagen daarna het motorblok verder demonteerden, bleek de schade groter als gedacht. Door de kapotte ketting waren de kleppen krom, maar het grootste probleem was dat het aandrijvende tandwiel van de ketting een paar tanden kwijt was. Hier moest dus ook een nieuw tandwiel voor komen, maar dit tandwiel is een geheel met de krukas en dat is het centrale deel van de motor. Almetal was het handiger om een compleet nieuw motorblok te laten komen, die we gelukkig nog thuis op voorraad hadden staan (in onze 3e motor, de sloopmotor). Het thuisfront heeft dit motorblok gedemonteerd en in een krat verpakt (Cor en Ad, heel erg bedankt!) en via de ANWB Europa XL service is dit motorblok deze kant op gestuurd.

Dit alles duurde natuurlijk even, dus ondertussen zitten we hier al weer 3 weken te wachten... Er moet natuurlijk veel geregeld worden om het motorblok hier te krijgen, dus daar waren we ook veel mee bezig. Verder moest het motorblok van de kapotte motorfiets verwijderd worden, dat had ook heel wat voeten in aarde. Binnenin de motor worden speciale moeren gebruikt, waarvoor speciaal gereedschap nodig is en die hebben we niet bij ons en dat is hier ook niet te koop. We hebben geprobeerd het gereedschap hier zelf na te maken, wat redelijk goed gelukt is, maar net niet goed genoeg, waardoor we de moer toch niet los kregen. We zijn hier al met al bijna een week mee bezig geweest! Verder was er ook nog ander onderhoud aan de motoren, dus dat hebben we ook zoveel mogelijk gedaan.

De rest van de tijd hebben we Wim, de eigenaar van Wim's Holland House, waar we verbljven, geholpen met van alles en nog wat. Er moest heel wat voorbereid worden voor het EK voetbal, Wim heeft een ware tribune van bierkratjes gebouwd, vanwaar de gasten het voetbal kunnen kijken op een groot (projectie) scherm. In de pauze en tussen de wedstrijden moest er een muziekje zijn, dus Dave heeft z'n DJ-kunsten weer kunnen vertonen. En Marly had gezien dat de service op drukke avonden niet echt gladjes verliep en heeft daarop een nieuw systeem met bonnen ge-introduceerd. En een paar avondjes meegedraaid achter de bar! Ook gaat Wim binnenkort trouwen met z'n Ethiopische vrouw en bij de voorbereidingen daarvan konden we hem ook helpen. (Wim is slechthorend en slechtziend en vooral dat laatste zorgt ervoor dat hij een heleboel niet meer zelf kan. Jammer, wat z'n ondernemende geest draait op volle toeren!)

Ondertussen is het motorblok aangekomen in Ethiopie, maar nu moeten we er nog voor zorgen dat we het langs de douane geloodsd krijgen, zonder (al te veel) invoerrechten te hoeven betalen. We gingen het motorblok op zaterdag bij het vliegveld afhalen en alles was OK, alleen de baas van de douane, die gaat over de invoerrechten, was er niet, dus maandag moeten we weer proberen.

Hoe dat allemaal gelukt is, lees je ongetwijfeld in het volgende reisverslag!

travelinreport2012.06.12
  Relaxen en daarna veel pech...

In het vorige reisverslag waren we aangeland bij Tim en Kim Village, alwaar we een paar dagen gingen genieten van de natuur en de rust, maar ook het elektrische systeem op zonne-energie weer aan de gang moesten krijgen. Uiteindelijk zijn we 10 dagen gebleven, om het werk af te krijgen, maar ook om de prachtige omgeving van het meer te verkennen, per kano en al wandelend. Tim en Kim zelf gingen ook een weekendje naar de stad om de ouders van Tim op het vliegveld te zetten en wat zaken te regelen, dus konden wij even meemaken hoe het voelt om zo'n camping te beheren. Gelukkig hadden we maar 2 gasten, dus het was allemaal goed te doen, want het had zomaar kunnen voorkomen dat er 20 gasten hadden gekomen, en maak daar dan maar eens onvoorberied een hapje eten voor! Gelukkig is de koelkast hier altijd gevuld met bier, en nu weer, vanwege het werkende zonne-systeem, heerlijk koud! En daar houdt je altijd wel de mensen zoet mee na een lange dag reizen ;)

Vis-arenden, mouse-birds, aalscholvers, buizerds, hagedisjes, bavianen, een civet-kat (al dan niet dood in de heuvels, helaas), schorpioenen, vogelspinnen, enorme reusachtige bidsprinkhanen, bavianen en last but not least...... nijlpaarden, en wel eentje eerst voor Tim zijn neus langszwemmend!! En later een stuk of 10 verderop langs de oever! Kortom....... een mooi stukje natuur hier, heerlijk genieten!

