travelinreisverslagen
Reisverslagen:

< Reisverslagen pagina 6                                                                                                                         Reisverslagen pagina 4 >  

travelinupdate2012.05.02
  We mogen toch nog in Ethiopia blijven!

Na een dagje lalballen in ons hotel in Moyale (we hebben onze uitrusting weer verder geoptimaliseerd), gaan we de volgende dag terug naar de douane. Als de man ons binnen ziet komen, is hij niet heel vrolijk... Als we vragen of hij onze motoren weer het land wil instempelen, zegt hij dat hij eerst even gaat checken met het hoofdkantoor of het uitstempelen van gisteren al verwerkt is. Als hij terugkomt, zegt hij: "Sorry, but it is impossible, I cannot let your motorcycles enter the country again, unless you also have really left the country." Dat is dus balen, want als wijzelf Ethiopia uitgestempeld worden, komen we er dus niet meer in... Andere medewerkers in het kantoor beginnen zich er ook mee te bemoeien, maar welk voorstel ze ook doen om ons te helpen, de baas schud met z'n hoofd en leg uit waarom hetgeen wat ze voorstellen, ook niet kan werken. We blijven de man vragen of hij niks voor ons kan doen, maar hij zegt dat hij vastzit aan de regels van het hoofdkantoor. En dat we maar aan Immigratie moeten vragen of ze ons niet toch een nieuw visum willen geven. Wij weten al dat dat onmogelijk is. Uiteindelijk loopt de man van de douane mee naar Immigratie (gebouwtje aan de overkant) om te vragen of hun niks weten, maar daar komt zoals verwacht niks uit. Als we teruglopen, belt hij nog met iemand en plots vraagt hij: "How long do you want to stay in Ethiopia?" Zes weken zeggen we, maar hij zegt dat dat niet kan. Dan zegt hij: "What about fourty days?" Dat is bijna 6 weken, denken we nog, maar natuurlijk zeggen we dat het prima is. Eenmaal binnen begint hij plotseling alle papieren in te vullen en voor we het weten hebben onze motoren weer Ethiopische papieren voor veertig dagen. Waarom het toen in een keer wel kon en wie hij daarvoor aan de telefoon heeft gehad, weten we niet, maar we zijn al lang blij! Een halfuurtje later gaan we nog even terug met een kadootje voor de man, waar hij oprecht heel blij mee is. Dan beginnen we gelijk aan de terugweg naar Addis Ababa, want dat is nog bijna 800 kilometer.

We willen over 3,5 dag weer in Addis Ababa staan, want dan is het 30 april en is de Koninginnedagviering op de Nederlandse ambassade. Maar 3,5 dag is wel bijna 2 keer zolang als de 2 dagen van de heenweg, dus we kunnen nu wel een beetje genieten. De eerste dag rijden we toch in een keer de 400 kilometer naar Dila, het plaatsje halverwege, omdat er tussen de grens en Dila niet zoveel te doen is. Te zien is er genoeg, het is een prachtige en relatief onbevolkte savannah waar we doorheen rijden en er is veel natuur. Tijdens een paar korte stops zien we de mooiste vogels en het is echt genieten. De brandstof is wel een beetje een probleem: op sommige plaatsen hebben de tankstations geen benzine (soms alleen diesel, soms helemaal niks), maar er blijkt in sommige plaatsjes een zwarte markt te zijn, waar je, tegen 1,2 tot 1,5 keer de prijs aan de pomp, toch benzine kan kopen. Maar je moet de zwarte markt wel weten te vinden, dus het is maar goed dat we ook extra jerrycans bij hebben, zodat het niet erg is, als we er een keer eentje missen.

In Dila slapen we weer in hetzelfde hotel als op de heenweg, lekker makkelijk. De volgende dag maken we een kort dagje en rijden we slechts tot het plaatsje Awassa, ongeveer 100 kilometer verder. Het plaatsje ligt aan een meer (het Awassa meer) en we hadden gehoord dat het hier mooi kamperen is. Het kamperen kunnen we uiteindelijk niet helemaal vinden, maar we vinden een leuk hotel aan de waterkant. Dit hotel is duidelijk ooit eens van een farangi (buitenlander) geweest, want alles is/was ooit goed geregeld en netjes, een beetje te mooi voor Ethiopische begrippen. Maar de buitenlander heeft het verkocht of is er al lang niet meer geweest en de Ethiopische slag heeft het overgenomen. Zo is 1 van de wasbakken op het toilet gesneuveld, maar aan de stoflaag op de hoop scherven is duidelijk te zien dat hij al heel lang geleden gesneuveld is. Niemand die de wasbak vervangen heeft, of zelfs maar de schervenbende heeft opgeruimd. Ongelofelijk...

Langs de waterkant van het meer is een soort promenade (of de Ethiopische variant ervan) en die wordt druk bezocht door de locals. Niet zo vreemd, want het is prachtig. Het meer ligt er prachtig bij en aan de oevers barst het van de natuur, vooral veel vogels. Van kleine kolibri- en ijsvogelachtigen tot aan de grote en lelijke Mariboe-ooievaars. Even later zien we zelfs een paar nijlpaarden een paar meter van de kant af! De hele middag en avond lopen we langs de oever van het meer, kijkend naar de natuur en de lokale mensen.

De volgende dag weer een relatief korte rit, het is weer maar ongeveer 100 kilometer naar het het volgende meer: het Langano meer. We vinden hier een mooie camping en onze tent staat bijna op het strand aan de oever van het meer. Heel fijn, want dit is een van de weinige meren waarin je kan zwemmen. (hier zijn namelijk geen bilharzia en krokodillen) Ze wel in de middag als de volgende ochtend nemen we een frisse deuk en de rest van de tijd genieten we van de rust, de natuur en de prachtige omgeving. Ook proberen we nog wat dingen in onze uitrusting voor het eerst uit, zoals onze waterzak cq. douche. 's Avonds hangen we hem op een plekje waar morgen de zon gelijk zal schijnen en de volgende ochtend hebben we inderdaad een warme solar douche!

