travelinreisverslagen
Reisverslagen:

< Reisverslagen pagina 5                                                                                                                         Reisverslagen pagina 3 >  

travelinupdate2011.05.17
  Egypte in één week tijd.

Voordat ons motorongeluk in de normale berichtgeving van ons danig in de war schopte, waren we gebleven bij onze pogingen om weg te komen uit het leuke Dahab, aan de Rode Zee in Egypte. We hadden moeite om daar weg te komen omdat het daar zo leuk was, maar ook omdat Marly d'r motor er in een keer mee ophield (kapotte elektronische ontsteking, een bekend kwaaltje van dit type motor) en omdat wijzelf geveld waren door een enigszins mysterieuze ziekte. We spraken toen van de vloek van de pharao!
Uiteindelijk waren de motoren er weer helemaal klaar voor (we hadden zelfs een reserveband voor Dave z'n bijna versleten achterband op de kop kunnen tikken) en waren wij ook weer (bijna) helemaal genezen verklaard, dus niks hield ons nog tegen. Nou ja, we moesten natuurlijk nog even uitgebreid afscheid nemen van al onze vrienden aldaar en ach, een dagje meer in Dahab kon er ook nog wel bij... Maar de dag daarna hebben we dan toch echt alles weer op de motor gebonden en gingen we weer eens een flink stukje rijden! :)

De reis ging, voor de verandering, eerst weer een stukje naar het noorden, naar Cairo. Hiervoor moesten we de Sinai woestijn doorkruisen. De meest interessante route hiervoor was de route langs Mt. Sinai zelf. We hebben de berg nog even kort gezien, maar we hadden haast, dus het werd helaas geen uitgebreide bezichtiging. (Ook reizen gaat over keuzes, keuzes en keuzes... ;) Hierna was het de beurt aan de Oase van Feiran, wat een mooi stukje rijden tussen palmbomen en woestijnrotslandschap opleverde. Helaas ook hier geen tijd om te stoppen, want de dag erna wilden/moesten we in Cairo staan en de weg was nog lang. (We hadden door ons langere verblijf in Dahab nog maar 1 week de tijd in Egypte (om van Cairo naar het zuiden te rijden, en onderweg wel alle pyramides te bezichtigen), i.v.m. verloop van ons visum, en om die nou weer te verlengen, niet handig, bureaucratisch gezien) Na het doorkruisen van de Sinai liep de weg langs de kust omhoog naar het Suez-kanaal. Helaas was deze weg uiterst saai en het enigste wat er aanwezig was, was olieindustrie. Met moeite vonden we een acceptabel hotel en gingen vroeg slapen om de volgende dag weer vroeg te kunnen beginnen. De volgende dag gingen we via de tunnel het Suez-kanaal onderdoor, waarna het nog een paar uur rijden naar Cairo was, door wederom kale woestijn. (Alleen af en toe gedecoreerd met een gecrashte vrachtwagen...) We waren dan ook blij in de middag in de stad aan te komen, hier was tenminste wat te zien. Na wat zoeken (ok, na heel veel zoeken en verdwaald raken in deze grote stad) vonden we het centrum en een mooi hotel, middenin de hoofdstraat, vlak bij Tahrir plein, waar een paar weken eerder voormalige president Mubarak tot aftreden was gedwongen. Er waren nog steeds kleine protesten op het plein aan de gang en vlak bij het plein stonden de geblakerde resten van een overheidsgebouw, wat door de protestanten in brand was gestoken. In contrast tot dit alles was de sfeer onder de mensen, iedereen leek wel blij, vrolijk en uitermate positief en hoopvol over de toekomst van Egypte. Het was heel fijn om mee te maken en wij hopen van harte dat de toekomst van Egypte inderdaad heel mooi wordt, maar het enthousiasme van de bevolking kan eigenlijk alleen maar tot teleurstelling leiden in de toekomst, want er is nog een lange weg vol valkuilen te gaan en we vragen ons af of het geduld van de mensen zo groot is.

Onze taak in Cairo was simpel: een visum voor Soedan bemachtigen en in de tijd die dat kost zoveel mogelijk van de stad en zijn bezienswaardigheden zien. De eerste ochtend in Cairo stonden we dan ook in de ambassade van Soedan de verplichte papierwinkel in te vullen. Helaas bleek dat we weer eens een keer een aanbevelingsbrief van de Nederlandse ambassade nodig hadden. Dit is absolute onzin, diplomatiek gezien, en bij de Nederlandse ambassade kregen we dan ook een afpoeierbrief, waarin in ongelofelijk officiele en wollige diplomatieke taal vermeld stond dat de Nederlandse ambassade dit soort brieven NIET meer uitgeeft. En gelijk hebben ze. Maar goed, nu maar hopen dat deze brief als aanbevelingsbrief door kan gaan, oftewel hopen dat ze bij de Soedanese ambassade niet al te goed Engels kunnen lezen. Gelukkig bleek dit het geval en er werd ons verteld dat het visum later op de dag al klaar zou zijn! Dat is heel snel, getuige het verhaal van Ruben, een andere Nederlandse reiziger die ook z'n Soedanese visum kwam aanvragen. Hij was z'n Afrika reis net de dag ervoor in Cairo begonnen en had hiervoor in Nederland geprobeerd het visum voor Soedan te bemachtigen. Het had hem 150 euro en een maand wachten gekost, maar uiteindelijk werd het visum hem, zonder duidelijke opgaaf van redenen, geweigerd. Hier in Soedan betaalde hij 100 dollar en kreeg hij het ook dezelfde dag. Tenminste, als de printer het niet begeven had, want Dave kreeg zijn visum inderdaad diezelfde middag, maar door een defecte printer moesten Marly en Ruben een nachtje langer wachten.