Op 25 mei bedachten we plots om eens te gaan bekijken tot hoe lang onze motorpapieren eigenlijk nog geldig waren (die we eerder bij de grens met Moyale/Kenia verlengd hadden gekregen voor 40 dg). Hmmmm, 5 juni he, dan toch maar tijd om te vertrekken, ook omdat we wisten dat een groepje van 6 op dat moment bij Wim in Addis waren en die ook via Lake Turkana Kenia in wilden, dus wij zouden mooi bij hun kunnen proberen aan te sluiten. Dus die avond al Marly haar verjaardag gevierd, bijna 40 jaar! Ballonnen, slingers, heerlijke pannenkoeken met 4 kaarsjes (door Dave en Kim gebakken!) en een tegoedbon voor een superdeluxe overnachting in een hotel naar keuze voor Marly op de weg naar het zuiden!!! Dat wordt straks nog eens genieten :)

Na 10 dagen relaxen en werken moesten we dan toch het paradijsje verlaten en er echt aan gaan geloven, rijden op je 40e verjaardag door 1 van de mooiste landen met de mooiste uitzichten, eigenlijk nog een kadootje ;)

In 2 of 3 dagen naar Addis? We zouden het gaan proberen in 2, maar de 1e dag al, toch des morgens iets te laat vertrokken, kwamen we niet verder dan Bahir Dar, 250 km verder, aan de andere kant van Lake Tane (yeb, zo groot is dat meer!). Het was nog in de middag, maar verder doorrijden zou weer geen garantie op een hotel voor het donker geven, en op zich niet verkeerd, Bahir Dar is een aardig "stadje", dus hier des avonds toch nog heerlijk met een biertje aan het meer gezeten, en een visje gegeten in een verlaten restaurant, was het al laat of was het zo verlaten omdat de vis niet echt te eten was?! En dat aan een meer, nee, gebruik van de visvangst maken ze hier niet echt, je ziet ze dan ook niet met een hengeltje, of met verse vis aan de kant van de weg (?) Alleen af en toe een rieten kano waar ze vanaf vissen. Ethiopie is dan ook meer een vleesland, geit vooral, Injera met tibbs (geit) staat hier overal op het menu. De vis was niet echt een feestmaal dus, naja, de verjaardagspannenkoeken had ik gisteren al gehad.

Alleen eerder die dag, toen we die middag aankwamen bij ons hotel, toen stopte plots een van de motoren ermee, tenminste, totaal elektrisch dood, geen knipper, geen licht, geen startmotor?? Ach, vast weer, net als eerder in het noorden, een losgetrild accuschroefje, we hadden die dag vanaf Gorgora immers weer 60 km off-road gereden en zelfs een heuze wasborden ervaren. "Dat fixen we straks wel". Dus later, zadeltje eraf, schroefjes vast, hmmmmm, ze zitten nog vast? Dus wat is het dan? Uiteindelijk accu's gewisseld en toen deed alles het weer. Raar, misschien de dynamo of spanningsregelaar, zodat de accu niet goed opgeladen wordt. Daar kijken we in Addis wel naar, want nu moeten we verder!