Dan is het al weer 30 april, dus vanaf het Langano meer rijden we direct terug naar Addis Ababa. We nemen, net als op de heenweg, de iets langere, maar veel mooiere weg en aangezien we nu beter de weg weten en wat rustiger aan doen, zien we veel mooie dingen. De dorpjes langs de kant van de weg zijn idyllisch, met mooie hutjes met strooien dakjes en afzettingen van cactusbomen, etc. Deze mensen mogen dan niet veel geld hebben, we hopen dat ze beseffen dat ze op een hele mooie manier op een hele mooie plek wonen! Het uitzicht langs de route is ook schitterend, met meren, heuvels en zelfs af en toe een vulkaan.

Uiteindelijk rijden we de chaos van Addis Ababa binnen, maar gelukkig weten we de weg en rijden we recht naar Wim's Holland House. Wim, Rahel en zijn personeel zijn al bij de ambassade, dus snel zetten we onze tent op, kleden ons om en nemen een taxi richting ambassade. Precies op tijd komen we aan, het feest is net begonnen. Wim heeft een mooie stand, naast de feesttent, met allerlei Nederlandse heerlijkheden: poffertjes, oliebollen en suikerspin. In de feesttent zelf is er haring, kaas, bitterballen, vlammetjes en nog veel meer. Het is een druk feest (bijna 1000 gasten), met zowel een live band als een DJ en uiteindelijk is het allemaal heel geslaagd en gezellig!

Onderweg naar het zuiden waren er nog wat kleine dingetjes met de motoren en de modificaties, dus nadat onze kater van het feest eindelijk verdwenen is, klussen we nog wat aan de motoren. Eigenlijk hebben we maar 2 dagen nodig, maar uiteindelijk zitten we toch weer 5 dagen bij Wim. Er komen 2 jonge Zuidafrikanen aan, die op de fiets vanaf Cairo naar Zuid-Afrika fietsen, respect! Een Zwitserse jongen komt terug aan in Ethiopia, nadat hij een paar weken geleden terug naar huis was gevlogen, omdat hij malaria opgelopen had. Nu wil hij weer verder reizen, maar hij heeft problemen om z'n visum voor Sudan te regelen. Na 3 dagen lukt het hem eindelijk.

Verder verbazen wij ons om de kleine dingetjes. In een restaurant bestellen we cola en de serveerster vraagt: "Hot or cold?" Nou ja, koud, natuurlijk! We kunnen ons niks voorstellen bij een warme frisdank en denken dat we het wel verkeerd begrijpen, tot we even later een jongen achter de bar een flesje Sprite zien opwarmen met het stoompijpje van de espressomachine. Nog steeds snappen we niet helemaal waarom je je frisdrank warm zou willen hebben, maar misschien moeten we het maar een keer bestellen. Ethiopia is overigens een Pepsi land, er is hier (helaas) geen Coca Cola te bekennen. Wat er wel verkocht wordt, in flesjes met dezelfde vorm als Coca Cola flesjes, is Coffee Cola, een cola die naar coffe-caramel-snoepjes smaakt. Ook heel apart...

Ondertussen zijn we dan eindelijk begonnen aan onze lang geplande ronde door het noorden van Ethiopia. Eerst weer afscheid nemen van Wim en Rahel van Wim's Holland House, waar we evengoed over een paar weken weer langskomen. Dan rijden we via de oostelijke route naar het noorden, richting Aksum. De eerste dag komen we niet heel ver, slechts 150 kilometer van Addis. We blijven in het kleine stadje Debre Sina omdat het volgende stadje net te ver rijden is en we niet in het donker willen rijden. Nu hebben we nog wat tijd voor het donker wordt om dit stadje te verkennen. Het is al snel duidelijk dat hier niet veel toeristen of blanken komen, want wij zijn een even grote attractie als dat rondlopen in z'n echt Ethiopisch stadje voor ons is. We zijn dan ook heel blij om in keer in z'n klein stadje gestopt te zijn, want eenmaal een paar meter van de hoofdweg af, het echte dorp inwandelen, blijkt toch wel een heel ander wereld. Geen bestrating, vrolijke kinderen en mensen, allerhande vee (ook koeien!) in de huizen/hutjes, brede glimlachen van oor tot oor. Normaal rijden we dit altijd voorbij, nu hebben we het van wat dichterbij meegemaakt!

De tweede dag rijden we door naar Woldia, wat duidelijk een truckersstop is. De hoofdstraat bestaat vooral uit tankstations, hotels en barretjes. Het hotel is niet veel bijzonders, we nemen maar een kamer zonder badkamer, aangezien in heel het hotel het water het toch niet doet! We grappen nog dat we dan niet ziek moeten worden en helaas wordt Marly de volgende dag ziek wakker. We nemen nu toch maar een kamer met badkamer (en een groot vat water) en blijven hier een dagje uitzieken, voor we weer verder richting het noorden rijden. Wordt vervolgd!

travelinupdate2012.05.02
  De douane... Kunnen we in Ethiopie blijven of moeten we door naar Kenya?


De vorige keer waren we gebleven bij alle avonturen van onze mede-overlanders, met als laatste nieuws dat Wim en Annelies met de Iveco truck wederom pech hadden gehad en terug waren in Wim's Holland House.

Een paar dagen later was het dus weer gezellig met Wim en Annelies (ietsje minder tijd om te klussen...), maar hun hadden er natuurlijk goed te balen in. Na het uitpluizen van wat technische schema's en documentatie of hun truck en dieselmotoren in het algemeen, is Wim zelf op onderzoek uit gegaan. Uiteindelijk bleek een los contact van de sensor van het rempedaal de boosdoener. Weer zo'n klein probleempje, maar wel bijna 1000 euro aan sleepkosten verder. Na een paar dagen gingen Wim en Annelies (helaas voor ons) weer op pad, maar niet voordat ze ons feestje hadden bijgewoond. "Jullie feestje," zeg je? Nou ja, het was eigenlijk het feestje van de Nederlandse vereniging in Addis, maar dat was een week uitgesteld. Een domper van Wim van het Holland House, want minder omzet voor hem. "Dan geef je toch gewoon zelf een feestje," zei Dave. "Maar ik heb geen DJ," zei Wim. "Dan ben ik toch de DJ," zei Dave. Zo gezegd, zo gedaan en vrijdag was het eerste internationale optreden van DJ DaDave. Het was gezellig! :)