De rest van de dag samen met Ruben de (restaurantjes van de) stad verkend, Cairo blijkt een behoorlijk leuke stad. Ook gaan we op zoek naar informatie over de ferry, die we een week later willen nemen, van Aswan naar Wadi Halfa in Soedan, (de enige manier om in Soedan te komen is met deze ferry die maar 1x per week vaart) maar het kantoor blijkt dicht en we besluiten dat we dan wel gaan bellen en/of emailen. De volgende dag halen we 's ochtends Marly d'r visum op (en die yeah yeah, gelukkig ook echt klaar is, pfffff) en scheuren dan gelijk naar de grootste bezienswaardigheid van de stad en misschien wel het hele land: de piramides van Giza. Het is leuk er op de motoren naartoe te rijden, door het chaotische verkeer, en zo bij een zijingang binnen te komen. (waar evengoed veel Egyptenaren zich aanbieden als onze "vriend" of toekomstige gids, we bedanken beleefd.) De piramides zijn gaaf en ondanks dat het gebied niet heel groot is, is er genoeg te zien. Toch gaan we halverwege de middag weer terug naar de stad, naar het Egyptisch museum. Hier kunnen we ondanks onze strakke planning nu toch nog een flink deel van het museum zien, inclusief de ongelofelijke rijkdommen die gevonden zijn in het graf van Toetanchamon. Echt ongelofelijk indrukwekkend! Zo komen we al weer aan het einde van onze tijd in Cairo, want we hebben besloten de ferry naar Soedan te gaan proberen te halen en ons visum voor Egypte dus niet te verlengen. Dit betekent wel dat we binnen 5 dagen bijna 1000km verder moeten staan, waarbij we ook nog de stad Luxor niet willen missen.

De volgende ochtend rijden we vroeg weg, maar het verlaten van de stad brengt nog wel wat oponthoud met zich mee. Veel hoge middenbermen waardoor je, als je net een afslagje mist, gelijk weer kilometers om moet rijden mmmmmm.....komt ons bekent voor, 3 uur verder voor we goed en wel de stad uit zijn, waar hadden we dit ook al eens eerder gehad? Maar het voordeel...... door wijken gereden waar de weg weg is en van zand is (niks geen asfalt) en de tuk-tuks je om de oren sjeesen, waardoor je je plots in India waant, we hadden een heuse deja-vu en dat in het moderne Cairo? Dus tja....zo kan het er ook uitzien. Dus na een indrukwekkende "toeristische route" raken we eindelijk de stad uit. Ook willen we de overige pyramides ten zuiden van Cairo nog "eventjes" bezoeken, maar dit blijkt ook nog een aardige onderneming (hoewel het de moeite waard was) aangezien geen enkele "normale" weg daarheen blijkt te gaan? Maar ook hier vinden we uiteindelijk onze weg en was het zeker de moeite waard, 1 "gesloten" pyramide bekeken en 3 km verderop de Saqqara pyramide (het oudste stenen monument ter wereld). Deze pyramides lagen zo verstopt, geen bordje die er heen wees, via onverharde wegen he he....toch gevonden, .....mmmmm, al die bustoeristen hier bij de Saqqara, die zijn toch niet ook via dat zandpad gekomen?? waar ging het mis op onze kaart??? Ach, maakt niet uit, ook hierdoor zijn we langs pittoreske dorpjes gereden, volledig groen, aan riviertjes, met palmbomen en rijstveldjes.....echte oases met.........boem, droombeeld weg......VUILNIS, gatverdarrie, kwader kon je ons niet krijgen, op het hoofd gedragen vuilnisemmers werden zo leeg gedumd in hun oh zo "mooie" riviertje, wat een drijvende vuilnisbelt was geworden, bah bah, het water was er blauw/groen/zwart van geworden, zo een chemisch kleurtje, zien de mensen dat nu echt niet zelf, hoe arm je ook bent, je gaat toch niet je levensbehoefte vervuilen, juist dan toch niet! Iedereen gebruikt dat water toch ook?? bah, wat dat betreft: Italie in het zuiden, Syrie, Jordanie, en dus ook Egypte, een stelletje viezerikken wat betreft het mileu en het afval maar nu hier in Egypte, dat was wel het meest erge tot nu toe (zelfs nog heftiger dan India? of vergeet je dat al weer na al die jaren?) tja, sorry, dit moest ik gewoon nog even kwijt de mensen zijn allemaal zo lief en vriendelijk, maar dit!!!?? Door de zoektocht en toeristische route rijden we uiteindelijk halverwege de middag uiteindelijk pas echt op de weg naar het zuiden. We volgen de Nijl naar het zuiden en hoewel dit een interessante ervaring is, schiet het niet op. Het verkeer is veel te druk, de weg is een grote opeenvolging van verkeersdrempels en al snel begint het ook donker te worden. Uiteindelijk komen we in het donker aan in de eerste grote stad na Cairo: Beni Suef. We vinden snel een goed hotel en alles is prima, maar we hebben nog geen 150km gereden vandaag! :( En morgenavond moeten we in Luxor staan, als we kans willen hebben om die stad nog een beetje te bekijken. En het is nog meer als 600km langs de weg naar de Nijl. We besluiten dat er maar één manier is waarop we Luxor morgen wel gaan halen: heel de dag doorrijden (dus heel vroeg vertrekken) en niet de Nijl-route met al zijn onmogelijke drempels, maar de Rode Zee-route te volgen. Deze route is wel ruim 150km langer, maar er is ons beloofd dat de wegen daar veel beter doorrijden. We gaan vroeg slapen, want morgen moeten we gaan rijden, zodra het licht wordt.