De volgende dag met goede moed weer op pad, nog even met de multimeter de accu gemeten en perfect 12.95 Volt. Starten en .... ploef, shit, weer dood, niks meer, geen knipper, geen verlichting en weer geen startmotor. Dan maar weer aanduwen en tijden het rijden de accu weer laden. Helaas, de accu laadde niet, dus bij elke keer stoppen kon Dave de motor weer aanduwen. Gelukkig werkt deze motor op deze manier, dat het elektrische circiuit dus plat licht, maar mechanisch loopt alles nog prima! En op deze manier totaal zo een 400km, 100 km voor Addis Ababa(yes, we gaan het redden in 2 dagen) perfect gereden, Het was 15.00 uur, nog maar 100 km te gaan, gaat lukken......pssssss, lekker band, onze eerste op de hele reis vanf Nederland. Shit, wat een pech, net nu, alhoewel, een lekke band komt natuurlijk nooit uit. :( Band checken.....wouw, een mega grote spijker, tja...... dus tassen eraf, rondom de motor opgesteld, net als de vele Ethiopiers die zich gelijk alweer rondom ons hadden verzameld en waarvan er eentje wel vond dat hij de kinderen met een mega zweep van koeieleer op afstand zou houden (wat niet echt werkte trouwens), en dit met af en toe gebroken woordjes in het engels om ons echt te laten horen hoe goed hij zijn best deed, "yes, yes, yes, good good", en we tegen elkaar zeiden dat hij daar natuurlijk weer een paar birr voor zou gaan vragen en hoe ik hem ook probeerde wijs te maken dat dit toch echt niet hoefde voor ons, maar dat engels verstond hij dan net weer niet. Band eraf, binnenband geplakt, dat gaat snel, wat een team work, en maar goed dat we thuis samen naar de filmpjes op you-tube hebben gekeken over "hoe plak ik een band". Je moet er dus letterlijk met zijn 2en op staan dansen, tja, dat had je zelf nooit verzonnen toch?!

Best snel gepiept, knap hoor, nu snel weer de binnenband erin en met ons handpompje de band even oppompen tot 1.5 bar...... pssss, shit, nog een gat, en de meneer van het zweepje "yes yes, good good". Zal je hem niet! Nou, nog maar eens het hele verhaal dan weer. Totaal dik een uur later konden we eindelijk onze band weer onder de motor doen en hem met het handpompje verder oppompen, en hoe warm het dan is......

Eindelijk alles klaar, tassen erop en natuurlijk wilde de meneer 10 birr...... helaas, de kinderen waren te lief geweest, dus hij heeft voor niks met zijn zweepje staan klappen

Een stukje verderop (in alle rust) nog eens wat lucht in de band gepompt want hij leek weer wat zachter te zijn geworden? Maar daarna leek het goed te gaan, de band bleef hard. Tot 5 km verder...... pfftssssttt Shit, weer aan de kant van de weg, weer mensen om ons heen, maar dit keer heel rustige op afstand nergens aankomende mensen, (kijk, zo kan het ook gelukkig), band eraf, binnenband eruit, naja..... de plakkers losgekomen, mmmm, doen wij hier iets verkeerd of hebben we troeplijm en plakkers? Dan maar nu gelijk onze reservebinnenband erin, geen risico meer hoor. En dat werkte. Maar helaas, alles bij elkaar zo veel tijd verloren, en we wilden nu echt niet in het donker rijden aagezien 1 motor nog steeds geen verlichting had. Dus 100 km voor Addis een hotel gepakt.

De volgende dag vroeg op pad, zodat we al vroeg in Addis zijn en gelijk door kunnen naar de Keniaanse ambassade voor een Keniaans visum. Gelukt, al om 9.30 uur zijn we weer herenigd met Wim :), van Wim's Holland House. "Ambassade open vandaag? denk het niet, het is een nationale feestdag"! Tja, soms zit het mee, soms zit het tegen ;)

Ach, kunnen we mooi deze dag benutten om het elektrische probleem op te lossen. Uiteindelijk (na het verdenken en demonteren van de startmotor en tot de conclusie komen dat dat het probleem niet was) bleek het vuil tussen de contacten van de accu te zijn. Accucontacten en kabels schoongemaakt en toen werkte alles weer!