Wij hielpen (net als Wim en Annelies) af en toe Wim (van het Holland House) met het lezen en beantwoorden van z'n email. Nieuwsgierig werden we toen we een email lazen met de aankondiging dat er 2 Nederlandse motorrijders op weg waren naar Holland House. Toen Roy en Latoya de volgende dag aankwamen was het gelijk gezellig. Jammer, want ze zouden de volgende dag al weer doorrijden. Nou, dat dachten ze... Het bleek dat ze ook cash dollars nodig hadden voor Sudan, dus we bereidden hun vast voor op een zoektocht van een paar dagen... We reden de volgende dag met ze mee de stad in om reserve onderdelen voor hun en onze motoren te scoren en eventueel te helpen met het vinden van dollars. De zoektocht naar dollars leek inderdaad lang te gaan duren, toen ze van het kastje naar de muur werden gestuurd (De Commercial Bank of Ethiopia zegt: "Probeer het Hilton". Het Hilton zegt: "Probeer het Sheraton". Het Sheraton zegt: "Probeer de Commercial Bank of Ethiopia", etc.) Wat hun mazzel hadden hun uiteindelijk dat (na pas een uurtje kast en muur) een Zuid-Afrikaanse vrouw hun conversatie bij het Sheraton hoort en aanbiedt om Ethiopische birrs naar US dollars te wisselen. Ze kon 4000 wisselen. Niet slecht, dachten wij, 4000 birr is toch meer als 200 dollar. Als ze vervolgens haar handtasje openmaakt en daar een baksteen aan 100 dollarbiljet inzit, blijkt ze dus tot 4000 US dollar te kunnen wisselen. Uh, 750 dollar is wel genoeg eigenlijk. Tja, en wij lopen ook altijd met 3200 euro cash in onze handtas rond... Maar goed, Roy en Latoya hadden hun geld en konden weg. Maar nog even kijken naar de motor van Latoya, want die loopt toch wel beroerd sinds een paar weken en de laatste dagen nog erger. Uiteindelijk vertekken Roy en Latoya pas na het feestje van de Nederlandse vereniging, 3 dagen later. Wel met een flinke kater, want het feestje was bere-gezellig.

Tussen alle bedrijven zijn wij en onze motoren bijna klaar voor vertrek. Het heeft dan 2 weken geduurd, maar naast alle gezelligheid met andere reizigers, moeten/willen we ook af en toe wat doen voor Wim van het Holland House. Dan is zijn gehoorapparaat weer stuk en moeten we het maken met beperkte middelen. Dan is het gewoon helpen met emails lezen en beantwoorden. Op het laatst moet Marly nog helpen met het regelen van het versturen vanuit Nederland van een lading poffertjes en een hele suikerspinmachine voor het Koninginnedagfeest hier op de Nederlandse ambassade. Op de een na laatste dag trek dag nog per ongeluk een waterleiding stuk, waardoor de halve camping blank staat. Maar na een Afrikaanse oplossing (bezemstuk in het gat slaan met een hamer, afzagen en met een tie-wrap vastzetten), is dat ook weer snel opgelost. We burgeren al aardig in.

We hadden nog 1 puntje op ons TODO-lijstje: het checken met de Ethiopische douane van de status van onze motoren. Van Wim hadden we gehoord dat we maar moesten vragen naar mr. Eyob. Een bekende van Wim hier in Addis, dus dat zou wel goed komen. Ze staan namelijk al 11 maanden in Addis en van andere reizigers hadden we vernomen dat het maximum 6 maanden was, met het risico van inbeslagname. We hadden nog met de douane gewacht, want eerst moesten de motoren maar eens goed op orde zijn, dan konden we ook met de motoren naar het douanekantoor rijden, wel zo handig. Dus wij springen op de motoren en rijden naar de rand van de stad, waar het hoofdkantoor van de douane zit. Hier vragen we of we een verlenging kunnen krijgen van de "verblijfsvergunning" van de motoren. Plosteling begint de man van de douane moeilijk te kijken en zegt dat de 5 maanden, die onze voertuigen te lang in het land zijn, wel heel erg lang is en dat dit niet makkelijk wordt. We kijken naar de motoren die op de parkeerplaats staan en dan naar elkaar en zeggen: "Oei, misschien hadden we niet met de motoren moeten komen." Terwijl de man het een en ander gaat uitzoeken, worden wij steeds zenuwachtiger. Voor onze motoren dreigt inbeslagname en dan rijden wij ze recht in het hol van de leeuw... Als de man terugkomt, vragen we nerveus of het ook goed is als we morgen terugkomen, zodat we meer bewijsmateriaal mee kunnen nemen. Dit is een smoes, we willen hier alleen maar zo snel mogelijk weg! De volgende dag gaan we met de TAXI terug naar het hoofdkantoor met een nette brief met uitleg van de situatie (ongeluk, etc.) en zoveel mogelijk bewijsmateriaal. Gelukkig volgt er geen inbeslagname, maar er wordt ons wel meegedeeld dat onze motoren binnen 5 dagen het land moeten verlaten!

Dit is een geluk, maar ook enorm balen voor ons, want we wilden nog in het een rondje rijden van een paar weken door het noorden van Ethiopie. Dat gaat nu niet lukken, we moeten zo snel mogelijk naar de grens met Kenya. Bijkomend probleem is dat we een enkel visum (single entry) hebben voor Ethiopie en dus het land niet meer inkomen zodra we het verlaten hebben. Eventueel zouden we weer een visum kunnen krijgen in Nairobi, maar daar is het enorm moeilijk om een Ethiopisch visum te krijgen, weten we van andere reizigers, en bovendien zit er tussen Ethiopia en Nairobi een enorm hindernis. De beroemde/beruchte Moyale Road. Dit is het enige stuk onverharde weg wat je hoeft te rijden als je van Amsterdam naar Kaapstad rijdt, de rest in verharde weg. Maar dit is 1000 km onverhard, in conditie varierend van goed te doen tot heel erg pittig. Deze weg 1 keer rijden is een interessante uitdaging, maar 2 of 3 keer, alleen omdat we terug willen naar Ethiopie, is een veel van het goede. We besluiten te proberen om ons enkele visum om te zetten naar een meervoudig visum, zodat we direct aan de grens weer Ethiopie in kunnen. 2 kostbare dagen lang (we hebben maar 5 dagen om naar de grens te komen) proberen we het visum om te zetten, maar de authoriteiten weigeren in alle toonaarden. Dat betekent dat we niet meer terug kunnen naar Ethiopie, dus dat is enorm balen.