Zo gezegd, zo gedaan, om kwart over 7 zijn we klaar om weg te rijden, maar we worden tegengehouden door de toeristenpolitie. Die had ons gisterenavond bij aankomst bij het hotel al onderschept en ze hebben heel de nacht de wacht gehouden over de motoren (echt heel netjes), maar nu eisen ze dat we alleen vertrekken met een escorte. We hebben helemaal geen zin in een escorte, want dat vertraagd de boel alleen maar en bovendien hebben we ons geen seconde onveilig gevoeld, sinds we in Egypte zijn. Hoe zeer we ook aandringen, we mogen niet vertrekken zonder escorte en een half uur later gaat er dan een politiewagen ons voor. Ze brengen ons naar de poort van de stad (met checkpoint) en zwaaien ons daar uit. Helaas is dit de verkeerde poort, want wij gaan niet direct naar Luxor, maar via de Rode Zee (maar dat kregen we hun niet uitgelegd), dus omkeren, weer langs de poort met checkpoint, die trouwens sinds de revolutie niks meer checken, bij geen 1 checkpoint meer in Egypte, en daar zijn er heeel veeeel van, nu zwaaien ze naar je, of soms vragen ze alleen waar je vandaan komt, ("were from? aahhh, Holland, welcome") dus wij weer terug de stad in op zoek naar de brug. Snel zijn we de brug over en aan de andere kant de stad uit en rijden we naar de Rode Zee. Vanaf dat moment bestaat deze hele dag uit vol gas rijden (ongeveer 110 km/h) en benzine tanken (en flink wat zadelpijn), tot we 12 uur later dan eindelijk Luxor binnenrijden. We hebben het gered, weten dat we het dus kunnen, maar zijn wel kapot! (dus als dat niet meer hoeft 800km op 1 dag..... liever niet). Snel nog even eten en gelijk naar bed. De volgende 2 dagen zien we alle rijkdommen van Luxor, zoals de vallei van de Koningen, met de graftombes van de faraohs en de machtige tempels van Luxor zelf. Heel indrukwekkend allemaal en we vergapen ons 2 dagen helemaal vol aan al dit moois!! En zien hier bij de tempel van Karnak, (gelukkig dat wij er net op tijd weer weggingen), een groep met een bordje, nr. 3, he nog en groep...nr. 6, nr. 7, 9, 13, 15...uiteindelijk wel 22 groepen van zo een 20 man per groep??? Aha, de nijlcruises......en die komen dan massaal aan land om zich vervolgens op al het moois hier te storten, alleen tja.....met zoveel mensen zie je er dan niet zo heel veel meer van, maar de souvenierverkopers waren blij......"oh, look my dear...only 5 dollar for this card" (waar ze normaal dus maar 1 dollar voor vragen, en al je het 'goed' doet, er maar 20 cent voor betaalt). Lang leve het toerisme, wat dus blijkbaar best weer behoorlijk snel begint aan te trekken hier in Egypte zo naar de revolutie. Gelukkig maar, want het is ook weer goed mogelijk om door Egypte te reizen!

Dan is het nog maar 250km naar Aswan, dus daar rijden we makkelijk in een dag naartoe. De volgende dag is het nog maar 1 dag voordat de boot naar Soedan gaat en we melden ons op het kantoortje van de ferrymaatschappij, waar we gelukkig afgelopen week al e-mail kontakt mee gemaakt hebben (in Cairo was het kantoortje gesloten), en nu dus een soort van boeking/reservering hadden gemaakt, maar ja.....of dat werkt hier? Daar ontmoeten we andere overlanders: Ruben, de Nederlander is er weer, verder een familie uit Namibie met een Toyota Landcruiser (www.mission4x4africa.com) en een groep Belgen met 2 Nissan Patrols en 2 geadopteerde kinderen uit Ethiopia, waarvan ze de "roots" gaan opzoeken. De gezelligheid is er gelijk en het klikt tussen iedereen! Na het regelen van de tickets (yeah, we hebben ze! want morgen loopt ons visum af, en dat zou dan een heel vervelend extra 2 dagen bureautje bezoeken zijn geweest om ze alsnog voor 1 week te moeten verlengen!) en wat papierwerk voor de douane (gelukkig weet de familie uit Namibie precies waar ze moeten zijn, want ze hebben dit de week ervoor ook gedaan, maar toen bleek uiteindelijk ook de boot vol te zijn, en gelukkig dat wij dus nu dus toch al een reservering hadden gemaakt, want nu hadden wij wel plek op de boot, want hij bleek weer vol te zijn en hebben de Belgen dit keer pech en kunnen waarschijnlijk pas volgende week mee, maar dat zou morgen nog afwachten zijn, wie weet kwam er toch plots nog plek vrij?) brengen we de rest van de middag en avond met de Belgische groep door, heerlijk biertjes drinken op het dakterras van ons hotel (met uitzicht over de Nijl!) en nog even lekker en gezellig uit eten. De volgende dag blijkt er uiteindelijk toch voor de Belgische groep geen plaats te zijn op de boot, dus moeten we nu al weer afscheid van ze nemen. Hopelijk komen we ze later in Ethiopie nog tegen?

De volgende dag bij de boot moeten we eerst weer alle douaneformaliteiten en de bijbehorende papierwinkel doorlopen. Het blijkt dat de Toyota Landcruiser van de Namibiers een paar dagen te lang in het land is geweest en hij moet een boete betalen. Gelukkig blijft het daarbij en mogen we even later (3 uur later) de voertuigen op het ponton rijden. Dit ponton zal onafhankelijk van de ferry varen, dus we moeten maar afwachten wanneer hij precies aankomt. Voor de Namibiers is dit wat lastig, want ze hebben een hond, Sammy, bij zich, (die al de hele wereld is overgereisd!!) maar de kapitein van het ponton beloofd goed voor de hond te zorgen. Als we aan boord van de boot gaan, blijkt dat Ruben er al een paar uur op zit en alweer veel lokale vrienden gemaakt heeft. Dat mag ook wel, want hij slaapt "deck" class, oftewel op het dek, onder de blote sterrenhemel, tussen honderden andere passagiers, veelal Soedanese/Ethiopische vluchtelingen uit Libie (vandaar dat de boot nu dan ook elke week vol zit, er is een enorme stroom vluchtelingen op gang gekomen sinds de oorlog in Libie). Wij hebben geluk dat we een first class cabin hebben, al betekent first class hier iets anders als bij ons..... Het wordt nog aardig gezellig met de andere reizigers en wat locals en voor we het weten zijn er bijna 24 uur voorbij en zijn we in Soedan.

In Soedan worden we snel de douane doorgeloodst en in een lokaal guesthouse gedumpt door onze fixer. Fixers zijn mensen die je helpen met alle douanepapieren, uiteraard tegen een vergoeding. Deze fixer had ons op de boot al onderschept en het zelf doen van al het papierwerk leek ons geen prettig vooruitzicht, dus we vinden het niet erg dat hij zijn diensten aanbiedt. Maar het gaat hier wel rigoureus, we krijgen niet eens de kans om zelf mee te kijken met de formaliteiten, zoals we dat normaal gesproken wel doen. Nu neemt hij alle papieren mee, dropt ons in een guesthouse en zegt dat hij de volgende dag terugkomt. Nou ja, er zit niet veel anders op, we hebben niet de illusie dat het goed zal gaan als we de papieren zelf gaan proberen te regelen. Uiteindelijk zitten we een volle dag in het guesthouse als de fixer terugkomt met de melding dat het ponton aangekomen is. Even later zijn we herenigd met onze motoren en is het papierwerk geregeld. (en de Namibiers weer met Sammy, die alles kwispelend heeft doorstaan). Jammer dat de fixer bovenop de afgesproken prijs nog een extra bedrag vraagt voor het "langer ophouden van de haven, zodat jullie vandaag nog verder kunnen reizen". Dat laatste is een verzinsel, niet liegen he!! en we krijgen bijna het hele extra bedrag er weer afgepingeld, aangezien we bij de havenpoort toevallig net hebben gehoord dat ze elke dag gewoon tot 18.00 uur geopend zijn, ipv. 16.00 uur zoals de fixer beweert.