De volgende dag gelukkig in 1 dag ons visum geregeld, we hadden geluk, ze hadden er nog niet 3 liggen, anders hadden we 48 uur moeten wachten. Dus de dag erna dan "eindelijk" vertrokken, en nu echt richting Kenia, 'echt' Ethiopie uit, voor 5 juni en ook nog proberend om de 6 anderen, die inmiddels al bijna bij de Keniaanse grens waren, nog bij te halen. En waarempel, het zou gaan lukken, Marte, Joris, Cynthia en Daan, en 2 Zuid-Afrikanen, allen met land-rovers, die waren langzamer afgezakt dan ze eerst dachten, en wij dus toch snel genoeg en nu konden wij bij hun aansluiten voor dus een hele mooie route door het noorden van Kenia, Lake Turkana. En wij kunnen die ook niet met zijn 2en doen, aangezien er op een stuk van soms wel 700km geen benzine is, en aangezien wij er op eigen tank en reserve 5lt tankje maar max. 350 kunnen rijden, hebben wij dus een support auto nodig die voor ons 15 lt benzine pp kan meenemen. Vandaar. Dit is onder alle overlanders een bekende route en iedereen wacht dan ook op elkaar om samen zo die route te rijden. Dus de volgende dag op pad richting het zuiden, wat een mooie weg weer, het eerste stukje kennen we, die hadden we al eens gereden met het regelen van de verblijfsvergunning van de motoren, maar we nemen nu ook een nieuw stuk weg voor ons, wat een landschappen weer hier! "Zo, Ethiopie was goed zo he, echt tijd om verder te gaan, Kenia, we hebben er zin in". Boem, klang...... Oeps, "wat is dat, ben ik wat verloren? Kijk eens onder mijn motor". Nog geen minuut later stopt de motor ermee...

Hoe dit verder gaat, lees je in het volgende reisverslag.

travelinreport2012.06.04
  Heftig stukje Ethiopie!

Nadat we Aksum uitgebreid bekeken hadden, vonden we het wel relaxt om nog een dagje in deze aangename buurt te blijven. We herinnerden ons dat 50km voor Aksum het landschap gevuld was met mooie karstrotsen, dus besloten we (zonder bepakking) terug te rijden en een van de rotsen te beklimmen. Het werd een zware (bergen beklimmen met 30+ graden is zwaar), maar prachtige dag, waarbij we uiteindelijk op de top van een van de hoogste rotspunten in de buurt stonden. Het uitzicht was prachtig, maar ook heel grappig om alle, zelfs de meest kleine, geluidjes te horen uit de dorpjes ver onder ons.

Later terug in Aksum kwamen we verder nog toevallig 4 Nederlanders tegen die met 2 Landcruisers ook op weg waren richting het zuiden van Afrika. Zij wilden later, net als wij, de zogenaamde 'Lake Turkana' route vanaf Ethiopie naar Kenya nemen, dus we wisselden telefoonnummers uit en spraken af in contact te blijven. Zij waarschuwden ons ook nog dat de westelijke weg van Gonder naar Aksum, die zij net gedaan hadden en wij nu gingen doen, aardig heftig was. Ongeveer 300 kilometer weg door de bergen, die nog in aanbouw was en dus bijna volledig onverhard. Soms moest je wachten op de bulldozer die de weg ter plekke nog even voor je uitbulldozerde. Dat beloofde nog wat, gelukkig is het met motoren vaak makkelijker rijden in dit soort omstandigheden als met een auto.

De dag dat we uit Aksum vertrokken zijn we dan ook vroeg opgestaan en vroeg vertrokken, zodat we maximaal de tijd hadden. De eerste 75 kilometer waren vlak en bijna gloednieuw asfalt, dus die waren zo afgelegd. Om een uurtje of 9 's ochtends verlieten we het asfalt en reden we tussen de eerste vrachtwagens en bulldozers. Gelukkig was de omgeving mooi en we zagen zelfs een paartje neushoornvogels vlak langs de weg, erg indrukwekkend! De 50 kilometer daarna gingen ook nog redelijk snel, want de weg was dan wel onverhard, maar wel vlak en van goede kwaliteit, dus we reden nog makkelijk 60-70 kilometer per uur. Het leek allemaal nog wel mee te vallen!

Een tijdje later begonnen het terrein steeds bergachtiger te worden en daarmee de weg ook steeds slechter, met steeds losser poederzand. Ook steeds meer (haarspeld)bochten, wat op zich heel gaaf was, maar wel de gang eruit haalde. De koelfan van de motors sloegen steeds vaker aan, want het was ook nog pittig warm die dag. Na een tijdje ging het overtemperatuur lampje van 1 van de motoren branden. Hmmm, maar even stoppen en laten afkoelen, maar nog geen kilometer verder kwam het lampje weer op. Hmmm, nu maar even echt stoppen en kijken wat er aan de hand is. We vonden een schaduwplek onder een boom en gelijk een publiek van ongeveer 10 Ethiopiers, die met grote interesse keken hoe wij onze motoren onderzochten. Het bleek dat de radiator behoorlijk leeg was en het reservoir vol, dus daar was een probleem, maar we hebben het tijdelijk opgelost door de inhoud van het reservoir weer in de radiator te gooien. Daarna was het zaak om de motor zo koel mogelijk te houden, dus zo veel mogelijk snelheid houden en proberen geen hoge toeren te maken. Dit bood een extra uitdaging aan de route, die zich steeds steiler tegen de berg omhoog werkte, met steeds scherpere haarspeldbochten en ook steeds meer wegwerkzaamheden.