Maandagmiddag brengen we de laatste dingen op orde en na het afscheid van Wim en Rahel, van het Holland House, o p dinsdagochtend hebben we slecht een doel: woensdagmiddag aan de grens met Kenya staan. Dan zijn de 5 dagen namelijk om. Dit is nog een hele opgave, aangezien we 750 kilometer moeten rijden en het gemiddelde rond de 55 kilometer per uur ligt. De weg gaat namelijk veelvuldig door dorpjes of onderzins bewoond gebied en daar kan je niet hard rijden. Er steekt namelijk van alles de weg over: mensen, koeien, geiten, schapen en honden en meesten kijken niet voor ze oversteken... Ook is er veel gemengd verkeer: Bussen, busjes, trucks, een enkele auto, motoren en ezelkarren (die kennen we nog...). De 1e dag komen we tot 350 kilometer, dus nog minder als de helft en we vragen ons af of we de grens wel op tijd gaan halen. En dan worden we woensdagochtend ook nog een gewekt door slagregens, dus die dag lijkt letterlijk in het water te vallen. Tussen de buien door laden we onze motoren op en zowaar, als we wegrijden is het droog. Helaas niet voor lang, na een uurtje begint het weer te regenen, eerst zachtjes, dan flink. Gelukkig hebben we redelijk waterdichte kleding en tassen, maar de weg is ook nat, wat de snelheid er ook weer uithaalt. Later op de dag stopt het echter met regenen en kunnen we ons zelf drogen in de zon en het landschap en de weg worden steeds leger, dus we schieten toch nog aardig op. Het landschap gaat van begrasd hoogland naar tropisch bosachtig en uiteindelijk naar savanna. Echt heel mooi allemaal en we proberen er maximaal van te genieten als we er doorheen rijden. Uiteindelijk halen we woensdagmiddag het grensplaatsje en komen we net voor 6 uur het douanekantoor binnen. De man hier staat al klaar om naar huis te gaan en na het horen van ons verhaal, verzekerd hij ons dat het ook goed is als we de volgende morgen terugkomen. De volgende dag gaan we naar het douanekantoor, niet goed wetend wat ons te wachten staat. Is dit ons laatste uur in Ethiopia, of is er een oplossing waardoor we in het land kunnen blijven. Zodra we het gebouw binnen willen gaan, vraagt de wachter of we onszelf al uitgestempeld hebben bij de Immigratie. We negeren de man en lopen naar het kantoor van de man, die we gisteren gesproken hebben. Hij maakt echter geen probleem en stempeld onze motoren het land uit, terwijl we van hem in het dorpje aan de Ethiopische kant mogen blijven. Als we vragen of hij onze motoren ook gelijk het land in kan stempelen, zegt hij: "Come back tomorrow".

Ben je benieuwd hoe dit afloopt, kijk dan over een paar dagen op deze website, voor het vervolg! :)

travelinupdate2012.04.26
  Alle begin is moeilijk!


En hoe zwaar het leven van overlanders wel niet is...

Waar te beginnen... Er is zoveel gebeurd, er is zo veel gaande. We denken dat het maar het beste is om van dag 1 tot nu te schrijven en dan moeten jullie er zelf maar een verhaal lijn aan breien :)

4 april zijn we aangekomen in Addis, 2 weken lang geklust, oude bekenden hier weer gezien, Wim, Rahel, Mimi, Led-Light, Marie-lou, Ahmed en vele anderen, nieuwe mensen weer ontmoet, veel leuke nieuwe mensen, Wim en Annelies met de Iveco camper naar het zuiden, zelfde route als dat wij gedaan hebben en gaan doen, Latoya en Roy ook op de motor maar dan naar het noorden, op weg naar huis, alle 4 uit Nederland, 2 Zwitsers, 2 Kiwi's, 3 Japanners, ook alle 3 op de motor, een Fransman in zijn eentje op de motor in 2 jaar de wereld rond, gekletst, gefeest, geklust en.... mnr. Eyub van de douane ontmoet. Oeps, de douane.

Nou, hadden we al moeite om ons, net als de vorige keer, uit Nederland los te weken, toen we eenmaal in Ethiopie waren, in Addis, konden we nog niet gelijk rijden. Eerst hadden we nog wat veranderingen en klussen aan de motoren en uitrusting, dus dat zou wel een paar dagen duren...... Maar op dag 1 begon het al. Wim en Annelies!

Nu hebben jullie in Nederland Goede Tijden Slechte Tijden, het leven van een overlanderreiziger is ook net een soap, maar dan een echte.

Wim en Annelies dus.... 2 Nederlanders met een Iveco camper/truck die zouden om 5 april een 2e poging ondernemen om Addis te verlaten, aangezien ze een maand eerder met pech in het zuiden van Ethiopie gestrand waren. Vandaar waren ze met ee takelwagen terug naar Addis gesleept en daar ontmoette wij elkaar dus! Gezellig. Vonden hun ook, dus bleven ze ook maar weer een dag langer hangen dan gepland! :) Pech verhaal, 500km gesleept te worden, vanuit de middle of nowhere, 1 maand in Addis de hele motor uit elkaar, niks kunnen vinden, nieuwe hogedrukdieselpomp uit Nederland laten komen, maar dat hielp ook niet. En na een maand met de handen in het haar, blijkt het een klein lullig scheurtje in de brandstofslang in de tank te zijn, een slangetje van 3 euro, alhoewel, hier in Addis 45 euro. Tsja, shit happens, maar gelukkig, ze kunnen weer verder. De volgende dag een uitgebreid afscheid, jammer dat wij niet al zuidelijk willen afzakken maar eerst nog Ethiopie zelf willen ontdekken, want we hadden zeker met zijn 4en wat kunnen doorreizen. Misschien zien we elkaar weer op de weg naar het zuiden, aangezien hun net zo traag reizen als wij ;)

De volgende dag.......Spannend, doen onze motoren het? Startgas meegenomen uit Nederland , en voila.......Marly haar motor loopt weer als een treintje, nu die van Dave. Mmmmmm, dat wordt wat moeilijker, accu overleden, die maar een paar dagen aan de oplader gehangen die Wim hier gelukkig had en yes....weer gereanimeerd, die doet het weer (anders hadden we hier makkelijk een nieuwe kunnen kopen aangezien het een alg. model is.) Verder een lijste gemaakt met wat verder te doen aan onze motoren en onze uitrusting.