Het zal nu nog ongeveer een uurtje licht zijn en snel rijden we de woestijn in om een mooi plekje te vinden voor ons tentje. De volgende dag rijden we ongeveer 300km naar het plaatsje Dongola, waarbij we steeds vrezen dat we zonder benzine komen te staan, maar toch iedere keer op tijd een benzinestation vinden. Bij Dongola slapen we naast de resten van een Egyptische tempel, pal aan de Nijl. 's Ochtends begint het enorm te waaien en de hele dag rijden we in windkracht 6, niet echt comfortabel. We gaan nu dwars door de woestijn (het eerste stuk volgden we nog de Nijl) en het is maf om zolang in het niks te rijden. We maken foto's van wilde kamelen en luchtspiegelingen in de verte, meer is er gewoon niet. Tegen de middag rijden we het plaatsje Karima binnen, waar wat mooie pyramides staan. We bezichtigen de pyramides, praten wat met een lokale toergroep (!), doen inkopen voor het avondeten en rijden nog (een paar keer verkeerd) naar een andere groep pyramides. De dag loopt op z'n einde, dus na de motoren (en nu ook een extra jerrycan) weer volgetankt te hebben, rijden we de woestijn weer in, op zoek naar een geschikt plekje voor de nacht. Plotseling rijdt het heerlijk, de wind is weg, er is geen ander verkeer op de weg en hoewel het donker begint te worden, is er een volle maan. We besluiten gebruik te maken van de "ideale" omstandigheden en vandaag nog een stukje door te rijden, zodat we morgen minder ver hoeven te rijden, in de sterke wind, die er dan ongetwijfeld weer staat. Inmiddels rijden we al 60 km op de woestijnweg met.......niks! "he, kijk daar" 5 meter van de weg een tent, midden in de woestijn, waar een paar auto's geparkeerd staan, het is iets van een theehuis. In de verte komt een vrachtwagen aan (het eerste verkeer op deze weg), geen probleem, maar door z'n lichten, zien we naast hem een stuk minder, we rijden het zwarte gat in, verwachtend er 2 seconden later weer uit te rijden.........

Shit, daar staat, minder als 5 meter voor ons plotseling zichtbaar, een ezelkar op de rijbaan van de snelweg geparkeerd...

travelinupdate2011.05.17
  Een maand na het ongeluk: alles gaat weer de goede kant op.

Het is ondertussen een maand geleden sinds dat we in het noorden van Sudan een ongeluk met de motor hadden, maar ondertussen is alles voor het eerst weer een beetje op orde.

Vlak na het ongeluk was er natuurlijk vooral chaos, gelukkig werden we daar midden in de woestijn goed geholpen door de lokale mensen die de politie belden en ons hielpen met spullen van de weg halen. De politie bracht ons ook snel naar het ziekenhuis en haalde later de motoren en al onze tassen op van de plek des onheils. In het ziekenhuis werden gelijk de open wonden gehecht en een rontgenfoto gemaakt van de gebroken arm. Hierop was te zien dat de breuk te gecompliceerd was en werden we de volgende dag in een ambulance naar een ziekenhuis in de Khartoum, de hoofdstad van Sudan ("even" 400 km verder :), gebracht.
Daar werd de gebroken arm snel en goed ge-opereerd en in de weken daarna werden we goed verzorgd door de verplegers (meerendeel uit Eritrea) en de artsen die gelukkig allemaal een goed woordje engels spraken. Bovendien kende iedereen in het ziekenhuis ons bij naam (zelfs de portier en de frisdrankverkoper) en was iedereen echt continu heel erg aardig. Maar hoe goed de verzorging en onze ziekenhuiskamer ook was (2 bedden, TV, 2 fauteuils, 3 keer per dag eten), na een paar dagen sloeg de verveling wel toe. ("The Mentalist" is een leuke TV-serie, maar na 3 keer dezelfde aflevering herhalen in 2 dagen tijd, heb je het wel gezien...) Gelukkig was het bijna Koninginnedag en had de Nederlandse ambassadeur een feestje.

Behalve dat dit een hele welkome afwisseling was (met haring, bitterballen en bier! (gelukkig toch nog :), leerden we ook wat Nederlandse militairen kennen, die hier aan het werk zijn voor de Verenigde Naties. Dankzij de gastvrijheid en hulp van Rene, Tjeerd en later ook Hans werd het leven weer een stuk aangenamer. Niet alleen mochten we af en toe gezellig op de koffie in het "Holland House" (het rust- en verzamelpunt van alle NL militairen in Sudan), maar we mochten ook relatief nieuwe Nederlandse tijdschriften lenen, zodat we weer wat meer te doen hadden als alleen TV kijken. (en een andere Hans gaf ons zijn mobiele telefoon, toen die van Dave het niet meer deed, nadat hij per ongeluk in de was terecht was gekomen.) Ook hielpen de militairen ons met bijv. het zoeken naar een geschikt en vooral niet te duur hotel voor als we uit het ziekenhuis ontslagen zouden worden.

Hotels zijn schikbarend duur in Khartoum! "Normale" hotels met maar 2 sterren vanaf 100 dollar! (dus ook 150 en 200 dollar is hier "gewoon". Waarschijnlijk door de aanwezigheid van de UN hier, dat de hoteleigenaren weten dat ze dat soort prijzen kunnen vragen...) maar hoe duur ook..... een met de militairen bekende hoteleigenaar (Mickey van het 5M Hotel) bood voor 2 dagen een kamer aan voor helemaal niks! (a 160 dollar per nacht!) Zo zie je maar weer, geld maakt dan niks uit, als hij ons maar kon helpen, dat vond hij belangrijker! Uiteindelijk vonden we voor daarna, met de hulp van andere bevriende reizigers, een leuk guesthouse voor een acceptabele prijs, waar we nu ondertussen al weer meer als een week zitten. Er heerst hier een leuke sfeer en ze hebben een grote tuin met veel groen, wat een fijn gevoel geeft. (vooral in z'n grote, hete en stoffige stad als Khartoum!) We hebben hier ook plaats voor de motoren, waarmee we ondertussen weer (na 3 weken) herenigd zijn.