Af en toe kwam het oververhittingslampje weer op, zodat we dan weer even moesten stoppen, tot de motor weer wat afgekoeld was. Na een van deze stops ging de startmotor in een keer niet meer rond. De accu leek leeg te zijn, maar we moesten verder, dus dat probleem gingen we laten wel uitzoeken en nu duwden we de motor wel aan. Na onze lunchstop (geinitieerd door wederom een oververhittingslampje) was de motor opnieuw volledig dood. Dan maar weer aanduwen, maar dat werkte dit keer ook niet. Na 15 minuten ploeteren om de motor aan de praat te krijgen, dan toch maar terug naar de kant en accu's wisselen. Maar toen ontdekten we dat het contact van de accu los zat. Toen we die aandraaide, ging de startmotor in een keer wel rond. Dat was het probleem dus, dat krijg je met dat gestuiter over deze offroad wegen! Helaas sloeg de motor hierna nog steeds niet aan. Even de bougie eruit en checken en ja hoor, helemaal verzopen door onze eerdere startpogingen. Dus de bougie droog gemaakt, de benzine uit de motor geblazen en opnieuw proberen, maar tot 3 keer toe bleef de motor verzopen. Is de vonk dan nog wel goed? En ja hoor, de bougie bleek kapot (of te doorweekt). Nieuwe bougie erin en eindelijk liep de motor.

Ondertussen waren we flink wat tijd verloren, we hadden meer als 3 uur langs de kant van de weg stilgestaan en staan prutsen. We hadden voorgenomen om die dag het stadje Gonder, aan het einde van de weg te halen, aangezien het stadje Debark, iets over de helft van de weg, nou niet bepaald een aangenaam stadje is (wisten we nog van vorig jaar). Maar door al deze pech, gingen we Gonder niet meer halen. Gelukkig was Debark volgens de kaart nog maar 10 kilometer verder, dus dat gingen we nog wel halen voordat over een uurtje de zon ondergaat. Na ongeveer 20 kilometer gereden (geploeterd?) te hebben, was het al bijna donker en nog steeds geen stadje in zicht... Dus wij nog maar eens vragen aan de wegwerkers, maar die meldden ons dat het nog 60 kilometer rijden was! Onze kaart had het dus goed mis...!? We hadden weinig keus dan verder ploeteren door het steeds losser wordende zand, want er was geen beschaving in zicht. Wildkamperen was ook niet echt een optie, want de weg was steevast geflankeerd door steile berghellingen. Even later werd het rijden in het donker iets 'makkelijker' gemaakt door een bus die voor ons reed. Nu wisten we in ieder geval zeker dat de weg vrij was, alleen zagen we niks meer door de stofwolken achter de bus. De bus inhalen dan maar, dan geen stofwolken, maar harder als 20 kilometer per uur gingen we niet, want de weg was nog steeds aardig heftig en dan helemaal in het donker. Ondertussen was het ook langzaam gaan regenen en langzaam regenen werd steeds meer regenen. We waren er helemaal klaar mee, maar er waren geen geschikte plaatsen om de nacht door te brengen. Net toen het regenen ondertussen stortregenen was geworden, reden we door een klein dorpje. Verder rijden was geen optie, maar er leek niet echt een hotel te zijn. Een local die ons te hulp schoot, daarmee zelf een nat pak halend, begreep wat we zochten en bracht ons naar een klein restaurantje. Achterin bleken ze een paar hele simpele kamertjes te hebben, maar wij vonden het allang prima!