Geklus is klaar, motoren doen het weer opperbest, PVC buizen (uit Nederland meegebracht) eronder gemonteerd als gereedschapsrollen, wat echt ideaal is, meer gewicht naar onderen en meer ruimte in de tassen. Dit ging natuurlijk ook niet 1-2-3. We hadden een mooi ophangpunt gevonden, het enige wat we nodig hadden was een lange M10 bout. Dus de stad in op zoek naar zo'n bout > niet te krijgen. Uiteindelijk vinden we een M10 draadeind, maar we moeten wel de hele 2 meter kopen. Ok, dan, er zit niks anders op. Eigenlijk hebben we maar 2 stukken van 30 cm nodig en als de Ethiopiers doorhebben dat we dat aan het overleggen zijn, bieden ze aan om het draadeind op maat te knippen. Beter als zelf zagen (met welke zaag!?), dus wij gaan akkoord, waarop er een betonschaar van 1,2 meter te voorschijn komt. Het draadeind wordt op maat geknipt, maar nu is de schroefdraad kapot geknipt. Er wordt door de Ethiopiers druk gevijld en met moeren en tangen geprobeerd om de schroefdraad te herstellen, maar na dit 10 minuten te hebben aangezien, is ons geduld op en nemen we de stukken draad zo mee, dat gaan we zelf wel fixen. Dat lukt uiteindelijk ook prima en na anderhalve dag klussen en een halve dag shoppen, zitten de gereedschapsrollen erop. TIA, oftewel This Is Africa, hier gaat alles een stukje langzamer, (ook wij dan maar ;).

Wat ook wat langer duurde als verwacht wat de nieuwe, sterkere Xenon verlichting, die we ook vanuit Nederland hadden meegebracht. De lamp zelf is dezelfde maat als de originele lamp en dus zo gemonteerd. Maar Xenon verlichting heeft ook nog wat extra kastjes en waar laat je die dan weer, en dan ook net weer te korte draadjes op de plekjes waar het net wel had gepast. Op een grotere motor is er altijd wel een plekje te vinden, maar onze motoren zijn echt klein het was nog een hele puzzel om die zo handig, mooi en efficient mogelijk op en onder het frame van de motor weg te prutsen. Uiteindelijk duurde het 3 dagen voordat alles er goed inzat, maar het is gelukt!

Bij Wim's Holland House blijft het ondertussen een komen en gaan van andere overlanders. Richard en Jo uit Nieuw Zeeland (London-Cape Town) willen maar 2 dagen blijven, maar de vering van hun hypermoderne Landrover Discovery geeft waarschuwingslampje en was 2 dagen voor Addis voor een uurtje door z'n poten gezakt, dus dat moest even nagekeken worden. Verder hadden ook zij cash dollars nodig, wat weer enige moeite kostte (2 dagen). Na 2 etentjes met ons en Ian en Laura, konden zij zich uiteindelijk ook losweken.

Samen met Ian en Laura, (uit Engeland) en de kiwi's Richard en Jo, zijn we op aanraden van Ian, meegegaan naar een Ethiopische avond voor lokalen en toeristen, echt zo super euhhhh....apart, mierzoete lokale honingwijn, een mega injera met zijn 6en en vele hoofdschuddens van de Ethiopische dansers verder een hele toffe avond. Het ethiopische dansen, schouder en dus hoofdschuddend, een soort head bangen zeg maar, maar dan net even anders, echt uniek in de wereld met de manier van tja euh, dansen dus, schuddend met de schouders, echt zo grappig en mooi ook om te zien, en zo vrolijk! Je wordt er zelf ook vrolijk van. Daarna nog wat bij Wim aan de bar wat gedronken en toen ging Ian los, volledig dronken, de volgende dag een enorme kater, maar uiteindelijk toch vertrokken.

De volgende 4 wheeldrive was de Landcruiser van Markus en Sonja uit Zwitserland. Ze wilden zo snel mogelijk verder, want ze waren al 3,5 jaar onderweg en waren het een beetje zat, dus ze wilden snel richting Europa. Helaas was Sonja ziek en had ze 2 dagen nodig om de oude te worden. Na nog een dagje onderhoud aan hun auto vertrokken ze inderdaad spoedig weer op weg. Helaas hoorden we een paar dagen later dat ze vast stonden een de grens van Ethiopia en Sudan. Ze hadden bij het binnenkomen van het land 1 van hun fotocamera niet opgegeven en bij het uitgaan van het land was die door de douane gevonden. De camera werd in beslag genomen en pas na 4 dagen camperen op het stuk niemandsland bij de grens, werden ze vrijgelaten om hun reis te vervolgen. Don't mess met de Ethipiopische douane!

Dan waren er nog de Japanners: Shinsuke, Sensei en Boss. Alle drie al een aantal jaren aan het reizen ook op de motor, Shinsuke, een jongen van 27 in zijn eentje, en het stelletje, een jaar of 45/50. Iedere dag denken ze de volgende dag wel weer te vertrekken, maar voor meer als een week blijven ze net als ons gezellig bij Wim. In die week heeft het stelletje nog een ongeluk (achteraf viel het mee, alleen een paar blauwe plekken en kapotte handvatbeschermer en spiegel). Door dit ongeluk bleek wel het belang van een verzekering. Die moesten wij ook nog regelen en dan wel gelijk een gele kaart, die ook geldig is in Kenia en andere Afrikaanse landen, eigenlijk zoals bij ons de groene kaart).

Verder probeert Shin aan cash dollars te komen, voor de doortocht door Sudan (daar totaal geen mogelijkheid tot pinpas, creditkaart of traveler cheques te gebruiken). Hij is uiteindelijk 3 dagen bezig om 225 dollar cash te bemachtigen... Uiteindelijk wordt zijn vertrek nog verder uitgesteld, aangezien hij afgeleid wordt door de jonge en sympathieke Filipa uit Bulgarije.....

Het werd jammer genoeg niks, (ohhh...) en vlak na haar vertrek vertrok hij dan toch ook maar weer....