Dat de motoren en tassen nu in Khartoum zijn, hebben we ook te danken aan de inspanningen van Dr. Salih, (de Dr. uit het eerste ziekenhuis in het plaatsje Marawi, waar in de buurt het ongeluk gebeurde en die ons nog dagelijks belt om te horen hoe het met ons gaat!), en Dr. Emad van het ziekenhuis in Khartoum. Erg fijn dat ze regelden dat de motoren op transport naar Khartoum konden, anders hadden wij bijna 1000 kilometer moeten reizen om ze op te halen.
Nu hebben we dus alles weer een beetje op een rijtje: we verblijven op een leuke plek, die wel betaalbaar is, de motoren staan hier ook en we kunnen er langzaamaan wat aan klussen. We hebben nu ook reserveonderdelen geregeld, die als alles goed gaat over een week hier zullen aankomen. Verder zijn er nog een hoop andere dingen geregeld met de hulp van evenzoveel behulpzame mensen: zo is bijvoorbeeld ons visum voor Sudan verlengd en hebben we wat trucs moeten uithalen om hier aan geld te komen. (in Sudan kan je niet pinnen of je creditcard of traveller's cheques gebruiken. Je moet gewoon cash bij je hebben en dat hadden we wel bij, maar voor een periode van 3 weken normaal reizen. We hadden niet gerekend op 6 weken met een ziekenhuisbezoek en dure hotels...)

En met de hulp van een bevriende Duitse motorrijder, die in Ethiopie ook een ongelukje heeft gehad en z'n voet gebroken heeft (Chris), verschillende Nederlanders in Ethiopie (Tim, Kim en Eveline) en een ander zeer behulpzaam hotel hier in Khartoum (de Griekse familie Pagoulis van het Acropole Hotel), hebben we nu ook de mogelijkheid om over een paar weken naar Ethiopie te reizen, met de motoren op een truck. (aangezien de motoren nog niet gemaakt zijn en Dave nog niet kan motorrijden met z'n arm).
Het plan is dat we in Ethiopie de motoren helemaal repareren en dan ergens stallen. En dan nog ongeveer een maand in Ethiopie gaan rondreizen met de backpack en bussen, etc. Daarna is Dave z'n arm hopelijk sterk genoeg om de reis naar Kenia en Tanzania per motor voort te zetten! Van Soedan gaan we dan verder niet zoveel meer zien, maar er is hier ook niet zo heel veel, als we de berichtgeving op internet moeten geloven: http://onestep4ward.com/a-backpacking-guide-to-sudan

Almetal zijn we een hoop dank verschuldigd aan evenzoveel mensen! En dat is waarschijnlijk het positieve van deze in eerste instantie toch negatieve ervaring: Zo veel mensen die ons zo lief geholpen hebben of ons in gedachten, met berichtjes en/of met daden ondersteund hebben. Zonder hun/jullie hadden we het niet gered. Bedankt! :)


travelinupdate2011.04.28
  Verplicht ijsjes eten en T.V. kijken.........

Nou, als allereerste met Dave gaat het de goede kant op, de heftige zwellingen zijn eindelijk weg, zijn hand kan hij weer redelijk goed gebruiken en met het uur komt er weer meer kracht in zijn hand. Ik ben dan bij deze ook afgetreden als persoonlijk verpleegster aangezien hij nu zelf weer zijn broek aan en uit kan doen, zijn sinasappeltje kan pellen en zijn eigen yoghurt bakje weer kan vasthouden en leeglepelen! Wel heb ik vandaag nog een cursusje injectietje geven gehad, (tegen trombose) aangezien ik dat waarschijnlijk de komende dagen moet geven als we eenmaal in een hotel zitten, huid plooien, naald 45 gr onder de huid, en voila......en new nurse is born.....koekie!! ;) En hopelijk niet dat we het nog eens nodig hebben, maar altijd handig om te weten hoe je een injectienaald moet injecteren!!

Uiteindelijk is Dave 4 dagen na de 1e operatie dus nog eens onder het mes gegaan, maar dit keer om de wond te hechten, deze was met de 1e operatie opengelaten vanwege een zwelling in zijn onderarm. En terwijl hij zijn vingers voor deze 2e operatie best al kon gebruiken (veel oefening) viel het ons daarom best zwaar toen bleek dat hij na de tweede operatie zijn vingers niet meer rechtop kreeg, toen werden we wel even bang, maar gelukkig letten ze hier goed op hem, en door ons eigen bijdehante optreden, heeft Themesghen, de lieve verpleger uit Eritrea die Dave al een T-shirt kado heeft gedaan en die ons zijn internet usb-stick heeft geleend), een zelfgemaakte spalk gemaakt (wat wij met een boek wilden doen!?) en hebben we om Dave zijn hand gebonden, het deed even pijn (pijnstillers doen dan wonderen he!) maar al de volgende dag was het resultaat daar...... mooie rechtopstaande slanke vingers, ik zag Dave zijn oude hand er weer in, en toen wist ik......gelukkig, dit komt wel goed. De spieren zijn tijdens deze 2 operatie opnieuw vastgezet, en die moesten hun plek weer vinden, uitgerekt/gestretched worden. Nu dus inmiddels weer 5 dagen na de laatste operatie geeft Dave alweer een min of meer ferme rechterhand!!

Het wachten voor nu is op natuurlijk het verdere herstel en aansterken van Dave en of we nu wel of niet terug moeten naar Karima, 400 km noordelijker, om onze motoren en bagage op te halen, wat we van plan waren, of een idee en hulpaktie van Dr Emad (Dave z'n chirurg) dat we ze op transport kunnen zetten en dat ze naar ons gebracht worden (en dat regelt Dr. Salih Dave z'n dokter in Karima dan weer!!), dat laatste lukt nu nog even niet, omdat de politie in Karima wil dat wij persoonlijk tekenen voor ontvangst, wat natuurlijk wel logisch is, maar niet echt handig voor ons, dus nu willen we het nog proberen om het via de politie hier in Khartoum te kunnen regelen, misschien dat die dan kunnen bellen en faxen met hun collega's in Karima. Mmmmmmmmm......waarschijnlijk moeten we die kant op......