Nadat we al onze tassen gepropt hadden tussen de halve meter die de kamer groter was dan het bed, was het tijd voor wat eten. Dat werd natuurlijk een lokale 'injera', zo'n grote Ethiopische pannekoek, met geitenvlees dit keer. Er was ook nog bier en cola en Terminator 3 op TV (waar het halve dorpje voor naar het restaurant kwam!), dus zo ver van de beschaving waren we schijnbaar helemaal niet, ook al voelde dit plaatsje als de 'middle of nowhere'. Ondanks dat we na de maaltijd gesloopt waren en eigenlijk gelijk wilden gaan slapen, moesten we Terminator 3 toch helemaal uitzien. Waarom vraagt u? Onder geen beding werd het ons toegestaan onze motoren 'op straat' (stel jezelf hierbij een soort modderrivier voor) te laten staan, veel te gevaarlijk (niet vanwege diefstal, maar meer vanwege vele nieuwsgierige handjes), dus werden we 'verplicht' ze in het restaurant te parkeren. Maar dat zat natuurlijk vol totdat de film afgelopen was, dus die moesten wij ook uitzitten.

De volgende dag hadden we een gezonde motivatie om vroeg op te staan, want het bed was nou niet bepaald fantastisch. En we moesten onze motoren weer uit het restaurant verwijderen, voor de dorpelingen aan hun ontbijt gingen. De eerste geit werd om een uurtje of 7 al weer geserveerd... Na het onder grote en uitgebreide belangstelling van de dorpelingen naar buiten rijden en opladen van de motoren, waren we vlot weer onderweg. De overige 60 kilometer naar Debark waren gevuld met prachtige uitzichten over de Simien mountains. De lucht was koel en de weg ging nu meer naar beneden, dus de motoren bleven ook goed lopen. Al snel waren we in Debark, waar we dus gelukkig toch niet hoefden te overnachten! Wel hadden we benzine nodig en de tankstations zaten weer zonder, dus we moesten weer naar de zwarte markt. Daar werden we er weer aan herinnerd waarom we niet graag in Debark zijn, want normaal gaat het tanken wel redelijk rustig, maar hier bemoeide de halve stad zich ermee en vroeg iedereen daarna om geld voor het bemoeien. Een positieve uitzondering was een lieve vrachtwagenchauffeur, die ons de dag ervoor had zien ploeteren door het poederzand en nu graag onze handtekeningen van ons wilde!

Snel weg hier en op weg naar Gonder, wat vandaag ook een korte stop leek te gaan worden (we hadden de stad zelf vorig jaar al bewonderd, samen met Don en Jennifer), want we konden onze eindbestemming Gorgora nog wel eens gaan halen, als alles goed bleef gaan. In Gonder snel geld gepind (wat in heel Ethiopie bijna alleen in Addis en hier kan) en dan even tanken. Helaas was er bij het tankstation weer geen benzine, dus gingen we weer op zoek naar de zwarte markt. Helaas bleek al snel dat zelfs de zwarte markt hier zonder benzine zat. Op zich gingen we Gorgora wel halen met deze tank brandstof, maar in Gorgora was zeker geen brandstof en we hadden niet genoeg voor de weg terug. Dus tenzij we zin hadden in 30 km duwen, moesten we toch eerst benzine vinden voordat we Gonder konden verlaten. Het begon erop te lijken dat we hier moesten blijven (slapen) tot er benzine naar deze stad kwam. En TIA (This is Africa) dus dat kan makkelijk een paar dagen duren... Toch nog maar doorvragen of er op de zwarte markt geen benzine is. Iemand zegt dat ze bij het tankstation nog wel goede zwarte markt adresjes weten, dus wij bij het tankstation vragen waar we het beste zwarte markt benzine kunnen vinden! (Dit voelt als bij een vakgarage vragen wat de beste beunhaas is...) Als we de pompbediende vragen, wijst hij op een ander pompbediende, dus we denken dat hij meer op de hoogte is van de adresjes. Maar dan zet hij de benzinepomp aan en vraagt hoeveel liter we nodig hebben. Huh, hier stonden ze ons een halfuur geleden te vertellen dat ze geen benzine hadden! Schijnbaar is er wel benzine, maar mogen ze het niet geven, maar kregen ze nu medelijden met een paar reizigers zonder benzine en lieten ze hun gastvrijheid blijken door toch benzine af te geven. We waren er in ieder geval erg blij mee, want dan konden we vandaag toch nog door naar onze eindbestemming! En het laat je wel even beseffen hoe afhankelijk we zijn van benzine/olie, want als het er in een keer niet meer is, sta je raar te kijken!