En toen weer nieuws: Wim en Annelies waren wederom gestrand met hun Iveco truck. Nu maar liefst 750 km ten zuiden van Addis, met vrijwel dezelfde klachten als de vorige keer. (Enorm balen voor hun, maar wij vonden het wel gezellig dat we ze weer zouden zien ;). Het probleem was nu dat de sleepwagen hun niet kon vinden. Aangezien Wim van Wim's Holland House slechthorend en slechtziend is, moesten we helpen met het doorgeven van de juiste locatie aan de sleepwagenchauffeur. Het heeft uiteindelijk een middag bellen, emailen, SMS-en (naar Nederland en het dorpje waar ze vaststonden), maar uiteindelijk had de sleepwagen ze gevonden.

Tot zover deel een van onze avonturen in de afgelopen 2-3 weken. Deel twee volgt over enkele dagen, dus stay tuned! ;)

travelinupdate2012.04.06
  Het vervolg... Een nieuwe start in Ethiopie!

Het vervolg...

Eindelijk, we zijn weer op pad, het heeft even mogen duren, ietswat langer dan de 3 maanden in Nederland waar we eerst vanuit gingen met de terugkeer naar Amsterdam in juli 2011. Uiteindelijk zijn we dus 9 maanden in Nederland geweest!

Dave zijn arm is dan eindelijk ook weer letterlijk aan elkaar gegroeid, hij had wat last van trage botgroei, maar al met al is het goed geheeld nu en dus ook van de specialist een stempel OK gekregen. En ach......we hebben een heerlijke tijd in Nederland gehad, ons huisje is nu helemaal af, (na de renovatie van de woningbouw weer alles nieuw ingericht) een fantastische winter gehad, heerlijk geschaatst, voor het eerst in ons leven op de Amsterdamse grachten, mooie witte sprookjes tuinen, parken, land, door de plotselinge vele sneeuwval. Nog op de valreep een heerlijk weekje voorjaar dus nog even kunnen genieten van ons tuintje met vijver(tje) die met wel zo'n 30 kikkers de boel eens flink opleefde (n grote orgie ;))

De paps en mamsen waren natuurlijk weer helemaal blij om ons al die maanden te zien, alhoewel het gedag zeggen dan wel weer even zwaar is, er werd dan ook wel een traantje gelaten op Schiphol. Ik moet ook toegeven, we waren eenmaal door de douane en toen hield ik het ook even niet meer, plots kon ik even niet meer de waterlanders tegen houden. Er is ook eigenlijk veel gebeurd zo het afgelopen jaar, en er gaat nog veel gebeuren, en tja, dat zullen we dan weer net weer misschien allemaal missen he. Marlies zwanger, mijn beste vriendin, gaat in september bevallen, m'n broer wordt vader, ik wordt dus tante. De papsen en de mamsen, nieuw huisje, nieuwe liefdes en wat al niet meer (mmmm, koninginnedag, EK, de lange avonden op de terassen......) Maar dan loop je verder, naar het vliegtuig, en dan begint ons andere leven weer......dat avontuurlijke, dat heerlijk ontdekken van nieuwe dingen, nieuwe andere culturen zien en dan oooohhhh, wat hebben we er weer zin in!

Ethiopie en de hereniging met onze motoren

De vlucht ging voorspoedig, niks geen vertraging, alles op tijd. De koffers kwamen ook vrijwel gelijk toen we bij de bagageband kwamen en gelukkig, alles zat er bij. We hadden dit keer namelijk best wat branbare stoffen in onze koffer te weten: WD 40, kettingreinigers, startgas (aangezien de motoren toch wel 9 maanden hebben stilgestaan zijn we op het "ergste" voorbereid ;), allen dus brandbare spuitbussen, maarja.... haarlak mag toch ook!? En voorheen hadden we dat ook wel al bij ons, maar ja, dat was van huis uit op de motor en nog niet eerder zo met het vliegtuig. Ze hebben ons dus gelukkig niet omgeroepen en het is er dus doorgekomen. (of is er gewoon een slechte controle geweest?)

Dus zo alles mee te hebben waren we al om 4 uur in de nacht in Addis Ababa, taxi genomen naar ons stekkie, Wim's Holland house, en daar een toch nog heerlijk een paar uur in ons bedje (voor de komende dagen) kunnen slapen.

De volgende dag direct naar de stalling van onze motoren, en ze stonden er nog net zo bij als 9 maanden geleden, alleen onder een dikke laag stof.

Snel alles eraf gehaald (tassen met tenten, kookspul en wat kleding wat we hadden achter gelaten) en de motoren weer eens in het zonnetje gezet (lettrlijk he ;). Als eerste maar eens zien of ze nog wel starten? Mmmmm, al snel bleek dat Dave zijn motor, de accu, dr nu net geen zin in had, even meten, nee hoor, zo dood als een pier, die van Marly dan ........ wat startgas in het luchtfilter, even wat tegengas van de motor, toch nog wat brandstoftekort, beetje de benzine wat doorspoelen en VROEMMMMMM, hij deed het weer, en hoe.... Gelukkig heeft Wim hier bijna alles liggen en ja hoor, ook een acculader, de accu van Dave daar maar een nachtje aan hangen en morgen maar verder zien, maar de metingen geven niet veel goeds aan, dus dat wordt waarschijnlijk een nieuwe. Wel nog Dave zijn motor met de goeie accu gestart, ook weer een beetje startgas en voila.... (wat een topspul) VROEMMMMM......

Nou, dat was wel het belangrijkste he, dat ze het in ieder geval dus nog doen ;)

Wim en Rahel waren natuurlijk ook weer blij om ons eindelijk weer te zien (we hadden in Nederland ook al weer een happie met ze gegeten toen ze november in Nederland op bezoek waren). En verder hebben we de avond gezellig doorgebracht met Annelies en Wim, uit Dordrecht, 2 Nederlanders die ook zuidelijk reizen maar dan met een Iveco truck/camper. Ook zo supergaaf zo een truck, maar ja, hun waren weer jaloers op onze motoren ;) (het waren dan ook echt fanatieke motorrijders en eerder al vele reisjes op de motor gemaakt). Ook Annelies en Wim hadden al enige weken (6!) doorgebracht bij Wim, net als wij destijds, alleen niet vanwege een lichaamlijk mankement, maar vanwege een probleem met de auto, maar dat was inmiddels weer opgelost en ze zouden dan ook die dag vertrekken..... niet dus, je raakt hier zo snel met elkaar aan de praat, de tijd vliegt voorbij en voor je het weet is de dag al weer een flink stuk verder en tja.... eigenlijk weer te laat om te vertrekken, na ja, dan morgen maar weer he :) Hoe herkenbaar :)

Vandaag de motoren gewassen, gereedschapsrollen gemaakt, step van Dave vernieuwd en ach wat al niet meer, het houdt ons lekker bezig, ook nog even heerlijk in het zonnetje gezeten, en oeps.......toch nog wat verbrand, en dat in 15 min tijd, want de rest van de dag werd het kouder en begon het (weer) te regenen. mmmmm, het regen seizoen is hier veel te vroeg.