Inmiddels  zijn nu wel ook aan een hotelletje toe, iets te veel vaste dagelijkse herhalingen (alhoewel, straks gaan we ons schemaatje nog missen ;)
7.03 uur: Wakker wordeéénnnn! Schoonmaakploeg klopt aan (en loopt met een wisser en een flesje zeep de badkamer in, spoelt wat en klaar).
7.14 uur: De thermoskan met thee wordt gebracht.
7.45 uur: Verpleger neemt vitale functies van Dave op (als Dave niet nog steeds slaapt ;), en komt gedag zeggen, zijn  dienst zit er weer op .
8.10 uur: Nieuwe verpleger komt ons de hand schudden.
8.15 uur: Gipsdokter komt kijken hoe het met Dave gaat.
8.15 uur/9.15: nog snel een uurtje de oogjes dicht, want om.....
9.15 uur: ontbijt wordt gebracht. (Salade met olijven, worstjes heel of gesneden of gehakt, broodje met jam, yoghurtje)
13.30 uur: Lunch (Salade met olijven, kip of lever,  rijst of pasta, limonade)
15.00 uur: Ijsje eten in de super moderne ijssalon die aan de andere kant van de snelweg ligt, dit is ons dagelijkse uitstapje geworden (heel vervelend toch!!) aangezien er verder, op 1 supermarkt na, hier niks in de omliggende omgeving meer is)
18.30 uur: Diner (Salade met olijven, worstjes heel of gesneden of gehakt, pakje zoete melk en een banaan)
23.55 uur: Dave's chirurg komt checken hoe alles gaat  (hij is zelf net klaar met werken, druk druk, een hardwerkende man)
En over de hele dag komt de verpleging/verzorging nog langs maar op wat lossere tijden. 

Normaal in Nederland kijken we beide eigenlijk beide bijna geen TV, maar voor hier nu hebben we gelukkig wel TV op de kamer, maar ook dat is wat veel.....herhaling! Gelukkig wel één Engelstalig kanaal, NBC Action met Miami Vice (yeah, met Don Johnson, de goede oude tijd ;), reclame, reclame, CSI, reclame, CSI Miami, reclame, reclame etc, The Unit, Nikita, Without a Trace, Hawaii Five-O en diverse films (Batman, (deel 1, 2en 3) Terminator, Bandidas) maar al deze series en films worden dus 2 tot 3x per 2 dagen herhaald en tja........verveling slaat dan toe he! En zo onderuithangend op onze "sofa's zo TV te kijken voel ik me af en toe net Onslow......de t.v. doet het hier alleen wel en mis het biertje erbij ;) (note: Onslow, de zwager van Hyacinth in Schone schijn)

Over biertje gesproken, hopelijk hebben we vanavond vrijaf van het ziekenhuis om even 2 uurtjes bij de Nederlandse ambassade langs te gaan, we zijn uitgenodigd om daar een klein feestje mee te vieren ter ere van Koninginnedag!! Bitterballen met......mmmmmm, denk niet dat ze oranjebittertjes zullen schenken of bier, aangezien Sudan en alcohol.......gaan niet samen, totaal verboden hier (je kunt er zelfs voor opgepakt worden). Dus tja, voor iedereen die een heerlijke Koninginnenacht tegemoet gaat, op Koninginnedag ook zo een heerlijk ijskoud biertje zullen nuttigen........smak smak slurp slurp (het bier loopt ons nu al in de mond;) neem er ook eentje voor en op ons, en natuurlijk eentje op de Koningin!

P.s. In Nederland vallen de mussen van de daken!! (We hopen dat iedereen dan ook de ideale en warme Koninginnedag zullen vieren) Hier hebben we maar 42 graden!

Een fijne Koninginnedag iedereen!!

travelinupdate2011.04.10
Minder goed nieuws...

Over onze reis door Egpte gaan we jullie later nog vertellen, maar eerst even wat minder vrolijk nieuws vanuit Sudan. Dave heeft in het noorden van Sudan namelijk een ongelukje met de motor gehad. Gelukkig niet heel ernstig, Dave is OK, maar hij heeft wel zijn arm gebroken...

Hier een beetje het verhaal:
We zijn inmiddels al weer een week in Sudan en alles ging goed, heerlijk wildkamperen in de woestijn, de echte woestijn, soms wel 100 km van de bewoonde wereld, onder de sterren hemel. Super, en Sudan is gelukkig ook heel veilig om doorheen te reizen, de rottigheid speelt zich vooral af in het zuiden en dat is van hier nog zo een 3000km verder (denk Amsterdam - Moskou).

Dus...... zoals we schreven, we gingen goed, tot 5 dagen geleden. We reden laat in de middag weg uit het stadje Karima (met een paar mooie pyramides) om nog wat kilometers te maken en weer te kamperen in de woestijn. De snelweg was perfect, het weer was kalm (geen harde wind, die hier overdag vaak hebt) en er waren geen dorpjes en er was geen ander verkeer, dus we besloten om van de omstandigheden gebruik te maken en nog even door te rijden, ondanks dat het al donker werd. We hadden ook al vaker in het donker gereden en juist omdat er dan vaak weinig verkeer is, is dat goed te doen. Na ongeveer 75 kilometer alleen maar lege woestijn passeerden we in een keer weer wat beschaving, een paar theehuisjes en in de verte kwam ons een vrachtwagen tegemoet. Door de lichten van de vrachtwagen zagen we even wat minder met onze eigen lichten en midden in dit "zwarte gat", stond er in een keer een ezelskar (zonder ezel) OP de rijbaan van de snelweg. Natuurlijk zonder verlichting, reflectie of wat dan ook, this is Africa... We zagen hem pas toen hij nog maar een paar  meter voor ons was. We weken allebei nog uit, Marly reed achterop en haalde dat dus wel, maar Dave, die voorop reed, raakte de kar. Gelukkig reden we niet heel hard. Na het ongeluk werd snel duidelijk dat Dave z'n arm had gebroken. Marly was alleen maar onderuit gegaan en had (met dank aan onze beschermende kleding) verder niks. Gelukkig waren er binnen korte tijd veel Sudanezen ter plaatse (van de theehuisjes, die we eerder gepasseerd waren, waarschijnlijk). Ze hielpen Marly met de motoren van de weg afhalen en waren druk aan het bellen voor hulp. Na 20 min. (hij moest vanuit Karima komen, 75 km terug) was er een politieauto die ons en de eigenaar van de ezelkar (die was gewond aan zijn voet) meenamen naar het ziekenhuis van Karima. Later hebben ze onze motoren en bagage ook opgehaald en op het politieburo voor ons bewaard. In het ziekenhuis van Karima bevestigden rontgenfoto's dat Dave's onderarm gebroken was. Het was een dubbele breuk, wat ze in dit ziekenhuis niet konden behandelen, dus een dag later werden we door een ambulance naar de hoofdstad Khartoum gebracht. (400 km verder!)