Vanaf Gonder ging het snel, want de laatste 60 kilometer naar Gorgora is dan ook wel weer overhard, hij is in aardige conditie, dus we konden behoorlijk goed doorrijden. (We krijgen er ook al ervaring in! ;) Een dik uur later stonden we dan ook bij onze vrienden Tim en Kim van de prachtige camping Tim en Kim village, aan het Tana meer. We waren hier vorige jaar ook een paar dagen geweest, samen met Don en Jennifer en we vonden het zo mooi en relaxt, dat we dit jaar graag nog even langsgingen. Een extra reden om langs te gaan was dat Tim en Kim wat probleempjes hadden met hun elektrische systeem op zonne-energie en gevraagd hadden of Dave hier eens naar wou kijken.

Hoe dat gegaan is, lees je in het volgende reisverslag.

travelinreport2012.06.02
  Ethiopie, 300 jaar geleden en nu!


T'is even geleden maar dan nu eindelijk weer eens geluid van deze kant. :)

Laatste up-date waren we in Addis Abeba en stonden we op het punt te vertrekken voor eindelijk ons rondje door het noorden, wat we vorig jaar al voor een deel hadden gedaan in een Landrover, toen 10 dagen meegereden met Don en Jennifer voordat we terugvlogen naar Nederland in juni 2011. We hadden van andere motorrrijders (Ralph en Martijn) al gehoord dat het zeker de moeite waard was, mooi asfalt, mooie bochten, stukjes vergelijkbaar met de "death road" in Bolivia, een stuk weg van even 275 km onverhard. Kortom, we hadden er zin in, en nu achteraf geschreven, zeker en absoluut de moeite waard geweest. We waren al verliefd op Ethiopie, maar nu helemaal, wat een mooi land.

De regentest:

Zo een 4 weken geleden zijn we dus van Addis, via Debre Sina, Woldia, Mekele en Adigrat naar Aksum gereden. Elke dag zo een 2 tot 300 kilometer, wat qua afstand hier best veel is aangezien de gemiddelde snelheid hier op zo een 60 km per uur ligt. Op straat lopende en overstekende mannen vrouwen en kinderen, maar ook koeien, geiten, kamelen, ezels en schapen, en die wijken echt niet voor jou, je mag voor hun wijken :) Is ook niet erg, ik bedoel, wij rijden tenslotte in hun land, de weg is in veel gevallen pas een paar jaar oud, dus velen zijn gewoon nog steeds niet gewend aan verkeer, logisch plus dat de mensen hier, buiten de grote steden, zelf dan ook geen auto hebben maar dus alles lopen, echt alles. Diegene die wat geld te besteden hebben die hebben misschien een ezelkar of geld voor met de bus te gaan. Buiten al het volk wat zich op de weg bevindt hadden we de 1e dagen ook met flinke watervallen te maken, watervallen uit de lucht dan, wat een regen hebben we gehad, en koud! Zo koud, "en dit is nu Ethiopie!!?". We zijn dan ook meerdere malen over een pas gereden, 3000 meter hoogte, 3500 meter hoogte en tja, hoe hoger je komt, hoe lager de temperatuur zakt he. T'was dan waarschijnlijk nog wel zo'n 18 graden, maar we waren echt doorweekt, dus dan nat op de motor, voor zo een 6 uur, ja, dan krijg je het wel koud. De voordelen van die hoogte verschillen over de passen heen, door diverse tunnels heen (gesponserd door de Europeese Unie) waren natuurlijk wel de enorme mooie uitzichten die je daarmee krijgt natuurlijk. De ene berg over en je krijgt een nog mooier uitzicht voorgeschoteld dan de vorige!