Nu morgen gaan we dus waarschijlijk een nieuwe accu kopen, en nog wat andere dingen scoren, zoals geld (Ethiopisch geld birrs,ook niet onbelangrijk ;) maar dat zal nog wat afwachten zijn aangezien we van iedereen hier in het hostel horen dat de pinautomaten geen gewone bankpassen meer accepteren, alleen nog maar creditkaarten. Dat lukt natuurlijk wel, maar we hebben 4 bankpassen, van alle 4 weten we de pincodes, laten we nu net beiden twijfelen over die van onze creditkaartjes, aangezien je daar natuurlijk niet vaak je pincode voor hoeft in te toetsen, ach, hier bij Wim betalen we altijd alles op de pof ;) Dat komt wel goed.

De komende week gaan we onze motoren verder af maken en alle onze reisbagage weer op de motor zien te krijgen (we hebben een nieuw systeem, dus dat moeten we nog even uitzoeken). Daarna willen we een paar weekjes door Ethiopie zelf rijden voor we onze weg naar het zuiden vervolgen. Tot de volgende update! :)

travelinupdate2011.07.04
  Terug naar Nederland en reisverslag Ethiopie

Helaas..... we onderbreken onze reis tijdelijk en komen terug naar Nederland! Op zich niet zo heel vervelend, want het is zomer in Nederland, terassen zitten vol, we zien iedereen dan weer (altijd leuk en gezellig ;) en we hebben een huisje om weer gezellig in te richten!

Maar natuurlijk is dit een domper voor ons en hadden we liever de reis op een normale manier willen voortzetten, maar als dat dan echt niet lukt, dan halen we het positieve eruit he!!

Deze beslissing is genomen nadat we op nieuwe rontgenfoto's hebben gezien dat er dus nog een scheur te zien is in Dave zijn pols, de oorzaak van de trage genezing van zijn bewegingen in zijn pols, terwijl de grote breuken in zijn onderarm al lang niet meer de pijn en de last geven, doet zijn pols dit nu dus nog steeds wel, en nu echt op aanraden van de dokter (en het zelf tuurlijk ook zien) is het toch echt nodig om de genezing de tijd te geven. Helaas dat ze haarscheuren dus niet gipsen, anders zou het allemaal sneller kunnen genezen, maar in dit geval dus niet.

Het plan is nu: We vliegen terug op dinsdag 5 juli vanuit Addis (ja ja, echt vanavond al! ;) en hebben een terugvlucht op 3 oktober naar Addis (met de mogelijkheid dit 1-2 maanden te verlengen!). De motoren kunnen we hier voor 3 maanden stallen bij Wim's Holland House. En tegen die tijd hopen we dan Dave zijn arm sterk genoeg is voor het vervolg van onze reis.

__________________________________________________________________________________

Ethiopie, het meest onbewuste milieu"bewuste"land!

Ethiopie, het land van lopen
Ethiopie, het land van zonder auto's (behalve in en rondom de paar wat grotere steden)
.....het land van zonder electriciteit
.....het land van plaatsen zonder mobiele telefoon verbinding
.....het land van plaatsen zonder internet
.....het land van 100 jaar terug in de tijd
.....het land van koeien, geiten en ezels
.....het land van koeien maar geen melk
.....het land van veel te dure Nederlandse melkpoeder of lang houdbare melk
.....het land van bergen en mooie vergezichten
.....het land van mooie groene fluwelen golfvelden in de regentijd
.....het land van groen, en landbouw
.....het land van gele akkers in de droge tijd
.....het van bewerken van akkers zonder chemicalien (de lokale bevolking dan, de expats gebruiken wel(natuurlijk!).
.....het land van zonder machines voor de landbouw
.....het land van met de hand het land bewerken met behulp houten ploegen en ossen
.....het land van golfplaten en lemen hutjes met rieten daken
.....het land van zonder plastic overvloed
.....het land van zonder vuilnis langs de weg
.....het land van de mensen die niks te besteden hebben
.....het land van de kapotte kleding
.....het land van handje ophouden en niet zelf je geld verdienen
.....het land van laten voor wat het is, niet zelf verbeteren of een oplossing zoeken
.....het land van waar ontwikkelingshulp op een andere manier zou moeten kunnen
.....het land van recyclen, niks wordt weggegooid, alles heeft een !30e! ronde

Ethiopie, het land van helaas met dit alles goed en slecht.....armoede!

Moeten wij hun leren (?) of kunnen wij niet beter van hun leren!?

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Onze reis 10 daagse reis door het noorden en westen van Ethiopie.

Een paar weken klussen in Addis hebben opgeleverd dat de motoren weer tip top in orde zijn, niks meer te zien van de schade van het ongeluk, dus klaar om de reis voor te zetten! Dachten we, maar nadat we opnieuw rontgenfoto's hadden laten maken van Dave zijn arm hier in Addis, bleek dat motorrijden er toch echt nog niet inzat! Toen twijfelden we, nu dan toch naar huis of met de bus en de backpack een rondje Ethiopie. (wat we dus eigenlijk met de motor hadden willen doen om te "oefenen" hoe het met Dave zijn arm zou gaan alvorens zuidelijker te gaan naar Kenia.)

Don en Jennifer (www.travelsick.nl) hadden zo een "medelijden" met ons dat ze ons aanboden om een deel met hun mee te rijden (in hun Landrover Defender 110). Liggend achterin een 4x4 Landrover hebben we nu een deel van Ethiopie doorkruist.

10 dagen via de hoogtepunten, van Lalibela, naar Gondar, the Simin mountains, en Gorgora aan Lake Tana. De wegen zijn opmerkelijk goed hier in Ethiopie, de Chinezen zijn hier masaal asfalt aan het leggen (nooit geweten dat dat een Chinese specialiteit was? Ook in Soedan hadden de Chinezen een vinger in het asfalt!).