Daar is Dave aan zijn onderarm geopereerd en heeft Dave een paar mooie platen en schroeven in zijn arm gekregen. Geen gips daardoor (de platen "vervangen" het gips) wat als voordeel heeft dat ie nu zijn arm al redelijk kan gebruiken, en met gips was hij anders 6 weken zoet geweest. Hij kan nu ook zijn vingers al behoorlijk goed gebruiken, dus het gaat de goede kant op.

Waarschijnlijk blijven we nu nog een paar dagen in het ziekenhuis en daarna nog een paar dagen in Khartoem om zeker te weten dat zijn arm zo weer goed is en we weer terug kunnen naar Karima omdat we daar nog de motoren en bagage hebben staan, en daar hele lieve mensen (die ons ook steeds bellen hoe het gaat) hebben die er zorg voor dragen. Hoe de staat van de motoren zijn weten we niet, of nog te repareren? of total loss? Dat zal nog blijken, of we vervolgen de reis over een aantal weken met de motor, of we verschepen ze terug naar Nederland en wij reizen verder met de rugtas? of kunnen misschien een 4x4 kopen en daarmee verder? Daar hebben we dus verder nog helemaal geen idee over. Waarschijnlijk reizen we in ieder geval de weken hierna als alles meer bekend is, door naar Ethiopie zodat Dave daar dan een paar weken te herstellen, daar schijnen in Ethiopie wel hele mooie plekjes voor te zijn.

Gelukkig met alles zijn we ook goed verzekerd en staan we in kontakt SOS international, die als een soort tussenpersoon voor al onze verzekeringen alles regelen, en ze bellen ons zo een 2x per dag over hoe en wat, echt perfect, nooit geweten dat het zo gaat (gelukkig maar, omdat we beiden nooit eerder nog zoiets heb gehad natuurlijk). Zij nemen dan ook de betaling aan het ziekenhuis voor hun rekening, en dat is ook weer een geluk aangezien je hier in Sudan nergens kunt pinnen, en geen creditkaart of travellercheques kunt inwisselen, en tja.....we hebben dollars bij ons, genoeg voor 4 weken Sudan hotel, benzine en eten maar een ziekenhuisje betalen......en ze zijn hier best aan de "prijs" 100 euro per nacht voor een kamer, wel met koelkast en tv en 3x per dag goed eten (beter dan in Nederland!?). Aangezien we hier in hotelletjes hebben geslapen voor 3,50 euro per persoon..... waarschijnlijk is het Hilton hotel zelfs goedkoper (?), gaan we we even checken als we uit het ziekenhuis ontslagen worden.

Nou, we hadden liever een wat leukere update geschreven, want echt de weken hiervoor waren zo super, en een belevenis, maar ja, ook pech hoort daarbij he, en echt, we beseffen hoeveel geluk we hebben gehad, het had ook wel erger kunnen zijn.

We houden jullie op de hoogte.

travelinupdate2011.04.10
We nemen de boot naar Sudan

We zijn nu in Aswan, in het zuiden van Egypte. Als alles goed gaat (Inshallah) nemen we morgen de boot naar Sudan. Eerst was er eigenlijk geen plaats voor onze motoren op deze boot, maar vandaag bleek dat ze toch een plekje gevonden hadden. Gelukkig maar, want de Egyptische papieren van onze motoren (en ons visum voor Egypte, maar dat is een minder probleem) loopt morgen ook af. Eerst hadden we nog bedacht om deze te verlengen en nog wat langer in Egypte te blijven, maar uiteindelijk hebben we besloten om maar gewoon even flink door te rijden en te proberen de boot te halen. Een paar dagen geleden hebben we dan ook bijna 800 kilometer op 1 dag gereden, een absoluut record voor ons. We zijn overigens niet van plan dit record aan te scherpen, want het langzamere tempo bevalt ons toch echt beter!

We weten niet of en/of hoeveel internet er in Sudan beschikbaar is, dus misschien horen jullie pas weer wat van ons als we in Ethiopie zijn aangekomen. Hoelang we precies in Sudan blijven, weten we zelf ook nog niet, dus jullie horen weer van ons, zodra wij wat kunnen laten weten! :)

travelinupdate2011.03.30
De vloek van de pharaoh

In ons laatste reisverslag vertelden we jullie hoe we in Egypte zijn aangekomen en wel in het plaatsje Dahab. Via Sandra, een vriendin van Marly, hadden we al een Nederlands stel leren kennen in dit plaatsje en we hadden gehoord dat het een erg idylisch plaatsje was, met zon, zee, strand, duiken, alcohol en nog veel meer van dat soort aardse verleidingen... Dus we hadden bedacht dat we hier wel wat langer konden blijven, als een soort van "vakantie". Een beetje rustig aan doen, genieten van het mooi plaatsje, beetje duiken, beetje van de zon genieten en we moesten ook nog wat onderhoud aan onze motoren doen. Dus we zouden hier wel een klein weekje blijven...

Gedurende ons verblijf kwamen we erachter dat het nog niet zo makkelijk zou worden om Dahab te verlaten! De manager van het hotelletje waar we verbleven, Elon, bleek een oud studiegenoot van Dave te zijn, dus dat werd ook al snel gezellig. Met het Nederlandse stel, Sara en Mercy, was het niet alleen gezellig, maar via hun leerden we ook weer andere leuke mensen kennen. Binnen een paar dagen hadden we in een keer een sociaal leven! Het snorkelen en duiken was heel erg fantastisch hier, dus daar hebben we ons ook een paar daagjes mee bezig gehouden. Er was bier, zoveel we maar wilden! Erg welkom na bijna 6 weken drooglegging in Syrie en Jordanie. Het was heerlijk weer, rond de 25 graden met een lekker briesje. Je kon dan ook nog windsurfen en kite-surfen hier. Bij het onderhoud van de motoren vonden we een motorverhuurzaak met een eigenaar die ons graag hielp bij het onderhoud aan onze motoren en die nog reserve-onderdelen had ook! (het moeilijkste van deze reis of het reizen met motoren in het algemeen is het vinden van reserve-onderdelen.) Uiteindelijk waren we al bijna 2 weken in Dahab zonder dat we er erg in hadden!
 