De afstanden zijn dus niet ver qua km maar vanwege de lage snelheid leg je toch per dag minder afstand af dan je van te voren bedenkt (in het begin dan he, nu weten we beter ;) Dus de 1e overnachting was in Debre Sinai, geen idee wat daar zou zijn, maar de volgende grotere stad met zeker een hotel was nog zo'n 150 km en dat betekent dus gauw nog 2/3 uur rijden, en het was al 16.00 uur, en ja, wij rijden niet in het donker he! ;) (Wij rijden trouwens nog "ouderwets" op gevoel he, niks geen Tomtom of "Tracks for Africa", 'gewoon' een landkaart en OK, wel de Lonely Planets digitaal op ons HTC telefoontje) Maar in Debre Sinai was dus gelukkig wel een hotel, 2 zelfs, dus we konden kiezen. De motoren in de tuin van de eigenaar van het hotel geplaatst ("safer", volgens de lokale mensen, op straat laten staan kan echt niet, niet dat ze gestolen zullen worden, maar elk klein friemeltje is hier al interessant voor vooral de kinderen, dus tja, wat er dan nog op zit als je terug komt, alle lichtgevende smiley stickertjes zijn er ondertussen al afgepield)

Door het dorpje gaan wandelen, en dit keer eens "weg van de snelweg", het leven achter het asfalt, want meestal, altijd eigenlijk, zien we de kleine dorpjes de hele dag als we er door heen rijden, maar slapen doen we dan altijd in een wat grotere stad vanwege het aanbod van hotels en je eigen privacy (helaas is wildkamperen hier in heel Ethiopie dan ook niet mogelijk, als je snel even denkt stil te staan langs de weg voor een kleine pauze, en je ziet niemand......gefopt, binnen 30 seconden ineens 10 kinderen en 4 volwassen om je heen ;). Dus eindelijk eens de tijd om een klein dorpje te bewandelen, zo grappig, mensen dan zo lief, natuurlijk ook altijd weer heel nieuwsgierig en altijd wel weer een heleboel die hun enige engelse woordjes roepen "give me money, money" of "give me pen, pen" en oh ja, "Hey You, you, you!", die laten we dan maar links liggen want er is ook echt gemeend lief, handje geven, echte hele lieve hele brede glimlachen, daar teer je op, en de Ethiopiers ook denken we, soms als je zo tegen hun lacht is het alsof je ze daar zoveel mee geeft, alsof ze daar helemaal gelukkig van worden, ik denk het ook echt, als ik zo'n glimlach van hun krijg, ook onderweg op de motor, dan gloei ik ook van binnen. Helaas kunnen we schriftelijk niet beschrijven hoe het voelt en hoe het dorpje zo idyllisch eruit ziet, foto's op de site lukt hier in Ethiopie ook niet echt vanwege de tragere verbindingen, dan kun je altijd weer een beter beeld creeeren, maar die komen er aan, en tot die tijd moeten jullie het met deze beschrijvingen doen.

Vervolgens dus in 5 dagen naar Aksum gereden, met onderweg nog een "kleine" omweg, 75 km off-road (een goede oefening voor later) langs ook weer zulke mooie landschappen. Eigenlijk staat deze route bekend om zijn vele oude kerken, 1 daarvan hebben we van de buitenkant bekeken en verder de andere niet meer eigenlijk, we twijfelden nog wel, aangezien er een 2-tal zijn die je met een touw moet beklimmen om bij de ingang te komen (dat doen de monnikken elke dag) alleen waren die niet voor vrouwen toegangelijk en Dave was tolerant met Marly (ok, het was ook weer nog eens 10 km om ;)

In Aksum zijn we 3 dagen gebleven. Hier is waar de oudheden nog te vinden zijn, 1800 jaar oude stela's (obelisken) van zo een 30 meter hoog (uit 1 stuk, waarvan ze nu nog niet snappen hoe ze die toendertijd hebben weten te maken). Graftombes uit dezelfde tijd, een best leuk klein museumpje hierover en ongelofelijk hoe ontwikkeld Ethiopie toen al was, ze hadden een schrift, toen al bewerkte de mensen het land met gereedschappen en oxen, hoe ingenieus maar dan ook weer hoe vreemd, weird, maf, gek, idioot maar ook weer aandoenelijk hoe ze dat in het hele land, echt het hele land, nu dus nog steeds zo op dezelfde manier doen! Nog steeds geen electrische apparaten/machines komen er aan te pas, de tekeningen, schilderingen zijn nog net zo, 500 jaar geleden en nu....... dezelfde werkwijze, dezelfde Injera (ethiopishe pannenkoek, dagelijks eten) en dezelfde rieten huizen met leem/mest mengels muren.......ongeloofelijk, this is Ethiopie, zo mooi, zo arm, zo weinig zichzelf ontwikkelend maar ook weer zo rijk!


< Reisverslagen pagina 7                                                                                                                         Reisverslagen pagina 5 >