Lalibella, een mooi rustique dorpje, waar je wel, om er te komen, zo een 60 km dirt-road mag trotseren. Daar waar 10 kerken uit rotsen gehouwen zijn, door koning Lalibela zelf, zo rond het jaar 1100/1200 AD, uniek in de wereld en zeker de moeite waard. En we hadden geluk, op zondag is er altijd een mis, maar deze zondag was het de viering van de verjaardag van koning Lalibela! Hoe een mazzel heb je dan als n van de weinige toeristen! geweldig mooie foto's hebben we kunnen maken, en geheel ongegeneerd, normaal neem je niet zo van dichtbij foto's van iedereen, maar hier kon het nu heel mooi. Twee geslaagde dagen.

Vandaar via Gondar dan naar de Simin mountains, zo mooi maar oh zo koud, bah, en nat, zoveel regen als dat er kan vallen, maar daardoor lieten we ons niet weerhouden om toch een trekking te maken. Onderweg nog gestopt en een prachtige waterval gezien, een watergeweld 300 meter recht naar beneden (met echt behoorlijk wat water, weer een voordeel van de regen tijd nu hier!). Onze tent opgezet in Chenek, op zo een 3900 meter! Na de eerste dag een korte wandeling te hebben gemaakt, met wel hele mooie uitzichten, en steil, recht naar beneden, wel 1000 meter de diepte in! En veel, heel veel Gabala bavianen en Ibexs-en (een zeldzaam soort hert/berggeit), prachtig, en zeker de moeite waard. De volgende dag om 6 uur opgestaan en om 7 uur vertrokken voor een 3 uur durende klim naar de top op 4420 meter! We hebben het gehaald, maar tijdens de klim voel je je toch wel zwakjes hoor, dan voel je de hoogte wel, pap in de benen, duizelig, dus des te meer weer een overwinning! En hoe, wat een combi waren wij zo samen........Dave met zijn gebroken been, (en gebroken arm en pols, 7 breuken trouwens bydeway!!maar goed, die in zijn arm voel je niet bij het lopen) Jennifer met een eerder tijdens de reis gekneuste enkel, Marly een nacht daarvoor flink last van de darmpjes en daar nog wat naweeen van, alleen Don, mmmmm....nee, die was fit, teminste, dat dacht hij, maar ook hij kreeg op het laatste stuk last van pap spieren. Tja, de hoogte......dat vreet energie.

En van de Simin mountains in n keer door naar Lake Tana, wel 11 uur rijden, maar ach, wij liggen heerlijk achterin en doen af en toe een lekker tukje. Ook dit stukje weg heeft wat stukjes dirt-road met afwisselend het mooie asfalt,.....mmmmmmm, wat hadden we hier graag willen motorrijden, maar ook nu zijn we super blij en enthousiast om dit allemaal te zien, Ethiopie is ook zo mooi, zulke geweldige uitzichten en tja, hoe arm de mensen ook zijn, die lemen hutjes met rieten daken doen zo idylisch aan, veel mooier dan van die grauwe betonblokken met golfplaten als dakbedekking, op de n of andere manier doet dat altijd (nog) armoediger aan, terwijl dat juist "beschaving" is. de mooie lemen hutjes met daar omheen alles "netjes" omheind met de natuurlijke omgeving, planten, cactussen of houten hekjes, en geen vuilnis maar vooral geen plastic te zien, "plastic bomen" groeien hier niet, plastic bomen die van Turkije tot Soedan als "onkruid" langs de weg groeiden zijn hier nergens te vinden, die "beschaving" is hier nog niet te vinden. Tja, het voordeel van de armoede, hoe erg de armoede natuurlijk is, het land is en blijft er dus mooi op! Eindelijk dus na 11 uur rijden komen we aan bij Lake Tana, Gorgara, bij Tim en Kim village. Een Nederlands stel die 4 jaar geleden deze (comunity based project) campsite aan het meer hebben opgezet (zie www.timkimvillage.com). Een heerlijke plek om nog even een paar dagen "bij" te komen (yeb, reizen is vermoeiend! ;) Een beetje zwemmen in het water, wel eerst even het wekkertje op 10 min zetten, dan heeft de bilharzia bacterie namelijk net niet de tijd om je huid binnen te dringen, mmmmmm, dan alleen liever maar wat spatten en poedelen, laat dat zwemmen maar zitten, je weet nooit hoe snel die bacterie met je mee zwemt he ;) Verder lekker eten, kletsen, heel veel insecten spotten (wandelende takken, bidsprinkanen, wel tiental verschillende soorten motten, de n nog mooier dan de anders, zelfs een paar geheel in Posh-style, met bont, en wit met zwarte spikkels, de Dalmatier-style)! En verder heel veel mooie vogels, kleine varaantjes en diversen fel gekleurde hagedissen.....neeee, geen verkeerde plek om zo een paar dagen te vertoeven.

En vooral ook voor Don en Jennifer, want die vervolgen van hier hun weg naar het noorden, het hete Soedan is hun volgende bestemming.......45 graden en zand, zand en nog eens zand! En Don en Jennifer, langs deze weg nogmaals heel erg bedankt he, dat we met jullie mochten meerijden, echt super, en het was heel gezellig!

Van hier hebben we dan ook "afscheid" genomen en gingen we ieder weer ons eigen weg. Wij dus weer even ouderwets backpacken met het openbaar vervoer terug naar Addis. Maar de bussen hier zijn luxe-bussen, dus ook dat ging prima, op de paar overstekende ezels, mensen, geiten en koeien na, die je altijd maar weer net op een haar na niet raakt! In heel Ethiopie lopen de mensen bij gebrek aan luxe, de auto! Echt iedereen loopt, met tientallen langs de wegen. (behalve in de wat grotere stadjes en steden, daar zijn auto's dan wel volop aanwezig, maar ja, veel grote steden telt Ethiopie dan weer niet.....10 misschien?) Menselijke file vormingen zijn hier in de dorpen dan ook heel gewoon, en daar lopen dus ook vrolijk honderden koeien, ezels en geiten doorheen!

Tja........ This is Ethiopie! ;)


< Reisverslagen pagina 6                                                                                                                         Reisverslagen pagina 4 >