Maar aan alles komt een einde en hoewel we veel mensen spraken die hier waren blijven hangen, moesten wij toch weer verder op onze reis en begonnen we voorzichtig onze vertrekdatum te plannen. Iemand waarschuwde ons nog voor de "Vloek van de Pharaoh", een vloek die begonnen was nadat grafrovers de machtige pyramides van de Pharaoh, ondanks alle waarschuwingen van onheil, toch geopend en leeggeroofd hadden. En hoe die vloek nog steeds mensen in Dahab hield, hoeveel ze ook hun best deden om weg te komen.

En toen begon de vloek ons ook te achtervolgen. Na de reparatie van een olielek aan Dave z'n motor, deed de motor het weliswaar prima, maar klonken er vervaarlijke geluiden uit de cylinder. Toen dit we dit opgelost hadden (we checkten alles nog eens en daarna was het geluid weg...), had Marly een wat onrustige maag, maar daarmee konden we nog wel vertrekken. Maar Dave had bij een paar kennissen hier in Dahab wat geholpen met hun problemen met een zonnepaneel installatie en moest eigenlijk nog even terug om het "af" te maken. Toen kreeg Dave ook nog een email van een collegaatje die toevallig net naar Dahab op vakantie ging. Nou, dan blijven we nog een paar dagen langer hier, maar dan gaan we echt weg...

Hoe dichter we bij de geplande vertrekdatum kwamen en hoe meer we ons best deden om onze periode in Dahab af te sluiten, deste hardnekkiger achtervolgde de vloek ons. Plotseling wou Marly d'r motor helemaal niet meer starten. Het bleek het voor dit type motoren (Honda NX 250) beruchte probleem met de CDI-unit (electrische ontsteking). Gelukkig had Dave zich in Nederland al in dit probleem verdiept en daar al eens een CDI-unit gemaakt, dankzij wat uitleg op internet (http://www.motor-forum.nl/forum/list_messages/19436). Dus na een dagje prutsen met een warm mes om de units open te snijden en een soldeerbout om de units te fixen (we besloten Dave z'n unit ook maar preventief te repareren, liever hier aan het strand met een soldeerbout als midden in de woestijn zonder soldeerbout), deed Marly d'r motor het weer. Niks houdt ons nu nog tegen om te vertrekken!

Toen werd Dave ziek... De Vloek van de Pharaoh... Een mysterieuze, heftige buikpijn, die enkele dagen ervoor een kennis van ons hier,Britta, ook al gevloerd had (daar moest zelf een ziekenhuis aan te pas komen). Na een paar dagen rustig aan, voelde Dave zich gelukkig vanzelf weer beter. Ondertussen hadden we enkele gezellige avonden gehad met Mirjam, Dave's collega en nog meer gezelligheid met alle andere mensen die we hier kenden. Ook de meeste open eindjes van dingetjes die we hier nog wilden doen, waren nu gedaan, dus werd het nu tijd om echt afscheid te nemen, met een feestelijk dineetje met Mercy en Sara. We kregen nog een heel welkom kadootje van hun (een waterzak, onze oude was kapot gegaan) en we zeiden hun gedag en deden nog een rondje om alle andere bekenden ook gedag te zeggen.

Dat was gisterenavond, we hadden vandaag weg moeten rijden. Maar gisterenavond kreeg Marly spontaan dezelfde gezondheidsklachten als Dave een paar dagen ervoor. (Het lijkt acute gastritis te zijn.) Dus het ziet ernaar uit dat we nog een paar daagjes langer hier moeten blijven, tot zij weer helemaal opgeknapt is.

We beginnen nu wel een beetje haast te krijgen, om meerdere redenen. Natuurlijk willen we Zuid-Afrika halen en onze tijd is niet helemaal onbeperkt, dus we moeten altijd keuzes maken. Willen we dit zien of is het niet bijzonder genoeg en rijden we liever door, zodat we meer tijd kunnen doorbrengen op het volgende plekje wat misschien wel heel bijzonder is. Of anders hebben we tijd om 2 andere plekjes te verkennen ipv. 1. Het blijft altijd een (soms moeilijke) afweging tijdens het reizen.

Een ander reden waarom we "haast" hebben is dat we een visum hebben voor 1 maand. Nou is dit visum redelijk makkelijk te verlengen en ziet Egypte zijn touristen graag (terug-)komen, dus dat zal niet zo'n groot probleem zijn. Door de revolutie is het tourisme tijdelijk helemaal ingestort en Egypte doet er alles aan om de touristen te plezieren om ze weer terug te krijgen. Maar ons motoren hebben ook papieren voor 1 maand. Die zouden we ook moeten verlengen, als we uiteindelijk langer als een maand willen blijven. Maar gezien de burocratie in dit land, hebben we een donkerbruin vermoeden dat we daar eigenlijk liever niet aan beginnen...

Ook is de timing om een grens over te gaan normaal niet zo heel moeilijk. Je rijdt gewoon naar de grens toe tussen 9 uur 's ochtends en 5 uur 's middags (sommigen zijn zelfs 24 uur per dag open), je doet al het verplichte papierwerk en zo rijdt je weer een nieuw land in. Maar vanaf Egypte naar Sudan is er maar één manier om de grens over te gaan en dat is de ferry over de Nijl van Aswan naar Wadi Halfa in Sudan. En deze ferry gaat maar 1 keer per week, dus de timing is hier redelijk essentieel. We kunnen de ferry van maandag 4 april nemen of die van 11 april, maar op die dag loopt ons visum af, dus als we de boot missen, moeten we alsnog een hoop papierwerk doen. Waarschijnlijk gaan we komende week een poging doen de papieren te verlengen en als dat te moeilijk wordt, zullen we eens flink gas geven om voor 11 april in Sudan te kunnen zijn.

Wordt vervolgd!

PS. Tip van de week: Nog niet iedereen had het door, maar als je op de plaatsnamen rechtsboven klikt, krijg je een webpage met meer informatie over die plaats!


< Reisverslagen pagina 5                                                                                                                         Reisverslagen pagina 3 >